heilsoldaat

De ongelijkzijdige driehoek
 
De periode tussen de Ulo en de universiteit brengt Sirius in een tweestrijd door over kerk, wereld en wetenschap. Door Baäl te vereren in de relatie die hem alles schenkt wat zijn hartje begeert, komt hij in conflict met de consumptiemaatschappij, waar zijn afkeer tegenover toeneemt met de wil nooit auto te rijden, nooit meubilair te kopen, nooit mee te doen met de ratrace rond het laatste nieuwe hebbedingetjes. Wat hem dan weer doet botsen op zijn drang om alles te hebben dat de ander mist en daarin zijn authenticiteit te zoeken. Zoals de kunstromingen alles opnieuw willen vormgeven en dat als de hoogste vorm van kunst beschouwen, terwijl de natuur alle vormen al in zich draagt.
 
Grootgebracht in het proeven van de nieren van het geloof dat zich in zijn lichaam heeft genesteld, kleingehouden in het genieten van de wereld als één grote versierpartij en opgetild in het denken van de wetenschap die hem vrolijk maakt over zijn bestemming, zou hij zich het liefst in drieén delen. Een kennende ziel voor een godsbeeld van De Schoot waar je de ander weerloos kunt ontmoeten en elkaars evenbeeld kunt zijn. Voor die staat had hij de logeerkamer omgebouwd in een apenrots met een houten schoot om te slapen en zijn bezoek te ontvangen.
 
Een spelend lichaam dat zich openstelt voor alle geneugten der aarde, gekleed in weersbestendige lingerie en voorzien van een harnas voor de boze buitenwereld, die hem vooral in Leiden van pas komt als hij op straat de heterocode breekt. Met een boetserende geest, die beide staten van het zijn voorziet van de nodige modellen van en voor een goed leven, houdt hij het geheel als een meanderende levensvorm in stand. Gekleed in een toga van Aksum bereidt hij het college aan Lukas en Johannes voor, zijn eerste over Het Paradijs onder onze voeten.
 
De zelf bedachte Alternatieve Kritiese Studie & Uitleg Methode moet het gehele onderwijs terugbrengen tot de kleinste schaal: leraar of leermeester en leerling, die volledig gelijkwaardig in een dialoog problemen analyseren en oplossen. Hij had hem al beoefend met zijn moeder en met zijn vader en zou hem verfijnen met zijn broers met wie hij leerde discussiëren.
 
Onderwijs zoals Plato het zag en waarvoor studenten eind jaren zestig in opstand komen tegen de ongelijkwaardig gegroeide verhoudingen tussen de onderwijsinstelling en de leerling, de kerk en de gelovigen, de ouder en het kind, die van dezelfde snit waren als die tussen een autoritair régime en een arme bevolking.
 
De weerzin tegen de regentenmentaliteit van bestuurders, schoolhoofden en opvoeders begon bij Sirius met zijn aversie tegen de autoritaire kanten van zijn huisvader, zijn klasseleraren en zijn voetbaltrainers. De blauwe pij, die hij draagt om zijn kennende ziel vrij spel tegeven, houdt hem in de kast met een geloof dat hij qua overtuigingen verzwijgt, maar in zijn daden de boventoon laat voeren. Zijn Baälisme gebruikt hij op de Ulo om de nar uit te hangen. Tijdens de pauzes houdt hij erediensten om de cijfers die dag zo hoog mogelijk te laten uitkomen.
 
Met brutale en raadselachtige teksten op de achterkant van schoolborden saboteert hij de machtsspelletjes van vooral de taaldocenten, die menen dat het stampwerk en het proefwerk zo militair mogelijk moeten worden gedaan. De lerares Engels is weken overstuur geweest toen zij het bord omdraaide en las: what misses Flirtstra says, does n’t matter, we enjoy all her hair en all het body for the time being so generous to us. Ze heeft sindsdien slobbertruien en tuinbroeken gedragen en buigt niet langer over je heen. De leraar Frans heeft eenzelfde periode mompelend doorgebracht in de ban van het aforisme ‘La raison c’est une autre chose, pourquoi on ne peut pas chanter la vérité.’
 
Het spotten met autoriteiten culmineert in een ludieke actie tijdens de gymnastiekles, waar hij als eerste leerling op aarde doet alsof hij gesponsord wordt door het merk PSOB. Zijn met schoolkrijt getekende logo van zijn godsbeeld op de achterkant van zijn extra strakke gymbroekje brengt zelfs de leraar aan het lachen, die vraagt waar hij dan precies reclame voor maakt. Voor een nieuw wasmiddel, mijnheer. Hoezo nieuw? vraagt de man nog. Omdat het als enige in zijn soort onze vuil getrapte zielen weer wit kan maken, na uw grill-and-drill-lessen, spot Sirius erop los. Dat pikt de man niet, die gelooft dat zijn superioriteit als leraar geen spot verdraagt. Na de voortijdige heenzending naar het kleedhok, moet hij blijven wachten tot mijnheer met alle lessen klaar is.
 
