k-vier-gestalten-5

Het vurige wezen, wonend in de borstkas, plant zich in familietakken voort, kan boos- en goedaardig zijn en wordt als innerlijke hartstocht gevreesd, verwelkomd, geprezen of verworpen.

Het wordt gevoed door de omgeving, die het als het slechtste of het beste in de mens naar boven kan halen.

Ooit is het als fabeldier geboren. Toen de in één schepper gelovende mensheid in de ban was van de slang in het Hof van Eden. Daar dankt hij zijn vurigheid aan, al zijn overige stemmingen en vooral de negatieve klank van een ruziezoeker, een kort lontje, een driftkop, een vechtersbaas met een onberekenbaar karakter en (als het vuur gevaarlijk is) een terrorist.

Tegenwoordig wordt het vuur eerder met hartstocht verbonden dan met inborst en is wat zich in de borst bevindt niet meer afkomstig van een mythische slang. De moderne mens geeft de voorkeur aan neutrale betekenissen zoals gemoedstoestand, karakter en aard.

Men zwaait nu met normen en waarden om de inborst te temmen en keert deze zich tegen de maatschappij dan is ieder geweld opeens geoorloofd om het wezen de wereld uit te helpen.

We missen dompteurs en een circus waarin de inborst zich kan onderwerpen aan de oefeningen om een amusante speler in het geheel te zijn.


c-in-uitvoering-4

 

Nu de westerse democratie zonder zwaartekracht geen mens meer kan boeien doemt aan de horizon van onze cultuur (lees de techniek) een nieuw fenomeen op. De onbereikbare burger heeft facebook de rug toegekeerd en zich gestort op mobiele levensbomen om niet niet te zijn, maar een heus kunstwerk wel.

Zonder verkeersregels zitten we straks in de files van zelfrijdende ego-documenten volgehangen met portretten, kerstklaar, nieuwjaarnachtbestendig en waar de gestaltpsychologie school mee heeft gemaakt. Trots terugkijkend  op een rijk leven, dat niemand je af kan pakken, flirt men in replica van de weekendfilm van Godard met elkaar zoals de verguisde Boudewijn Büch ooit op de blauwe buis  zichzelf vermaakte.

Het leven als een eigen eiland in de zee van de schone kunsten met de boom als symbool van een oneindige individualisatie van de eigen bijzonderheid moet de vervreemding opheffen de melk te zijn waar men zelf niets in te brokkelen heeft.  Deze complexe affaire heeft Studio Artaaa haarfijn in beeld gebracht in een serie prenten over transhumanisme dat zich niet eenduidig laat waarnemen.

In ieder hoofd is wel een ander weerloos dan wel weerbaar gezicht te ontdekken, waardoor Levinas kritiek geheel verstomt. De verwachting is dat we uiteindelijk niet aan egologie ten gronde zullen gaan, maar eenmaal die dood overwonnen ons massaal in de afgrond van de onreinheid van de goot zullen storten, waar wij denken het snel stromende glasheldere water van te vormen.

Het raadselachtig etaleren van een fictieve levensloop in een boom vol ambigue appelgezichten moet de politici in verlegenheid brengen die menen de waarheid te kunnen spreken zonder zo’n vluchtheuvel. Het zal ook de critici de mond snoeren die van oplichting betichtte schrijvers aanwrijven dat zij de literatuur bevuild hebben zonder oog te hebben voor het feit dat zij van hun leven een kunstwerk hebben gemaakt.

