Het evangelie van Sirius 2

Geplaatst: 8 december 2009 in Het evangelie van Sirius
Tags:, , , , , , ,

vijver

Sirius eerste levenservaringen

De eerste levenservaringen van Sirius waren jammer genoeg niet zijn eigen schitterende ongeluk om in het gezin van een zeer bevindelijk predikant der Nederlands Hervormde kerk het levenslicht te zien, maar een zeer ernstig ongeval van een motorrijder op de dijk boven de pastorie, waar hij samen met Janie, de dienstbode, getuige van was toen zij er even gingen uitwaaien.

In zijn herinnering was de ongelukkige zomaar onderuitgegleden en met zijn hoofd tegen het trottoir gekwakt. Door de gemene val tegen de scherpe stenen rand was zijn schedel als een kastanje opengebarsten en zag hij de grijze hersenmassa, die glansde in het zonlicht. Voor hem was het hele gebeuren alleen begrijpbaar als een uit de hand gelopen spelletje met nu eenmaal snel stukgaand speelgoed als je het laat vallen. De biomassa toonde hem dat onder de huid van speelgoed net als bij vruchten, noten en sommige groenten week vlees zat. Wellicht even eetbaar als pinda’s. Zo klinisch als alleen een peuter kan, had hij de toestand geobserveerd en begreep hij niet het plotselinge verblinden van zijn ogen door Janie, die zich bijna doodgeschrokken moet zijn geweest.

De motor lag een stuk verderop, nog zo goed als nieuw en is pas de dag erna weggehaald. De aanblik van het opengebarsten hoofd heeft Sirius als zijn eerste stilleven netjes in zijn geheugen opgeslagen, maar hij herinnert zich later niets meer van de commotie die het aan tafel gaf toen hij probeerde met de gebakken levertjes te laten zien wat er in je schedel zit.

Jammer dat hij niet begerepen werd. Als driejarige peuter moet je het juist van beelden hebben in de communicatie. Je woordenschat groeit pas na uitleg van die beelden. Dit werkte bijna altijd, maar nu opeens niet. Vandaar dat hij zich nooit heeft herinnerd wat men gezegd heeft en dat het nog dagen heeft geduurd voordat men normaal tegen hem deed.

In hetzelfde levensjaar van zijn eerste confrontatie met de dood van de ander, mocht hij zelf bijna een doodservaring meemaken. Ook hier zat het spel als een kloof tussen hem en de wereld ingeklemd. Het begon met zijn drie oudere broertjes, die samen een vlot hadden gebouwd en daar de vijver achter de pastorie mee over vaarden. Sirius mocht niet mee en moest aan de kant blijven staan. Dat lot was niks voor hem. Hij wilde immers erbij horen en niet apart behandeld worden als een wezentje dat voor de sier op de wereld was gezet. Nee, zijn aanwezigheid behoorde serieus te worden genomen.

De volgende dag, toen Petrus, Lukas en Johannes op school zaten, zag hij zijn kans schoon. In de vijver dreef nog een plank van hun afgebroken vlotje en Sirius hoefde maar af te wachten tot het in het riet aan zijn kant vastliep om erop te springen. In zijn verbeelding was de plank hem komen ophalen, maar dat viel vies tegen. Hij belandde op het puntje, waardoor de plank omhoog klapte en hem met een flinke tik tegen zijn hoofdje onder water sloeg.

Toen hij wat minder versuft daar om zich heen keek, zag hij in de verte de snoek aan komen zwemmen die Oom Wim in de polder gevangen had en in hun vijver had losgelaten. De vis zag hem ook en zwom hem tegemoet met zijn kaken wijd open, waar luchtbelletjes uit kwamen. Hij probeerde de snoek vriendelijk te begroeten, maar merkte dat zijn woordjes ook luchtbellen werden, nauwelijks geluid gaven en het water brutaler worden, dat tenslotte zijn keel binnendrong. Hij hoeste en proeste maar het bleef er en werd meer. Tot een enorme golf hem omhoog stuwde en langs het klamme lijjf van de snoek uit het water tilde. Het was zijn vader, die zo lang was als een populier en van de kant had opgemerkt dat zijn zoontje aan het verdrinken was.

Net toen Sirius de staart van de snoek wilde beetpakken, had hij zijn zoontje al uit het water geschept met die enorme takken van armen van hem en die kolenschoppen van handen. Nog half versuft en half aan het babbelen vervoerde zijn vader hem als een menselijke ambulance over het grindpad, langs het terras, via de keukendeur de gang door, de trap op om hem uiteindelijk in de badkuip neer te vlijen alsof Sirius al het loodje had gelegd. Hij deed meteen de warme kraan open, terwijl moeder hem van zijn kleertjes ontdeed, en trok ook zijn natte pak uit.

