Tante Croos in bh groen roze met taart en gedicht blog

 

Ze heeft niets met een zelf gekozen levenseinde.
Het absolute zijn fascineert haar.
Dat kan haar nooit lang genoeg duren.

Het liefst tussen mensen zonder doodsangst.
Die het bestaan als kauwgom in de mond nemen.
Verwante zielen, al dunt het klupje ieder jaar weer een beetje verder uit.

Ze is wel bang voor een eenzame dood.
Van alle angsten lijkt haar die het meest gerechtvaardigd.

Aan de andere kant: met zo’n stille dood haalt haar onopgemerkt leven wel de krant.


Spookvlinder 4

 

Uiteengespat vragen doodshoofdvlinders zich af
wat de mens bezielt die op zomerse dagen
hen in een netje vangt en thuis ontzielt

Of dat dier bedwingbaar is dat hen met een speld zonder klagen
doorboord toevoegt aan zijn wand vol verzamelingen
en zo graag staart naar hun massapraalgraven

Tot op een dag zijn hebbedingen
spontaan ontploffen en hij op het glas
nog slechts de resten ziet van waar hij zo trots op was


Nieuw jaar 2016

Toen het nog niet voor zich sprak
hoe de jaarwisseling in elkaar stak
bedacht men godenfiguren die zorgen
voor de nodige overgangswaarborgen

Zag men de tijd aan voor een rivier
waarvan de doorstroming op het spel stond
wanneer het oude jaar als een dooie pier
zich in het schijndodenhuis bevond

Met aan iedere vinger een belletje
dat rinkelde bij beweging onder het velletje
was Vadertje Tijd er vroeg genoeg bij
wekte het nieuwjaar liggend op zijn zij

In die middeleeuwse gedachtegang
schuilt een oh zo menselijke hang
naar een leven dat blijft duren
zelfs na het laatste uur en

Dat het nieuwe jaar moet brengen
Wat het oude niet heeft gedaan
Niet zozeer het leven verlengen
Maar wel van alles erop en eraan

Van voorspoed, vrede en geluk voorzien
en een blakende gezondheid bovendien
zodra we de gong van Chronos horen slaan
voor de volgende ronde in ons aardse bestaan

Wanneer het oude jaar met stille trom
vertrekt, draait Vadertje Tijd de zandloper om
heft het nieuwe jaar zijn kale hoofd op
met het hemels uurwerk doortikkend in zijn kop

Klinkt Studio Artaaa met u op een creatief begin
van een nog zo jeugdig jaar en de zin er in

Oud en nieuw 2015


Maurits brits met hakblok en kerfstok

In 2016 vieren we vijf eeuwen Huis van Oranje-Nassau als een vrolijke geschiedenis van een vorstenhuis dat aan ons eigenlijk schijt had. In de duistere kant van het vaderland neemt Studio Artaaa u aan de hand mee voor een tijdreis door het nageslacht van de Vader des Vaderlands, Willem De Zwijger, met wat sprongetjes in de lucht waar erflaters waren gevlucht

Was Bertus Aafjes nog in leven
Dan had hij dit lied geschreven
Over de verdrongen duistere kant
Van de erflaters van ons vaderland

Nee, we noemen geen namen
Nee, namen noemen we niet
Prins Maurits hoeft zich niet te schamen
Voor zijn tenu dat lijkt op die van Zwarte Piet

Echter anders dan zijn vader De Zwijger
Was Maurits wel een bloeddorstig krijger
Niet vies van een fundamentalistische show
Onthoofdde hij zijn leermeester Johan van O.

Zijn broer Frederik Hendrik, de Stedendwinger
Hield met een privé-leger spionnen de vinger
Aan de pols van het regentendom en beroofde
Op zijn tochten iedereen die niet in ‘m geloofde

Zijn zoon, Prins Willem II, deed een greep naar de staat
Maar struikelde over de kosten van zijn defensieapparaat
Ontsnapte in ‘t opstandige Amsterdam maar ternauwernood
Aan het woedende volk dat uit was op zijn verdrinkingsdood

Zijn zoon, Willem III, profiteerde sluw van een Franse legermacht
Hield zich van de domme toen de broers De Witt werden omgebracht
Dromend van meer en meer macht besteeg hij de Britse troon
Een dodelijke val van zijn paard was zijn verdiende loon

Pas in 1814 ontpopte zich weer een absoluut monarch in het Oranjehuis
Gedreven door ondernemingslust maar in de politiek niet thuis
Verspeelde Willem I Zuidelijk Nederland aan de opstandige Belgen
Terwijl zijn zoon zich door hen wilde laten kronen en al trots zat te zwelgen