Dat kunst ervoor kan zorgen dat we voor  noch aan geen enkele waarheid hoeven te sterven, zal ze een worst zijn.  Echter als eenmaal alle burgers hun leven als kunstwerk aan de duivel verkopen, zal de democratie weer adem kunnen halen door de schone kunstlongen van haar electoraat.


panthe-bloost

Gevangen in het net van plaats en tijd
spint zij haar draden met oneindig geduld
een leefwijze om niet te moeten wachten
op een liefhebber voor haar schat

Als schaduw van de twijfel
wekt haar naaktheid onverhuld afschuw
ligt zij in het midden van alle gedrukte leugens te zonnen
heb je een paard nodig om te kunnen vluchten als je haar spreekt

Zij die de duivel doet blozen
de veiligste leugen is, de kreet van ieder
ouder dan de rotstekening
is het spel van een enkeling

Zij verdwijnt als ze te dicht benaderd wordt
groeit omdat men haar groot maakt
wordt tevergeefs in graven meegenomen
in de broze armen van dichters getroost

Onveranderlijk is zij dood en mag je hopen
dat zij in de kist van een schilder begraven is


magistraal-blog

De waarheid is veel te vroeg gestorven
door een stomme schelp om zeep gebracht
van een woedende branding op het strand
klonk thuis nog slechts een flauwe ruis

Het was achteraf een bijna dood ervaring
eenmaal terug aan de rand van de brullende zee
braken de golven luid en duidelijk hoorbaar
in het slakkenhuis bij springvloed

Al is de waarheid aan plaats en tijd gebonden
wie haar wil spreken behoeft een paard om te vluchten
zeggen de Armenen, de waarheid is dakloos volgens de Denen
de grap is vaak het gat waardoor de waarheid fluit, zegt men in Japan

Voor een ode de branding geslacht en als een stokvis opgehangen getekend
Om niet aan de waarheid te sterven is er immers volgens Nietzsche kunst


inslot

Ik vertrek, denk je dan!

Mijn pleur-op is geen misdraging
schatert de eerst verantwoordelijke
het uit voor het sleutelgat
van de camera
vanaf het voorplecht
op het onverveerd verwilderde
schip van staat

Denkend aan Holland als voorman
ziet hij geen vervaging
van onze noordelijke
norm voor wat
passend gevonden wordt, ja
ook niet in het recht
van spreken geschilderde
tenen krommen waar het om gaat

Geergerd woorden spuwen
tegen een brutale camera
voor ’t oog van een geframet volk, tja
dat doet niets schuwen
wekt bij hem nu eenmaal de lust op
ongeremd los te gaan
in onvervalst Haagse mannenpraat
dat niet mis is te verstaan
waar het op slaat
ook niet door de partijtop

Ik vertrek geen spier
heeft hij zich voorgenomen
die met niemand wil samenwonen
zolang zijn termijn loopt als een tierelier

Al voelt hij zich diep van binnen een hele vent
er wringt het recht van spreken in het parlement
als een politieke hooligang in verkiezingsstrijd
die met zijn onderbuik meent dat hij het land erdoor bevrijdt.


ingeburgerden-herfstklaar

 

Links en rechts om de hoek kijkende

ingeburgerden gapen u aan

*

Op oude gevelkoppen lijken de hoofden

herfstklaar voor een dergelijke baan

 


laatste-scheppingsdag

 

Dit is een politiek standpunt, aldus de eerstverantwoordelijke bewindspersoon. Het is beslist geen bewering, drukte zijn voorlichter zonder blikken of blozen de kijkers op het hart. Ja natuurlijk, spotte de recensent, het is puur literatuur en voor zijn doen een knappe vertaling van “Les Fleurs du mal”.

 

 

Verkleefd lichaam

Geplaatst: 4 september 2016 in Lopende zaken
Tags:, , , ,

IJzeren man

 

Alles hangt met alles samen tot je niet meer kunt bewegen van de pijn.

Houdt je adem je gevangen in een lijf.

Een geheel dat niet langer meer maar minder is dan de som der delen.

In een totaal verkleefd vezelrijk hangt je leven ondersteboven aan een zijden draadje.

Zit het hooggespannen op een vuistdik vinkentouw.

 

 


Tante Croos in bh groen roze met taart en gedicht blog

 

Ze heeft niets met een zelf gekozen levenseinde.
Het absolute zijn fascineert haar.
Dat kan haar nooit lang genoeg duren.

Het liefst tussen mensen zonder doodsangst.
Die het bestaan als kauwgom in de mond nemen.
Verwante zielen, al dunt het klupje ieder jaar weer een beetje verder uit.