Zijn reprimande geeft hem prachtige heldere ogen, waar Sirius geen genoeg van kan krijgen. Iedere opmerking verstaat hij dan ook verkeerd, waardoor de tronie van de ex-marinier heen en weer beweegt tussen een ijzige generaal en een wanhopige korporaal. Als Sirius zijn hand op zijn knie legt om hem te kalmeren, laat hij zich bijna in zijn armen tuimelen. Nog wat wankel herstelt hij zich en recht zijn rug om Sirius de deur te wijzen. Deze is nog zo in de ban van zijn ogen dat hij hem al lopend in de aangewezen richting met zijn blik gegijzeld houdt en daardoor zijn ogen over zijn billen ziet dwalen.
 
Thuis gekomen geniet hij alleen op zijn omgetoverde logeerkamer van de vele gebeurtenissen die hem weer zo’n schone dag hebben bezorgd. In die stilte, want hij draait zelf nooit een plaatje en zoekt nooit naar een zender met favoriete muziek, komen de overpeinzingen vanzelf. Van huis uit spookt het in en rond zijn kennende ziel. Moet hij zich daar niet serieuzer mee bezighouden en zich toeleggen op het schrijven van een gebedenboek?
 
Al enige maanden ligt er een half lied op de bovenste kist van de apenrots, dat vraagt om te worden afgeschreven. Maar zodra hij er zijn hand naar uitsteekt, komt meteen de drang in hem op om te dansen en daarbij zijn gymleraar uit te dagen met de wildste heupbewegingen en de armen om zich heen gestrengeld alsof hij hem bevree. Wat hem weer op een denkspoor zet naar de reden om je over te geven aan het dollen met de werkelijkheid of dat juist te laten bij een enkele uitdaging om het af te maken met een onweerlegbare analyse van wat de mensheid te doen staat.
Vaak leidt deze gang door al zijn staten tot een nieuwe beeld of een nieuwe tekst.
 
Nu wordt dat een hoogbenige jongen in gymbroek met kontreclame die de hoogste kist een nieuwe versregel aanreikt. Zodat de cirkel die dag geheel rond is. De ziel heeft nieuwe regels om op te kauwen, het lichaam heeft de ogen van de gymleraar de kost gegeven en de geest heeft nieuwe inzichten vastgelegd. Het lied luidt nu:
 
Het kind dat een macht boven zich niet grijpen kan
zijn troon zorgvuldig kiest aan de voeten van
degene die hem ziet als één der zijnen
zal nimmer geestelijk verkwijnen
nu het ouderlijk gezag
bij alles mag
verschrompelt tot
een geheel verkalkt bot
brekend op zijn harde scheen
aan hem heeft de ezel geen steen
die balkt over de snelst mogelijk veranderende tijden
over het vuur van de liefde dat ons in alle opzichten kan bevrijden.
 
De sok van het gedicht laat een ongelijkzijdige driehoek zien, waarin Sirius het Baäl-teken ontwaart. De rechtste hoek geeft de invloed van de wereld aan, waarop zijn leven in die tijd draait. Kennis van en aan die wereld, door het cultuurspel om de macht die er woedt, moet zijn kerk verwerken in een tempel voor iedere ziel die het weten in zich draagt als een ongeboren kind. Dat oord, waar iedereen zich geborgen weet, vormt de scherpste driehoek. De van zichzelf zwangere wetenschap vormt de hoek tussen beide winden in. Het geheel vormt een vaantje waarvan de beweging in een windstille kamer van Baäl afkomstig moet zijn.
 
Vanaf die dag dat hij een logo, een relatiegeschenk en een eerste tekst voor Psob, de Baäl van het Westen, heeft verzonnen is zijn zoektocht begonnen naar het vinden van de meest toereikende verhouding tot zichzelf, de anderen en de wereld. Op weg naar een zingevend groter geheel dan een autonome createur kan zijn met slechts verantwoordelijkheid voor het eigen handelen. Het tribunaal om zich te bevrijden van een verschrikkelijke opvoeding en door rechtspraak zich met zijn familie en goegemeente te verzoenen vindt hij overbodig geworden. Hij kan het zelf gemakkelijk alleen aan door het te verwerken in het dagelijks dikker wordend liedboek, onder de titels:
 
Het Windekind slaat zijn vleugels uit. Wat is lijden? Zonder God geen ander. De magie van het initiatief. Vernedering, wisselgeld voor geluk en zin. Authentiek egocentrisme. Ontplooiing met behoud van vouwen. De dood als verlossing. Het bestaan als verblijf. Het optimisme als redelijk alternatief. In iedere bange mens kwijnt een levenslustig dier. Rivaliteit in rechtvaardigheid. Vertrouwen als Het Ware Geloof. Vriendschap zonder pact. De Verliefde Rede. De Hofgemaakte Vrede.

reacties
  1. paco painter schreef:

    De dood als verlossing. Het bestaan als verblijf. Daar kan ik mij in vinden

  2. Marius van Artaaa schreef:

    Het is een succesformule gebleken, paco, je tijd hier besteden aan het uitzien naar de dood.
    De meest verkochte boeken behandelen niets anders of besluiten met deze conclusies.
    Massa’s gingen ons voor. Het is soms nog dringen bij het kerkhof.
    In Delft maakte ik mee dat 4 begrafenisstoeten elkaar in de wielen reden.
    Het kerkhof heeft zijn langste tijd gehad, hoop ik weleens.
    Ze hadden er nooit crematoria aan toe moeten voegen.
    Dan hadden veel buurtbakker nog een aardig bestaan gehad van het cremeren
    van dieren, mensen en andere dierbare spulletjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.