Geboren als vechtjas was Willem II desondanks wel tot buigen in staat
Bond zich als koning aan de grondwet voor een plaats in ‘t staatsapparaat
Zijn zoon Willem III vergaf zijn vader nooit de overdracht van soevereine macht
Vertrok naar Engeland als balling tot men hem het op een dienblad bracht

Zijn Russische vrouw, Sophie van Württemberg, was echter zo kien
Om bij hem een erfelijke aanleg voor megalomanie te voorzien
Met kanonneerboten van de Nederlandse vloot wilde hij op een goede dag
Oprukken tegen Zwitserland, omdat men hem daar naakt op een balkon zag

Het was de tweede vrouw van Willem III, haar moeder Emma, die daarom
Hun dochter Wilhelmina Spartaans klein hield tot haar volwassendom
Dat weerhield haar niet van woedeaanvallen, ook niet dat haar hart
Uitging naar spektakel en dat ze wars was van het delen van haar smart

Zij was noch een democrate, noch een republikein en we lezen in haar registers
Dat ze het liefst onder generaals verkeerde en een afschuw had voor ministers
“Als ik geen koningin was, was ik ook republikein”, sprak echter Juliana haar tegen
Jarenlang vocht ze een paleisoorlog met haar man uit over een medium, zonder degen

Door deze populairste Oranje-aller-tijden verdwenen de duistere kanten
Uit het zicht, maar Beatrix liet ons meteen zien dat zij wel wist van wanten
Zij was een Oranje van de oude stempel, autocratisch van temperament,
Geneigd ministers te overvleugelen, het parlement te passeren als ballentent

Van de broze Willem=Alexander weten we nog niet echt zeker
Of hij het redt, wel dat hij liever strijdt om een of andere wisselbeker
Zijn duistere kanten zitten vooral in het ontbreken van het zicht op zijn talent
Maar dat kan veranderen als het klimaat vraagt om een daadkrachtig watermanagement


Madonna van het melkwoud

 

Waar we ook heengaan zijn geen goden

geen oor voor ‘n kogelvrij schietgebed

zullen we geen verse doden

tegenkomen, ook niet opgezet

*

zal al het water uit ons stromen

rivieren vormen diep in ‘t dal

niemand zal erin om kunnen komen

zo licht als een mummie is dat het geval.

*

Waar we ook heengaan zijn natuurlijk borsten

kun je zelfs spreken van een heel woud

vol=vol gehangen voor onze dorst en

klotsend van dropmelk, warm of koud

*

wordt van brood banket gebakken

dat met honing is ingesmeerd

kunnen we fruit halen uit de zakken

van de boom die je in je mond parkeert.

*

Waar we ook heengaan kun je dromen

zonder dat bedrog ze verstoort

als Madonna verschijnt tussen de bomen

wier hoofd en schoot met ‘n half ei wordt verwoord

*

zullen bessen met brandende pitten

hun hitte lozen in je buik

kun je voor altijd blijven zitten

eenmaal verenigd met hun struik.

*

Waar we ook heengaan of aan ontkomen

niemand weet precies wanneer

is de lust niet meer in te tomen

van al die engelenscharen zonder Heer.

**

Het panel van de enige omroep voor alle ongelovigen en aarzelende gelovigen in Nederland heeft deze lyric uitgekozen als het kerstlied van 2015. De voorzitter spreekt in haar kattenbelletje bij de prijs (een slordig aantal euro’s) dat Studio Artaaa erin geslaagd is hemel en hel, het beloofde land en de zondvloed, de waarheid en het leven, Madonna en haar vruchtbeginsel en het einde der tijden zo met elkaar te verbinden in een niet meer uit te wissen verbeelding en verwoording van wat ons allen te wachten staat dat het door iedere gezindte meegezongen kan worden met behoud van de egen identiteit en cultuur.

Ze meent tevens dat het de vluchtelingenstroom kan doen afnemen, waar het impliciet waarschuwt voor onomkeerbare tegenvallers  voor wie een land vol toekomstmuziek hier denkt binnen te stappen. Ze constateert dat nog altijd de meerderheid uitkijkt naar het hiernamaals als de kers op hun levenstaart. Ze vermoedt wel dat er een verschuiving heeft plaatgevonden en de zin van het leven voor de gemiddelde inwoner niet meer het sterven is.

