Opgeheven hoofden

Geplaatst: 27 oktober 2009 in Spotblog
Tags:, , ,

hoofd marco
 

Geloven mij of niet

dat is alles wat ik zeg

steun me op die weg

dwars door mijn verdriet 

terwijl ik me voor de kop schiet.

Echt waar ik ben beroofd

van al mijn talenten.

Met opgeheven hoofd

in de damp van mijn centen

zing ik voor u mijn laatste lied.

Ik ben de lul de behanger

de zichzelf bevlekkende zanger. 
 
Met opgeheven hoofd doen alsof je geen vuile handen hebt, scoort goed in de media. Imagorebuilding zeggen PR-deskundigen. Reputatiemanagement noemen organisatieadviseurs het. Vandaag de laatste staaltjes op een rijtje gezet. Beginnend met de bijna al vergeten wederopstanding van de berooide kapperszoon die zo eerlijk is als zijn eigen goud. Markots B. heet hij op straat.
 
dirk s
 

Met opgeheven hoofd,

 zei hij, verlaat ik het pand.

De spelers waren furieus.

Toegezegde tekengelden?

 

Dat had je geloofd.

Ook zijn voetbalhelden

beten in het zand

van een kapitale schuld. 

 

De Sluwe Bankgier’s neus

heeft hij alsnog gestoten

nadat ze die dikke bult

zijn kuip uit hadden geschoten.

Dirks schijnheilige gezicht spreekt boekdelen. De getergde voetballers, die en masse hypotheken, spaargelden en koopsommen bij hem moesten nemen of stallen, hebben helaas niet het lef gehad om hem te jonassen. Dus laat ik ze als waren zij Maya’s de man te grazen nemen, die net als de Marco B. met opgeheven hoofd meent ons recht in de ogen te kunnen kijken.

 

ruud v

 

Het opgeheven hoofd van Ruud is het malst. Deze schout van Tilburg meende als rode regent dat hij de lokale volksvertegenwoordiging, zijn collectieve baas, een dienst bewees met het achterhouden van informatie omdat er een schurk in de raad zou zitten.

De stille klokkenluider, die Vader Jacob in slaap wilde houden, dacht dat integriteit een verzwijgplicht is. Met opgeheven hoofd vervult hij zijn ambt tot de nieuwe burgemeester aangesteld is. Hij zal als een ware troubadour al zijn dossiers zingend aan hem overbrengen.

Waar vind je ze nog die bestuurders die zich bewust zijn van hun verantwoordelijkheid om de stad tegen zichzelf te beschermen?

Naast de Stadswachten, de Stadsmariniers en de Stadsregisseurs zouden toch Stadsvoogden niet misstaan en zeker als die hun plaats weten als Straatmuzikant.

nachtwacht
Langzamerhand verschijnt er op de buis een nieuwe nachtwacht. met de opgeheven hoofden van alle zangers, bankiers en bestuurders, die hun vuil als een pluisje van hun blazoentje vegen, is eindelijk rembrandt verlost van zijn eeuwige schittering van de stadwachten uit de gouden eeuw. er is nu een waardige opvolger voor zijn meesterwerk. nu nog een museum eromheen uit de zakken van de mensen kloppen. zou plasterk het niet willen aankopen?

 

reacties
  1. Marjelle schreef:

    Met verbazing en antipathie heb ik naar dat schouwspel zitten kijken de laatste weken, Marius. Voor mij is dat de wereld op zijn kop, waarin opgeheven hoofd(en), slachtofferrol(len) en wijzende vinger(s) het erg goed deden, alsof ze (m.n. Scheringa bedoel ik hier) iets fenomenaals, iets groots hadden gedaan. Imagorebuilding indeed.