Ze is wel bang voor een eenzame dood.
Van alle angsten lijkt haar die het meest gerechtvaardigd.

Aan de andere kant: met zo’n stille dood haalt haar onopgemerkt leven wel de krant.


Spookvlinder 4

 

Uiteengespat vragen doodshoofdvlinders zich af
wat de mens bezielt die op zomerse dagen
hen in een netje vangt en thuis ontzielt

Of dat dier bedwingbaar is dat hen met een speld zonder klagen
doorboord toevoegt aan zijn wand vol verzamelingen
en zo graag staart naar hun massapraalgraven

Tot op een dag zijn hebbedingen
spontaan ontploffen en hij op het glas
nog slechts de resten ziet van waar hij zo trots op was


Nieuw jaar 2016

Toen het nog niet voor zich sprak
hoe de jaarwisseling in elkaar stak
bedacht men godenfiguren die zorgen
voor de nodige overgangswaarborgen

Zag men de tijd aan voor een rivier
waarvan de doorstroming op het spel stond
wanneer het oude jaar als een dooie pier
zich in het schijndodenhuis bevond

Met aan iedere vinger een belletje
dat rinkelde bij beweging onder het velletje
was Vadertje Tijd er vroeg genoeg bij
wekte het nieuwjaar liggend op zijn zij

In die middeleeuwse gedachtegang
schuilt een oh zo menselijke hang
naar een leven dat blijft duren
zelfs na het laatste uur en

Dat het nieuwe jaar moet brengen
Wat het oude niet heeft gedaan
Niet zozeer het leven verlengen
Maar wel van alles erop en eraan

Van voorspoed, vrede en geluk voorzien
en een blakende gezondheid bovendien
zodra we de gong van Chronos horen slaan
voor de volgende ronde in ons aardse bestaan

Wanneer het oude jaar met stille trom
vertrekt, draait Vadertje Tijd de zandloper om
heft het nieuwe jaar zijn kale hoofd op
met het hemels uurwerk doortikkend in zijn kop

Klinkt Studio Artaaa met u op een creatief begin
van een nog zo jeugdig jaar en de zin er in

Oud en nieuw 2015


Maurits brits met hakblok en kerfstok

In 2016 vieren we vijf eeuwen Huis van Oranje-Nassau als een vrolijke geschiedenis van een vorstenhuis dat aan ons eigenlijk schijt had. In de duistere kant van het vaderland neemt Studio Artaaa u aan de hand mee voor een tijdreis door het nageslacht van de Vader des Vaderlands, Willem De Zwijger, met wat sprongetjes in de lucht waar erflaters waren gevlucht

Was Bertus Aafjes nog in leven
Dan had hij dit lied geschreven
Over de verdrongen duistere kant
Van de erflaters van ons vaderland

Nee, we noemen geen namen
Nee, namen noemen we niet
Prins Maurits hoeft zich niet te schamen
Voor zijn tenu dat lijkt op die van Zwarte Piet

Echter anders dan zijn vader De Zwijger
Was Maurits wel een bloeddorstig krijger
Niet vies van een fundamentalistische show
Onthoofdde hij zijn leermeester Johan van O.

Zijn broer Frederik Hendrik, de Stedendwinger
Hield met een privé-leger spionnen de vinger
Aan de pols van het regentendom en beroofde
Op zijn tochten iedereen die niet in ‘m geloofde

Zijn zoon, Prins Willem II, deed een greep naar de staat
Maar struikelde over de kosten van zijn defensieapparaat
Ontsnapte in ’t opstandige Amsterdam maar ternauwernood
Aan het woedende volk dat uit was op zijn verdrinkingsdood

Zijn zoon, Willem III, profiteerde sluw van een Franse legermacht
Hield zich van de domme toen de broers De Witt werden omgebracht
Dromend van meer en meer macht besteeg hij de Britse troon
Een dodelijke val van zijn paard was zijn verdiende loon