Voor de viering van de prijs wordt het lied uitgevoerd door een engelenkoor in de Sint Jacobskerk te Vlissingen gedurende de kerstinkoopdagen. De coupletten worden wisselend ten gehore gebracht door respectievelijk het voorste deel van het koor bestaande uit Hells Angels Van Eigen Bodem (als de gevallen engelen), het middelste bestaande uit de Guardian Angels uit New York (als de beschermengelen) en op de achterste rijen de Aartsengelen bestaande uit diverse hedendaagse heiligen en helden die in de daarnaar genoemde KRO-campagne hoog scoorden (o.a. een replica van Prins Claus)


Proefschrift A3

Toen de mens koper leerde bewerken was er nog geen schrift uitgevonden. Voor wie in een schepper gelooft, moet dat een flinke verrassing (geweest) zijn. Immers, uit zijn woorden vloeide alles voort. Dan is het toch onbestaanbaar dat hij op die uitvinding moest wachten tot de mens er behoefte aan kreeg. De mens moet dus al vroeg goddeloos zijn geweest.

Wie op het idee kwam, is niet meer vast te stellen. Wel dat het schrift al gebruikt werd voordat Abraham boodschappenjongen van drie religies tegelijk werd. Het was in ieder geval niet het woord van zijn god dat noopte de schrift uit te vinden. Archeologen hebben andere verklaringen bedacht.

Hun verhaal luidt dat pas op het einde van de kopertijd (ca. 3300 v. Chr.) er behoefte aan ontstond. Deze kwam voort uit een toenemende vraag naar boekhouding in de handel. Maar ook naar een onbetwijfelde vastlegging van de rechtspraak in de hiërarchische samenleving nam de vraag toe. En (natuurlijk) was een nette administratie van de belastingafdracht aan de gemeenschap een belangrijke bron.

Deze grote stap in het beschavingsproces is als het ware ontstaan door onenigheid of vergeetachtigheid, waar de handel, de rechtspraak en de belastingafdracht door bemoeilijkt werden. Men legde heel creatief in pictogrammen vast wat niet meer tegengesproken kon worden. Nu wil het geluk dat in Vlissingen zo’n pictogram gevonden is, waaruit we kunnen opmaken dat het vroegste schrift een proefschrift was van metaalbewerkers.

Volgens de lokale archeoloog wijst de zeer fijn getekende voorstelling op een beschaving die zich bewust was van de grootte van die stap en al meteen een religieuze waarde eraan toekende. Die interpretatie ontleent hij aan de altaarachtige opstelling van het boek. Hoe het ook zij, de eerste poging was niet meteen raak. Het koperdraad liet zich te gemakkelijk buigen en dat zou voor de geschetste behoefte geen soelaas bieden. De vrees was dat men ermee zou knoeien. Wat met de kennis van nu niet onterecht is gebleken.


Gezongen diagnose z

Ze hadden hem betast, beklopt en bekeken. De bodyscan wel tig keer vergeleken met al die anderen in hun bestand. Die ontevreden zijn over de aard van hun kraam; zich niet thuis voelen in hun lichaam. Er was helaas niets met hem aan de hand.

U bent te saai voor ons, zong de eerste stem. De tweede galmde er dwars doorheen dat hij veel te gezond was, zeker voor ouderdomspleen. Wij ontraden verder onderzoek met klem. Het tikje tegen zijn billen vond hij op zich wel aangenaam. Maar over zijn existentiële onvrede deden ze hem te minzaam

Geletterd geweld, godlasterlijk getier, gillend geschreeuw, trok als een kudde wilde dieren door hem heen. Weer werd hij afgescheept met een nauwelijks onderdrukte geeuw. Zonder pardon teruggezet op het verkeerde been. Gezondheid als zorg wat verwach je? Stop al die heibel om je hachje.

Thuis geeft hij zijn barbiepoppengeest een draai om de oren voor wat zij vreest. Aan haar lijden ergert hij zich nog het meest. Opnieuw was al zijn gedruis voor niks geweest. Was zijn weemoed terug bij af. Luidde de klok de doodstraf. Als zesjarig meisje door het leven willen gaan, slurpte al het licht op van zijn zestigjarig bestaan.

Opeens moet hij lachen om zo’n kinderwens en dat deze zichtbaar zou zijn door hun lens. Iedere cel kent een nieuw begin, maar dat geeft op zich aan de natuur geen zin. Nergens tekenen om het te berekenen Trouwens, voor welke duur vindt hij zo gauw een adoptiegezin en hoe staan zij erin.

Een beest, een berg, een boom, ze kennen geen betekenis, het is de hele natuur een worst. Ze hebben niks met zo’n droom. Zij maken zich niet druk om de zin van hun korst. Door de vanzelfsprekendheid van het voortbestaan is hun levensloop vanaf het prille begin al een ronde baan.

Wat een leven heb je als mens, als je kooi bepaald wordt door een leeftijdsgrens.