Eenmaal weer bij de tijd zat Sirius tegenover zijn piemelnaakte vader rechtop in bad en voelde meteen een band die hij nog nooit zo met hem had gehad. Zijn vader was altijd met zijn werk bezig en plots was hij er voor hem. Letterlijk en figuurlijk in zowel de rol van zijn redder als van zijn lotgenoot. Nog wat rillerig van de kou verwonderde Sirius zich over zoveel mannelijkheid voor zijn neusje. Wat was zijn vader toch een reus van een held en wat was hij lief voor hem. Zijn handen wasten hem voor het eerst en waren veel zachter dan je van een reus zou verwachten.

Pap, weet je dat je onder water niet kunt praten?, meldde Sirius zijn vader zijn ontdekking van een diepere wereld waarin je beter je mond kunt houden want niemand kan je horen en het water zelf laat je stikken. Natuurlijk kun je dat niet, lachtte zijn vader zonder hem voor schut te zetten, daar is juist de lucht voor en die zit erboven. Ik bedoel, probeerde Sirius zijn gedachten op een rijtje te houden, ik maakte wel woorden maar die werden luchtbellen. Ja, dat klopt hoor, dat is je adem, wilde vader hem uitleggen. Maar Sirius zag het anders en vroeg: hoorde u mij toen ze boven water kwamen?

Even was zijn vader onder de indruk van zijn logica, maar de drang om hem de feitelijke toedracht te vertellen was te groot om erbij stil te staan. Ik was gras aan het snijden voor de konijnen, lichtte hij zijn snelle redding toe, toen ik je hoorde spartelen. Ik ben blij dat je niet verdronken bent, drukte hij Sirius tegen zich aan. Verdronken, wat is dat? vroeg Sirius in zijn stevige omarming door. Dat je…, hij onderbrak zichzelf, opeens bang voor doodsbesef van zijn onschuldige schatje, teveel water drinkt en teveel is nooit goed. Nee, teveel is ook niet lekker, bevestigde Sirius de waarheid van een koe en samen doken ze nog even onder in het bad dat nu tot de rand was volgelopen.

reacties
  1. Lidy Broersma schreef:

    Goedemorgen Marius.
    Weer heel erg boeiend.
    Toch een kleine opmerking. Neem de ruimte en de tijd.
    Deze aflevering had voor mij mogen eindigen na:
    ‘en samen doken ze nog even onder in het bad dat nu tot de rand was volgelopen.’
    De laatste twee alinea’s zijn een verhaal apart. Ik had daar uitgebreider over willen lezen in een volgend aflevering:)

  2. Marius van Artaaa schreef:

    @ Lidy
    klopt, ik schrap meteen die alinea’s

  3. paco painter schreef:

    Dat heb je mooi geschreven

  4. flipwillemsen schreef:

    Mooi Marius. Ook die kinderlogica en fantasie. Mooie beelden gebruik je.

  5. Marius van Artaaa schreef:

    @ paco
    dank je voor de veer
    @ flip
    ja zoiets zit in je geëtst,
    als ik dat verleden terughaal
    is het vaak 1 of 2 beelden
    die verschijnen
    als ik ga schrijven
    draait de film af
    steeds een andere
    ik denk dat het
    brein het verhaal
    oneindig kan vertellen
    als iets je ‘geheel’ geraakt heeft
    of ik heb deze ‘anekdotes’ zo vaak herinnert
    dat het wel steeds andere beelden moet opleveren
    nu ik het zelf herlees mis ik veel
    van wat er in details nog meer aan de hand was
    gek dat menselijk geheugen
    in dat ontmenselijkte brein van ons
    ontmenselijkt, zeg ik met opzet
    wij kunnen ons brein niet als de kern van de mens zien
    zonder het eerst te ontdoen van de verhalen
    en nu ik dit weer lees, vind ik het geouwehoer van mezelf
    maar ja dat is ook typisch mij

  6. galadriel schreef:

    Heel mooi Marius, helder ook

  7. Marius van Artaaa schreef:

    @ galadriel
    dank je zeer, vandaag maak het eerste slot aan de blijde boodschap uit mijn kindertijd.
    die zal je nog meer aanspreken, het gaat over de jeugd die zoekt naar eer…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.