Pas in 1814 ontpopte zich weer een absoluut monarch in het Oranjehuis
Gedreven door ondernemingslust maar in de politiek niet thuis
Verspeelde Willem I Zuidelijk Nederland aan de opstandige Belgen
Terwijl zijn zoon zich door hen wilde laten kronen en al trots zat te zwelgen

Geboren als vechtjas was Willem II desondanks wel tot buigen in staat
Bond zich als koning aan de grondwet voor een plaats in ’t staatsapparaat
Zijn zoon Willem III vergaf zijn vader nooit de overdracht van soevereine macht
Vertrok naar Engeland als balling tot men hem het op een dienblad bracht

Zijn Russische vrouw, Sophie van Württemberg, was echter zo kien
Om bij hem een erfelijke aanleg voor megalomanie te voorzien
Met kanonneerboten van de Nederlandse vloot wilde hij op een goede dag
Oprukken tegen Zwitserland, omdat men hem daar naakt op een balkon zag

Het was de tweede vrouw van Willem III, haar moeder Emma, die daarom
Hun dochter Wilhelmina Spartaans klein hield tot haar volwassendom
Dat weerhield haar niet van woedeaanvallen, ook niet dat haar hart
Uitging naar spektakel en dat ze wars was van het delen van haar smart

Zij was noch een democrate, noch een republikein en we lezen in haar registers
Dat ze het liefst onder generaals verkeerde en een afschuw had voor ministers
“Als ik geen koningin was, was ik ook republikein”, sprak echter Juliana haar tegen
Jarenlang vocht ze een paleisoorlog met haar man uit over een medium, zonder degen

Door deze populairste Oranje-aller-tijden verdwenen de duistere kanten
Uit het zicht, maar Beatrix liet ons meteen zien dat zij wel wist van wanten
Zij was een Oranje van de oude stempel, autocratisch van temperament,
Geneigd ministers te overvleugelen, het parlement te passeren als ballentent

Van de broze Willem=Alexander weten we nog niet echt zeker
Of hij het redt, wel dat hij liever strijdt om een of andere wisselbeker
Zijn duistere kanten zitten vooral in het ontbreken van het zicht op zijn talent
Maar dat kan veranderen als het klimaat vraagt om een daadkrachtig watermanagement


Madonna van het melkwoud

 

Waar we ook heengaan zijn geen goden

geen oor voor ’n kogelvrij schietgebed

zullen we geen verse doden

tegenkomen, ook niet opgezet

*

zal al het water uit ons stromen

rivieren vormen diep in ’t dal

niemand zal erin om kunnen komen

zo licht als een mummie is dat het geval.

*

Waar we ook heengaan zijn natuurlijk borsten

kun je zelfs spreken van een heel woud

vol=vol gehangen voor onze dorst en

klotsend van dropmelk, warm of koud

*

wordt van brood banket gebakken

dat met honing is ingesmeerd

kunnen we fruit halen uit de zakken

van de boom die je in je mond parkeert.

*

Waar we ook heengaan kun je dromen

zonder dat bedrog ze verstoort

als Madonna verschijnt tussen de bomen

wier hoofd en schoot met ’n half ei wordt verwoord

*

zullen bessen met brandende pitten

hun hitte lozen in je buik

kun je voor altijd blijven zitten

eenmaal verenigd met hun struik.

*

Waar we ook heengaan of aan ontkomen

niemand weet precies wanneer

is de lust niet meer in te tomen

van al die engelenscharen zonder Heer.

**

Het panel van de enige omroep voor alle ongelovigen en aarzelende gelovigen in Nederland heeft deze lyric uitgekozen als het kerstlied van 2015. De voorzitter spreekt in haar kattenbelletje bij de prijs (een slordig aantal euro’s) dat Studio Artaaa erin geslaagd is hemel en hel, het beloofde land en de zondvloed, de waarheid en het leven, Madonna en haar vruchtbeginsel en het einde der tijden zo met elkaar te verbinden in een niet meer uit te wissen verbeelding en verwoording van wat ons allen te wachten staat dat het door iedere gezindte meegezongen kan worden met behoud van de egen identiteit en cultuur.