Onbevrucht A3 zwart gat

 

Ik schreef elders over
de aantasting van je bestaan
door de dood van de ander
nu vraag ik me af
..
hoeveel zwarte gaten
zijn er al geslagen
in het glazuur van het leven
dat je niet meer met hen kunt delen
;;;
of is er sprake van één zwart gat
dat groeit bij ieder opgeslokt levenslicht
wat het als een verse dooier
slurpend consumeert
,,,,
soms denk ik
al dat leven dat is geleden
daarmee deel ik een verleden
en roep de namen op in het gat



Onbevrucht 2

 

Uit oorlellen gemaakte tongen

vatten De ontdekking van de hemel

samen in een sacraal ogend beeld

van gejongleerde dooiersprongen

..

vormen schepachtige ledematen

spelend met de natuur

een gevaarlijk spel

jegens de menselijke structuur

Onbevreesd voor de almacht van

wie de techniek beheerst zonder gelijken

ziet  zij ernaar uit met zulke sensuele handen

het leven zintuiglijk en motorisch te verrijken

….

Het reptielenbrein kan eindelijk smaken

waar slangen mee overleven en zich vermaken


Onbevrucht

Op de rand van de bakplaat poept ze onbeschaamd en zonder een spatje eiwit een prachtige, bijna goudgele, dooier. Zie het dier als vrucht, kakelt ze wanneer ik verbaasd naar haar bedoelingen vraag. Ruik je de gisteren geoogste mais en de heerlijke, ongemalen verteerde, granen?

Ooit waren jullie eters van alleen planten, dronken je verre voorouders elkaars melk. Dat deden ze voor het binnenkrijgen van vitaminen die in vlees voorkomen en gelukkig ook in eieren, onderwijst ze mij op het frikkige af. De enorme kip, die toevlucht heeft gezocht in mijn keuken vanwege de eetlust van mijn buren, leert me dat haar onbevruchte eieren van nature bestemd zijn voor menselijke consumptie. Waar zijn ze anders goed voor?, parafraseert ze een bekende koffiecupreclame.

Volgens haar is het echter verstandig om af en toe een stukje goed vlees te eten. Het liefst van een dier dat veel gras heeft gegeten. Drie eieren per dag kan ook, maar dan mis je variatie. Dat zou op den duur niet goed zijn voor je gezondheid dan wel je eetlust, besluit ze haar voedingsadvies.

We zouden ook elkaar kunnen opeten, opper ik als alternatief. Per dag vallen er tegenwoordig genoeg slachtoffers, die nu nutteloos onze mond voorbij gaan. Het scheelt bovendien een steeds duurder wordende begrafenis en alle kosten die erbij komen voor het opbaren tot en met het grafrecht.

Dat doe je niet, protesteert de hen, zelfs als dier eten we de eigen soort zelden op. Fijntjes wijst zij op het onsterfelijk verleden van dat taboe. Al spring ik een gat in de lucht met kreten als ‘leef in het nu!’en ‘geniet van het moment!’ Zij houdt vol dat we dat helemaal niet kunnen. Niet zozeer vanwege een ethiek. Jullie brein kan niet zonder het verleden functioneren, spot ze met mijn nieuwlichterij.

Talrijke ervaringen zijn, volgens het erudiete dier, op een geheim plekje in ons hoofd opgeslagen. Zonder die database nemen we geen besluiten en kunnen we ook niet zien wat we denken te zien. Het dier als vrucht beschouwen is kennelijk deel van onze ervaring, stel ik peinzend over mijn eetlust vast De mens als eetbaar beschouwen niet. Of het is ons ooit slecht bekomen. Althans zo proef ik opeens in mijn gedachten.

Lieve Herfst

Geplaatst: 15 november 2015 in Gedichten
Tags:, , , ,

Flesh tweet 2 aabb

 

Strijk vandaag gerust wat langer

door de haren van het zo geheten zachte land.

Verhoor de bedes, maak ons niet banger

met nog meer koude kogelregen uit de losse hand.

..

Zet als het je belieft in lange uithalen

je lied neer en wis daarmee uit al het vuil

dat aan het leven kleeft waar ‘k me in verschuil

voor de lange messen van de halve wereld vol brutalen.

Blaas alsof het slechts om dode bladen gaat

de echo’s weg van hun automatische pistolen.

Wij willen geen speelbal zijn van het lot noch het chagrijn

een bijgedragen steen te zijn, begeleid door snikkende violen.

….

In weerwil van de afbraak van het leven dat heerst op aard

groeit uit wat ook jou het teerst is, Pegasus, het dichterspaard.

 


Asiel 4 blog

De onderbuik van het eigen volk knielt niet. Moe van het feesten, dat ze de grootste in de peilingen zijn, pikt de pens het kussen van de sobere opvang in. Met de grenzen op slot dromen ze van Liesje die leerde Lotje lopen langs levenslange lindelanen.