  2. Marius van Artaaa schreef:

    Die tik hebben ze allemaal. Ook Marco acht zichzelf een monumentale zanger, terwijl hij echt niet kan zingen. Ook hij denkt een messias te zijn, een gezalfde van het goede doel, maar zijn poen en dat van anderen heeft hij in commerciële miskopen laten verdampen.
    In Rotterdam hebben we een exemplaar dat hen naar de kroon steekt: Lodewijk Pincoffs. De frauduleuze boekhouder van de 19e eeuw, waar de stad zijn enorme expansie als wereldhaven aan te danken heeft. Miljoenen florijnen heeft het mannetje verduistert, maar nu is er een standbeeld op de plek waar hij fraudeerde, een brug, straat en hotel naar hem vernoemd zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Lodewijk_Pincoffs

  3. Marjelle schreef:

    Bij Marco heb ik dat niet zo, Marius, ik zie dat pretentieuze ook niet echt bij hem, eerder iets naiefs, maar goed, ik ken de man verder ook niet. 😉
    Het is idd heel vreemd hoe de verguisden van gisteren de helden van vandaag kunnen worden…
    Nou geloof ik niet in verguizen netzomin als in vereren, maar nog wel in ‘justice for all’, al is dat in de praktijk ver te zoeken.

  4. galadriel schreef:

    de toestand in de wereld…. dat heb je hier maar geweldig samengebald!
    complimenten!

  5. Marius van Artaaa schreef:

    @ Marjelle
    Marco doet graag alsof hij naïef is. Hij is op de hoogte van de misinvesteringen, maar hij poseert al huilend dat hij van niets wist, met centen niks heeft, louter zijn ding doet, zijn talenten slechts inzet voor de mensheid en probeert de schuld naar Het Management en naar Meeuwis te schuiven. Zijn filantropie is geen zuivere koffie. Het is deel van zijn imagobuilding en hij gebruikt het voor de marketing van zijn eigen hits. Aan alle producties om aandacht te vragen voor Warchild heeft hij verdiend. Dat geld is ook in de rook van zijn geldzucht opgegaan.
    Het had hem gesierd als hij eerlijk had gezegd dat hij wel geïnformeerd was. Maar hij koos ervoor om te liegen. Geconfronteerd met de feiten wuifde hij ze weg met dat hij wel een mail had gezien, maar dat de ernst niet tot hem doordrong. Aan mijn hoela. Als je hoort dat je enorme verliezen lijdt, dan schrik je minstens van de getallen. Hij niet. Hoe kan dat? Iemand die juist uit is op meer geld en dat zelfs voor een goed doel wil vergaren, die zou zo luchtig een mail lezen vol alarm?
    Vereren of verguizen is onontkoombaar bij mensen die roem zoeken en doen alsof hun ego daarin geen rol speelt. Hij presenteert zich graag als de onbaatzuchtige, die zijn talenten ten dienste van de mensheid zou exploiteren. Justice for all begint bij een kritische journalistiek, die de ware motieven en ambities van publieke figuren blootlegt en niet meehelpt aan het imagobuilden. Het houdt op als het fenomeen op zijn plaats gezet is. Met bewondering voor bijna goddelijke vermogens van de ander heb ik geen moeite, noch met verachting als blijkt dat die ander een huichelaar is. Beiden kun je rechtvaardigen lijkt mij.

  6. Marius van Artaaa schreef:

    @ galadriel
    Dank je, ja die wereld toch, hij zou aan vlijt tenonder gaan, maar nu blijkt dat je alles kunt wegpoetsen en de hemel over de aarde kunt heentrekken als iedereen maar in je blijft geloven…
    De massa is gek op messiassen, die op het lichtknopje zitten en ons verblinden met een werkelijkheid die louter verbeelding is…
    De religie die op dergelijke mensenzonen wacht, was al gericht op showfiguren. Nu de meeste godsdiensten zijn doorgeprikt, resteert alleen nog de show stelen zelf. That is it….
    Dat doet pijn. Vooral als de grootste entertainer van onze tijd die pijnlijke conclusie als erfenis achter heeft gelaten…
    Dat is het dan, een afgeschreven vijftigjarige zelfbenoemde Koning van de Popmuziek blijkt zijn mooiste kunstjes bewaard te hebben voor een show die hij nooit meer op zal voeren…