Ze meent tevens dat het de vluchtelingenstroom kan doen afnemen, waar het impliciet waarschuwt voor onomkeerbare tegenvallers  voor wie een land vol toekomstmuziek hier denkt binnen te stappen. Ze constateert dat nog altijd de meerderheid uitkijkt naar het hiernamaals als de kers op hun levenstaart. Ze vermoedt wel dat er een verschuiving heeft plaatgevonden en de zin van het leven voor de gemiddelde inwoner niet meer het sterven is.

Voor de viering van de prijs wordt het lied uitgevoerd door een engelenkoor in de Sint Jacobskerk te Vlissingen gedurende de kerstinkoopdagen. De coupletten worden wisselend ten gehore gebracht door respectievelijk het voorste deel van het koor bestaande uit Hells Angels Van Eigen Bodem (als de gevallen engelen), het middelste bestaande uit de Guardian Angels uit New York (als de beschermengelen) en op de achterste rijen de Aartsengelen bestaande uit diverse hedendaagse heiligen en helden die in de daarnaar genoemde KRO-campagne hoog scoorden (o.a. een replica van Prins Claus)


Proefschrift A3

Toen de mens koper leerde bewerken was er nog geen schrift uitgevonden. Voor wie in een schepper gelooft, moet dat een flinke verrassing (geweest) zijn. Immers, uit zijn woorden vloeide alles voort. Dan is het toch onbestaanbaar dat hij op die uitvinding moest wachten tot de mens er behoefte aan kreeg. De mens moet dus al vroeg goddeloos zijn geweest.

Wie op het idee kwam, is niet meer vast te stellen. Wel dat het schrift al gebruikt werd voordat Abraham boodschappenjongen van drie religies tegelijk werd. Het was in ieder geval niet het woord van zijn god dat noopte de schrift uit te vinden. Archeologen hebben andere verklaringen bedacht.

Hun verhaal luidt dat pas op het einde van de kopertijd (ca. 3300 v. Chr.) er behoefte aan ontstond. Deze kwam voort uit een toenemende vraag naar boekhouding in de handel. Maar ook naar een onbetwijfelde vastlegging van de rechtspraak in de hiërarchische samenleving nam de vraag toe. En (natuurlijk) was een nette administratie van de belastingafdracht aan de gemeenschap een belangrijke bron.

Deze grote stap in het beschavingsproces is als het ware ontstaan door onenigheid of vergeetachtigheid, waar de handel, de rechtspraak en de belastingafdracht door bemoeilijkt werden. Men legde heel creatief in pictogrammen vast wat niet meer tegengesproken kon worden. Nu wil het geluk dat in Vlissingen zo’n pictogram gevonden is, waaruit we kunnen opmaken dat het vroegste schrift een proefschrift was van metaalbewerkers.

Volgens de lokale archeoloog wijst de zeer fijn getekende voorstelling op een beschaving die zich bewust was van de grootte van die stap en al meteen een religieuze waarde eraan toekende. Die interpretatie ontleent hij aan de altaarachtige opstelling van het boek. Hoe het ook zij, de eerste poging was niet meteen raak. Het koperdraad liet zich te gemakkelijk buigen en dat zou voor de geschetste behoefte geen soelaas bieden. De vrees was dat men ermee zou knoeien. Wat met de kennis van nu niet onterecht is gebleken.


Gezongen diagnose z

Ze hadden hem betast, beklopt en bekeken. De bodyscan wel tig keer vergeleken met al die anderen in hun bestand. Die ontevreden zijn over de aard van hun kraam; zich niet thuis voelen in hun lichaam. Er was helaas niets met hem aan de hand.

U bent te saai voor ons, zong de eerste stem. De tweede galmde er dwars doorheen dat hij veel te gezond was, zeker voor ouderdomspleen. Wij ontraden verder onderzoek met klem. Het tikje tegen zijn billen vond hij op zich wel aangenaam. Maar over zijn existentiële onvrede deden ze hem te minzaam

Geletterd geweld, godlasterlijk getier, gillend geschreeuw, trok als een kudde wilde dieren door hem heen. Weer werd hij afgescheept met een nauwelijks onderdrukte geeuw. Zonder pardon teruggezet op het verkeerde been. Gezondheid als zorg wat verwach je? Stop al die heibel om je hachje.