Waarover alle toevluchtzoekers hun tong zullen breken, zo eenvoudig zou het volgens hun leiders gaan. We hoeven niks meer te doen, gillen ze van pret. Alle Liesjes zullen deze Lotjes laten staan. Stad en land worden verenigd in het schietgebed van één volk, één rijk, één leider. De onderbuik zoekt als het ware in zijn schoot een mand.

Van monoculturele naties hebben we niet zoveel voorbeelden in de buurt. Wel in het verleden met het nog altijd onsterfelijke Nazi-Duitsland, de bakermat van dat schietgebed. Wat op een drama is uitgelopen dat helaas toen, daarna en nu ook andere totalitaire staten op hun geweten hebben.

Oh, ja. In Turkije, destijds bondgenoot van N-D, is Erdogan weer flink bezig de geschiedenis te herhalen. De pers wordt gemuilkorfd , maar tot nu toe komt hij niet verder dan de mythe van één volk uit de kast halen om voor zijn volgers af te stoffen.

Exclusieve groepsidentiteiten zijn alleen houdbaar in verenigingsverband. Dat is een maatschappelijke wet. Als ze verder reiken dan het clubgebouw, dan verwateren ze of vervluchtigen in de publieke ruimten. Of ze vergiftigen de publieke en politieke sfeer. Wat wij nu meemaken.

Of ze verbinden zich met een pluriforme entiteit. Wat we in de jaren negentig van de vorige eeuw op het oog hadden. Toen de politiek afstand nam van ‘integratie met behoud van eigen identiteit’ voor het bevorderen van ‘culturele diversiteit’. Migranten hoorden zich daar zelf mee bezig te houden; de politiek met de achterstanden in onderwijs, arbeid en huisvesting.

Dat vinden ze nu nog, maar niet hardop en dat zou het drama weleens over ze kunnen afroepen.


Onderbuik viert feest blog

De Autoriteit Politieke Markten schaamt zich voor zijn taak toezicht te moeten houden op de democratie. Zij kan echter niet anders dan met confetti het feestje van xenofoob Europa tenminste van enige kleur voorzien. Anno 2015 is die democratie pakweg 25 jaar bezig met de onderbuik van wat zich exclusief het eigen volk noemt. De gewenste volkssoevereiniteit van Rousseau is op zijn kop gezet. Hun abdomen heeft de plaats van ons hoofd ingenomen.

Het verlangen naar vrijheid, gelijkheid en broederschap doet de geest niet meer wapperen. Het reactionaire geluid van nationalisten overstemt alles en iedereen die de open samenleving willen behoeden voor het louter gehoor geven aan onlustgevoelens.

Studio Artaaa ziet nationale en Europese parlementen geassembleerd worden met de onderbuiken van gehaaide politici als de gewenste brede of sterke schouders. Die de ballen bloot dragen als teken van hun lef om voor iedere voze mening uit te komen zolang het stemmen oplevert. In zulke openbare lichamen vecht men als gladiatoren met maskers op van hun heilige dieren om de leegte van de macht over het vaderland te verwerven.

Moderne naties lijden eigenlijk sinds hun oorsprong al aan een onsterfelijk verleden, waarin de een zich boven de ander stelt op grond van dubieuze meerwaarden als her- of afkomst. Nationalisten scoren in deze moderne tijd nog steeds met een vrijwel onversneden fundamentalisme uit de achttiende eeuw.

Niet een nieuwe mens en maatschappij staat hen voor ogen, maar de wedergeboorte van het oude vaderland. Met ‘Die Heimat’of ‘Het Thuisland’ verpakt in de idee van een moderne volksnatie koesteren ze oeroude voorlopers en beroepen ze zich zonder enig voorbehoud op een etniciteit, die alleen op ‘bloed en bodem’ gebaseerd kan zijn.

De zin van het leven dreigt voor goed aangetast te worden, als dit feestje straks eindigt in de dood van de open samenleving. Het verkrampte en benauwde nationalisme effent zonder dat we dat onmiddellijk beseffen de weg voor een Koninkrijk Gods waar de IS nog een puntje aan kan zuigen.

De cirkel is rond als uit zeventiende-eeuwse graven onze voorouders hun gelijk opeisen dat die zin van het leven dus toch het sterven zelf is. Hun inspanningen om de mens dood te verklaren ten gunste van een levende God lijken uiteindelijk niet tevergeefs te zijn geweest.

De afwijzing van een mondiale gemeenschap van wereldburgers als sluitstuk van onze evolutie op grond van de toegeschreven kwade aard van de ander, van de mens op zich, werpt ons terug op dat onbetwijfelbare geloof der vaderen. Roept de tijd in herinnering dat zij de radio nog beschouwden als de spreekbuis van de duivel. Brengt mij bij mijn opa en oma op Goeree en Overflakkee die in tweestrijd lagen of ze bij de buren naar dat kastje mochten luisteren, toen hun zoon voor het eerst door den ether sprak.