  7. Marjelle schreef:

    Het punt is, en dat bedoelde ik o.a. ook Marius, dat we allebei de man niet werkelijk kennen, we baseren dat louter op dingen die we horen, lezen, zien, sommige verifieerbaar, sommige niet, plus onze persoonlijke indrukken van de man zelf die, en dat geeft niet, enigszins verschillend zijn. Ik begrijp wel dat je zegt dat hij doet alsof hij naief is, deels denk ik dat ook idd, maar deels mss ook niet.
    Dat hij van een aantal dingen op de hoogte was, heb ik ook gehoord en gelezen, en dat mag je uiteraard iemand verwijten. Maar voor ik iemand van wat dan ook beschuldig, wil ik altijd zoveel mogelijk weten en dat is hier nog deels onduidelijk, dus ben ik wat terughoudender.
    Vereren of verguizen is een keuze, los van de ander. Ik geloof in geen van beide vormen, verguizen heeft voor mij iets in zich van iemand neertrappen, wat heel iets anders is dan iets kut vinden en kwaad op iemand zijn. Vereren houdt voor mij iets dweperigs in, het kritiekloos opkijken tegen, ik zie geen enkele reden om tegen wie dan ook op te kijken netzomin als om iemand nog een paar trappen na te geven, al kan ik hem mss wel wurgen (fig.), zelfs dan. 😉
    Ik zou er veel meer over kunnen zeggen, maar dit soort onderwerpen vind ik vooral geschikt om over te praten, er is voor mij niet tegen op te typen, aangezien ik meer nog zou willen nuanceren en toelichten dan in dit beperkte kader (ook qua schouder) mogelijk is. 🙂 Verder ben ik net als jij zeker ook voor kritische journalistiek.

  8. Marius schreef:

    Ik geef toe. Marco kun je het voordeel van de twijfel geven. Als scherprechter heb ik daar geen boodschap aan. Maar mocht ik de jongen tegenkomen dan zal ik beslist milder zijn. Zo iemand persoonlijk leren kennen, die per se eerlijk wil zijn en feitelijk één kerfje op zijn stok heeft, die vergeef je gemakkelijk dat hij voor zijn bestwil wat gelogen heeft en vooral zichzelf in de prblemen heeft gebracht.
    Vereren vind ik wel iets moois hebben, maar dan doorgaans niet de levenden maar de doden. Hoewel ik bij vlagen mijn liefje vereer. Als het echter dwepen wordt, dan kan het idd misgaan. Hoewel ik daar ook niet vreemd van ben. Ik denk dat ook hier geldt dat wat je vereert je houding al dan niet rechtvaardigt en of dat vol te houden is als je de iemand dichter op de huid komt. Zo heb ik een hekel aan het dwepen met schrijvers, filosofen of opinieleiders, die hun mond niet hoeven open te doen of ze hebben je alweer helemaal voor zich ingenomen. Blinde verering zou ik dat noemen. Maar dwepen met sprekers, schrijvers, sporters, musici, cabaretiers, acteurs enz., dat overkomt me wel vaak. Dat is ook wel wat blind, maar dan meer de blindheid van verliefdheid. Zwijmelen zou je het mss moeten noemen. Daarin zit voor mij besloten dat je je meer bewust van die blindheid bent dan in dwepen.
    Verguizen is voor mij iemand laten vallen die je hoog had. Dat kan te ver gaan, maar ook hier geldt dat het gerechtvaardigd wordt door hetgeen iemand geflikt heeft. Je verwacht niks goeds meer van hem of haar. Natrappen of neertrappen of anderszins iemand bijvoorbaat misprijzen of onderuit halen omdat hij ooit je flink tegenviel, dat is niet netjes, dat is bijna rancuneus en laf.
    Hoe we met dergelijke emoties omgaan zonder uit het oog te verliezen dat de mens van goede wil is over het algemeen, daar hebben we een flinke vaderschouder voor nodig vol vergeving om vrede te hebben met dat niemand volmaakt is…

  9. Marjelle schreef:

    Duidelijke reactie, Marius, al zijn we het niet eens over dat dwepen en verguizen, ’t zou mss saai zijn als we het overal over eens waren. Een betekenis van verguizen is ‘smadelijk bejegenen’, daarIn zit voor mij al natrappen besloten, vandaar ook m’n afkeer ervan.
    En een mooie laatste alinea.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.