Thuis geeft hij zijn barbiepoppengeest een draai om de oren voor wat zij vreest. Aan haar lijden ergert hij zich nog het meest. Opnieuw was al zijn gedruis voor niks geweest. Was zijn weemoed terug bij af. Luidde de klok de doodstraf. Als zesjarig meisje door het leven willen gaan, slurpte al het licht op van zijn zestigjarig bestaan.

Opeens moet hij lachen om zo’n kinderwens en dat deze zichtbaar zou zijn door hun lens. Iedere cel kent een nieuw begin, maar dat geeft op zich aan de natuur geen zin. Nergens tekenen om het te berekenen Trouwens, voor welke duur vindt hij zo gauw een adoptiegezin en hoe staan zij erin.

Een beest, een berg, een boom, ze kennen geen betekenis, het is de hele natuur een worst. Ze hebben niks met zo’n droom. Zij maken zich niet druk om de zin van hun korst. Door de vanzelfsprekendheid van het voortbestaan is hun levensloop vanaf het prille begin al een ronde baan.

Wat een leven heb je als mens, als je kooi bepaald wordt door een leeftijdsgrens.


Onbevrucht A3 zwart gat

 

Ik schreef elders over
de aantasting van je bestaan
door de dood van de ander
nu vraag ik me af
..
hoeveel zwarte gaten
zijn er al geslagen
in het glazuur van het leven
dat je niet meer met hen kunt delen
;;;
of is er sprake van één zwart gat
dat groeit bij ieder opgeslokt levenslicht
wat het als een verse dooier
slurpend consumeert
,,,,
soms denk ik
al dat leven dat is geleden
daarmee deel ik een verleden
en roep de namen op in het gat



Onbevrucht 2

 

Uit oorlellen gemaakte tongen

vatten De ontdekking van de hemel

samen in een sacraal ogend beeld

van gejongleerde dooiersprongen

..

vormen schepachtige ledematen

spelend met de natuur

een gevaarlijk spel

jegens de menselijke structuur

Onbevreesd voor de almacht van

wie de techniek beheerst zonder gelijken

ziet  zij ernaar uit met zulke sensuele handen

het leven zintuiglijk en motorisch te verrijken

….

Het reptielenbrein kan eindelijk smaken

waar slangen mee overleven en zich vermaken


Onbevrucht

Op de rand van de bakplaat poept ze onbeschaamd en zonder een spatje eiwit een prachtige, bijna goudgele, dooier. Zie het dier als vrucht, kakelt ze wanneer ik verbaasd naar haar bedoelingen vraag. Ruik je de gisteren geoogste mais en de heerlijke, ongemalen verteerde, granen?

Ooit waren jullie eters van alleen planten, dronken je verre voorouders elkaars melk. Dat deden ze voor het binnenkrijgen van vitaminen die in vlees voorkomen en gelukkig ook in eieren, onderwijst ze mij op het frikkige af. De enorme kip, die toevlucht heeft gezocht in mijn keuken vanwege de eetlust van mijn buren, leert me dat haar onbevruchte eieren van nature bestemd zijn voor menselijke consumptie. Waar zijn ze anders goed voor?, parafraseert ze een bekende koffiecupreclame.

Volgens haar is het echter verstandig om af en toe een stukje goed vlees te eten. Het liefst van een dier dat veel gras heeft gegeten. Drie eieren per dag kan ook, maar dan mis je variatie. Dat zou op den duur niet goed zijn voor je gezondheid dan wel je eetlust, besluit ze haar voedingsadvies.

We zouden ook elkaar kunnen opeten, opper ik als alternatief. Per dag vallen er tegenwoordig genoeg slachtoffers, die nu nutteloos onze mond voorbij gaan. Het scheelt bovendien een steeds duurder wordende begrafenis en alle kosten die erbij komen voor het opbaren tot en met het grafrecht.