Hun verlangen hem te ‘mogen’ horen spreken overwon de angst voor het eventuele kwaad, waaraan ze zouden worden bloot gesteld, en deed mijn opa de historische woorden spreken “dat door zo’n vuile goot zulk helder water kan stromen”. Het is te hopen dat dat ook geldt voor de democratie als de parlementen straks vergeven zijn van de xenofoben.


Apis 2 blog

Volgens Wilders zitten de toevluchtsoorden vol met testosteron-bommen. Een schrikbeeld, waar hij geen genoeg van kan krijgen om het permanent te herhalen. De PVV ziet volgens haar woordvoerder met de noodopvang een kolossaal Paard van Troje binnen gehaald worden. Van het eigen meldpunt Overlast Asielzoekers zijn echter geen berichten ontvangen dat er plots sprake is van een piek in zedenmisdrijven.

Studio Artaaa heeft de slimme stedeling gevraagd dit plastisch uit te beelden voor een spotprent, waar de oude god Apis jaloers op zou zijn. Als hij ooit heeft bestaan, net als die augurken van Geert. Van mythen politiek maken is een regressie naar de Oudheid. En hij was toch zo bang voor een nationale terugval naar de Middeleeuwen (?).

Het verleden is onsterfelijk. Hoe hard we de internationale ook mogen zingen. Oude vormen en gedachten blijken toch eeuwig te zijn.


Yes we can 1 A3 Blog

Het leven van deze wijkbewoner is volledig gekwantificeerd. Als lid van een zogeheten ‘quantified community’ heeft het lokale zenuwcentrum (aldus de volksmond) alles van dit subject gemeten. Vanaf de dag dat deze mensachtige er een woning betrok tot nu toe. Vandaag heeft hij of zij (wie zal het zeggen) een tweede huid aangetrokken, wat de gevraagde data levert aan deze variant van de historische stadstaat.

Tot op de gekste plekken hebben ze de wijk vol sensoren gestopt, waardoor men van top tot teen alles en iedereen in ‘real time’ kan analyseren. De bestuurders van zo’n ‘smart city’ kunnen naar eigen goeddunken de rekencentra data laten verzamelen, bestanden koppelen en zonder tussenkomst van wakkere mensen preventief ingrijpen. Bij geluidsoverlast kan men met een eenvoudig algoritme zelfs de bron op afstand dempen en bijvoorbeeld digitaal de tong van een schreeuwlelijk verlammen.

Om de consumptie, het gedrag, het humeur, het gewicht, de lichaamsbeweging, kortom de gehele maatschappelijke, geestelijke en lichamelijke gezondheid te optimaliseren worden nu nog polsbandjes aanbevolen. Echter voor een totaal gekwantificeerd leven is een kunsthuid ontwikkeld. De slimme stedeling heeft die huid aan en ervaart meer privacy dan ooit. Virtueel naakt is zijn of haar natuurlijke staat voor alles en iedereen verborgen. Met een eigen smart body-app in de vingers kan hij of zij het optimale voorwenden dat de lokale overheid op het oog heeft.


Veldbedbewoner

 

In het toevluchtsoord

Wakker mens op ons veldbed

Naakter kan het niet

 


Vrijheidsbeeldje

In Zeeland vindt dit jaar “de nationale start van alle Bevrijdingsfestivals in Nederland” plaats. Omdat Vlissingen 700 jaar bestaat, willen ze daar het “Bevrijdingsfestival Zeeland extra groots vieren”.

STUDIO ARTaaa is gevraagd ‘om niet’ een hanger te maken voor het vrijheidsbeeld. Als ‘richtsnoeren’ zitten enkele vingerwijzingen toegevoegd. Die zijn zo letterlijk mogelijk opgevat.

De hanger moet tot uitdrukking brengen dat verongelijktheid de bron is van iedere vrijheid. Boosheid vanwege oneerlijke behandeling, dus. Dat heeft (volgens de bijsluiter) STUDIO ARTaaa in de twee van elkaar afgekeerde gezichten onder vermaledijde hoofddoeken zeer actueel weergegeven.

Ook wordt de vrijheid om te studeren er zeer herkenbaar in weergegeven. Waar duidelijk de toenemende bagage onder de kleding zichtbaar is. Op het festival is een apart studentenplein aangelegd om te vieren dat je hier vrij kan studeren dan wel dat recht ter plekke op te eisen. Zie http://www.bevrijdingsfestivalzeeland.nl/

Het College van B&W uit 1315 dient op een of andere wijze erin herkenbaar te zijn. Dat was een Vroedschap van vissersvrouwen gehuld in wat wij nu dwangbuizen zouden noemen. De studio is, aldus de bijsluiter, er in geslaagd om met de tot de strot reikende hobbezak de met opzet veel te grote kleren van destijds plastisch te verbeelden. Het wordt geprezen dat het ook verwijst naar het karakter van het recente stadsbestuur.

De klacht van het volk en met name de huidige burgerij -dat Vlissingen een veel te grote broek aan heeft- vindt men er treffend in naar voren komen. Wat met name de lokale partijen zeer bevalt. Zij hebben die klacht steeds over het voetlicht gebracht. Vlissingen zou zich als krimpend stadje hebben vertild aan het ene na het andere megaproject.

Hopelijk gebeurt dat niet vandaag met die nationale start.


004 Waterpaard en waaghals

Ik had het kunnen weten.

Als je de belastingdienst in het nauw hebt gedreven, dan blijven ze rechercheren tot ze je toch bij de kladden kunnen pakken.

De aanslagen op mijn onder water staande woning hebben ze moeten vernietigen. Ze zagen terecht op tegen een langlopende procedure bij de rechtbank.

Een goede deal dacht ik, toen ze me belden. Na de afwikkeling van een reeds jaren durend gevecht over het terugdraaien van de dubbele hypotheekaftrek, vind ik vanmorgen een aanslag op mijn kunstbezit in de bus.

Ik had hun kantoor in Goes al in 2008 verzekerd dat het voornamelijk eigen werk betreft, wat ik als hobby maak. Ik stuurde ze zelfs dit plaatje. Speciaal voor hen gemaakt om visueel te communiceren dat eigenlijk ook mijn kunstbezit onder water staat. Voor de grap had ik er een prijskaartje aangehangen van om en nabij 50.000 euro.

Hun zaklampje zag dat kennelijk anders. Het vond de prent met het prijskaartje eraan geniet in de la van de medewerker, die wegens reorganisatie met de Noorderzon vertrokken was. Met de telefoontjes over mijn hobby in zijn geheugen opgeslagen.

Deze onderwaterkunst beschouwt de wet als verworven vermogen, “daar het gereproduceerd en verkocht kan zijn”. Dat dat niet gebeurd is, “dient u aan te tonen”.

Ik heb ze direct gebeld dat ik hard heb moeten lachen om hun grapje. De uitleg dat ik nauwelijks prenten verkoop, viel in het badwater waarmee zij je als belastingslaaf wassen. Nu zit ik met een oorwurm opgescheept. Steeds hoor ik hun bitse vrouwenstem, namens de inspecteur, me toebijten: “er wordt zichtbaar wit gewassen op een gepoetste plaat”.

De zoveelste valse beschuldiging, waarvan ze weten dat die niet lang houdbaar is. Ik kan echter nu alleen in beroep gaan als  het fraudeteam de zaak voor de rechter brengt. Vooralsnog kan ik uitstel van betaling aanvragen tot dat besluit genomen is.

De belastingdienst zadelt je niet alleen op met gefantaseerde aanslagen, ze houden je ook net zolang aan hun lijntje tot je weer een vormfout vindt. Ik voel me het plaatje en merk al snel de nattigheid van die vormfout. Zonder taxatie is de aanslag op drijfzand gebouwd. Het zand dat de badgast tussen zijn teentjes probeert weg te spoelen. Het begin van een zoveelste bezwaarschrift, met uitzicht op weer een ellenlang verweerschrift van hun kant.

Als ook je kunstbezit onder water staat, dan zal daar vast een regeling voor bestaan om het verlies ergens af te trekken, toch?!


De zwanenhelm

Zijn goddelijke gaven waren bij de talentenjacht niet onopgemerkt gebleven. Integendeel, hij kreeg de eerste prijs zo soepel op het hoofd gedrukt dat het niet anders kon zijn dan dat de helm voor hem gemaakt was.

De voorzitter fluisterde dat in zijn oor en ook het geheim van het Wagnergenootschap, de organisator van de zanger-componisten-wedstrijd. “Onder dit hoofddeksel wordt je opnieuw geboren. Het vlies van De Componist zal als licht nooit meer doven. We verwachten een wederopstanding van hem in jou, jongen. Zodat de wereld voorgoed verlost wordt van de gevoelloosheid op alle gebieden. Niet in de laatste plaats de politiek, maar ook de religie en de muziek zelf. Als een schildknaap draag je de toorts van zijn zeggingskracht.”

Onder de zwanenhelm broedt hij op zijn goddelijke taak tot de kop van Richard Wagner zelf achter hem opdoemt. “Wat wil je ouwe?”, reageert hij instinctief op het wel erg vlezige portret. “Je geheel en al bezitten”, ginnegapt de man die ooit door Hitler zich in zijn graf omkeerde. Omdat Oom Wolf zijn naam misbruikte.