Dat doe je niet, protesteert de hen, zelfs als dier eten we de eigen soort zelden op. Fijntjes wijst zij op het onsterfelijk verleden van dat taboe. Al spring ik een gat in de lucht met kreten als ‘leef in het nu!’en ‘geniet van het moment!’ Zij houdt vol dat we dat helemaal niet kunnen. Niet zozeer vanwege een ethiek. Jullie brein kan niet zonder het verleden functioneren, spot ze met mijn nieuwlichterij.

Talrijke ervaringen zijn, volgens het erudiete dier, op een geheim plekje in ons hoofd opgeslagen. Zonder die database nemen we geen besluiten en kunnen we ook niet zien wat we denken te zien. Het dier als vrucht beschouwen is kennelijk deel van onze ervaring, stel ik peinzend over mijn eetlust vast De mens als eetbaar beschouwen niet. Of het is ons ooit slecht bekomen. Althans zo proef ik opeens in mijn gedachten.

Lieve Herfst

Geplaatst: 15 november 2015 in Gedichten
Tags:, , , ,

Flesh tweet 2 aabb

 

Strijk vandaag gerust wat langer

door de haren van het zo geheten zachte land.

Verhoor de bedes, maak ons niet banger

met nog meer koude kogelregen uit de losse hand.

..

Zet als het je belieft in lange uithalen

je lied neer en wis daarmee uit al het vuil

dat aan het leven kleeft waar ‘k me in verschuil

voor de lange messen van de halve wereld vol brutalen.

Blaas alsof het slechts om dode bladen gaat

de echo’s weg van hun automatische pistolen.

Wij willen geen speelbal zijn van het lot noch het chagrijn

een bijgedragen steen te zijn, begeleid door snikkende violen.

….

In weerwil van de afbraak van het leven dat heerst op aard

groeit uit wat ook jou het teerst is, Pegasus, het dichterspaard.

 


Asiel 4 blog

De onderbuik van het eigen volk knielt niet. Moe van het feesten, dat ze de grootste in de peilingen zijn, pikt de pens het kussen van de sobere opvang in. Met de grenzen op slot dromen ze van Liesje die leerde Lotje lopen langs levenslange lindelanen.

Waarover alle toevluchtzoekers hun tong zullen breken, zo eenvoudig zou het volgens hun leiders gaan. We hoeven niks meer te doen, gillen ze van pret. Alle Liesjes zullen deze Lotjes laten staan. Stad en land worden verenigd in het schietgebed van één volk, één rijk, één leider. De onderbuik zoekt als het ware in zijn schoot een mand.

Van monoculturele naties hebben we niet zoveel voorbeelden in de buurt. Wel in het verleden met het nog altijd onsterfelijke Nazi-Duitsland, de bakermat van dat schietgebed. Wat op een drama is uitgelopen dat helaas toen, daarna en nu ook andere totalitaire staten op hun geweten hebben.

Oh, ja. In Turkije, destijds bondgenoot van N-D, is Erdogan weer flink bezig de geschiedenis te herhalen. De pers wordt gemuilkorfd , maar tot nu toe komt hij niet verder dan de mythe van één volk uit de kast halen om voor zijn volgers af te stoffen.

Exclusieve groepsidentiteiten zijn alleen houdbaar in verenigingsverband. Dat is een maatschappelijke wet. Als ze verder reiken dan het clubgebouw, dan verwateren ze of vervluchtigen in de publieke ruimten. Of ze vergiftigen de publieke en politieke sfeer. Wat wij nu meemaken.

Of ze verbinden zich met een pluriforme entiteit. Wat we in de jaren negentig van de vorige eeuw op het oog hadden. Toen de politiek afstand nam van ‘integratie met behoud van eigen identiteit’ voor het bevorderen van ‘culturele diversiteit’. Migranten hoorden zich daar zelf mee bezig te houden; de politiek met de achterstanden in onderwijs, arbeid en huisvesting.

Dat vinden ze nu nog, maar niet hardop en dat zou het drama weleens over ze kunnen afroepen.