Een reveille uit de goten van de Graal, het lokale financiele centrum, spoort hem aan uit zijn puberslaap te ontwaken. “Dank God dat je geroepen bent het te horen!”, parafraseert Het Portret zijn eigen libretto. Als een speer vliegen de gedachten van de ene hoek naar de andere in zijn bovenkamer. Het betere ik weet het bange mij in het hart te raken. Innerlijk diep gewond, uiterlijk kerngezond componeert, zingt en speelt hij op zijn keyboard:

‘Slechts één ding kan ons nog helpen
slechts één poort maakt het ongedaan
waar ons gehoor zich bedient van schelpen
verstopt een vetzuchtige traan de druppelende kraan

Hele zinnen zijn vlees geworden
heel de wereld een gebroken brood
een hoger zelf eet uit de halflege borden
drinkt zijn wijn uit glazen gemaakt van schroot

Hoor: wij zijn de wereld, wij zijn het heelal
wij zijn dagelijks getuige van hun zondeval
van vrijbrieven voor een schaamteloze geldzucht
van dreigbrieven met een even schandelijke kapitaalvlucht

Zie: wij zijn de absolute meerderheid in getal
laten wij een scheet harder dan de oerknal
zitten we op een geheel verwoeste planeet
in de geldregen uit een kolossale hemelse reet


Zeventig jaar eenzaamheid

Zie de jubilaris, mijn zus, geportretteerd met de skyline van haar Bolsward als horizon. Aan de gouden ketting bungelt een tangetje, waarin een eivormige parel geklemd zit.

Boze tongen beweren dat het de teelbal van de heilige Apisstier is. In een vorig leven, fluisteren ze, heeft zij als anonieme priesteres de verschijningsvorm van de godheid Path heimelijk gecastreerd. Sindsdien zouden haar voorspoed en levenskracht ten deel vallen zonder last te hebben van verlangen naar mannen die paren om kinderen te verwekken.

Blijde tongen jubelen echter dat het Gods pincet is om zieltjes uit de keel van de duivel te verwijderen. Zodoende kunnen ze ongekwetst en na droging door het oog van de naald de hemel in worden getrokken.

In werkelijkheid had onze vader, een goed boerende handelaar in geloofsartikelen, het sierraad uit het koperen sluitwerk van een oude statenbijbel gewurmd. Verguld bood hij het tevergeefs aan een inlands liefje aan, die hij op zijn christenreizen door de koloniën had geschaakt. In het voorjaar van 1935 had zij het kleinood nog in een feestelijke processie rond de ingezaaide akkers van onze jarige opa geleid. Het gevolg was echter dat zij veranderde in een weerbaar en onkwetsbaar schepsel.

De volgende dag beliefde zij geen minnaar meer die haar vruchtbaarheid op het oog had. Het tangetje mocht hij houden. Enkele jaren later verstopte hij het verzilverd als kandijtangetje tussen de theelepeltjes en gebaksvorkjes in een even ‘fijn zilveren’ doosje. Hij gaf het propvolle hebbedingetje aan onze moeder kado om haar voor de neus van zijn broer weg te kapen.

Na haar dood kwam het doosje in handen van mijn zus. Zij had het in commissie zo laag laten taxeren dat niemand anders er belangstelling voor had. Of mijn zus wist dat je door magische rituelen met de hanger over goddelijke machten kon beschikken, weet ik niet. Wel is het opvallend dat het landschap rond Bolsward vele malen groener is dan de kleur van haar partij. Het CDA, dat haar het burgemeesterschap -niet zonder kinnesinne- in de schoot wierp.

Het zou me niks verbazen als haar godsbeeld een hagelwitte os is, maar dat zal ik nooit weten. Het is not done in wat nog rest van onze familie om elkaars nieren te proeven over het eigen geloof. Als nazaten van twee generaties handelaren in onversneden Calvinisme hebben we het liever over andere wijn dan de huiswijn waarmee we opgroeiden.

Zeventig jaar is een vol en compleet leven volgens bijbelse symboliek. Ik ben benieuwd of zij het kleinood zal doorgeven aan een neef of nicht. Of dat zij het zelf houdt en haar graf inneemt. Niemand weet immers of zoiets van pas komt in het hiernamaals. Een eeuwig leven lijkt me zonder extra levenskracht en voorspoed geen geringe opgave. Voor vruchtbaarheid hoeft ze niet bang te zijn. De tijd en plaats daarvoor is gebonden aan het aardse bestaan. Eenmaal in de hemel kan ze haar eigen goddelijke gang gaan.