Nabestaan

Geplaatst: 13 mei 2010 in Toedichten
Tags:, , , , , , ,

terras 2

Sonja Pos schreef in 1965:  

Ik verberg mij ’s avonds
in mijn oksels  

want die en die  
zijn dood en blijven as  

soms ben ik niets meer  
dan een nabestaande  

Nabestaan schreef ik in 1969  :

op een te zonnig terras  
waar rieten stoelen zuchten  
zodra de gasten opstaan  
en elk zijn eigen weg gaat  

zonder enig nabestaan  
mijn verleden verlaat  
haal ik mijn ziel  
onder mijn arm vandaan  

van wie oh wie  
verpulvert levenslicht (?)  
en zoek haar oksel  
weerspiegeld in het glas
 

Daartussen piept het plaatje op van een borrel bij Café Olivier in 2009.

reacties
  1. iris kijkt schreef:

    Heimwee naar het terras,want nu verzamelt zich slechts koud weer en regen.

  2. Wattman schreef:

    Inspiratie kan kennelijk nog lang nawerken… ik beschouw dat als hoopgevend, dank je…

  3. Marius van Artaaa schreef:

    de toestand van de wereld, iris
    hoewel ik persoonlijk naar de straat terugverlang
    waar ze het buiten zelf gezellig maken…./ – ;{]

  4. Marius van Artaaa schreef:

    graag gedaan, Wattman,
    het komt door mijn speurwerk in mijn archief
    naar het boterbriefje van BB en ik drie archiefdozen vond
    vol gedichten, verhalen, aantekeningen, briefjes, kaartjes, bladzijden uit boeken en fotootjes
    ik was het vergeten dat ik destijds gedichten verteerde door een eigen versie van het thema te maken
    Sonja spreekt me aan omdat zij iets gestoords heeft
    ze heeft een schuldgevoel opgebouwd dat eerder past bij een ex-kampbewoner
    dan bij een elfjarig meisje dat de oorlog aardig ongeschonden was doorgekomen
    dat heeft ze vervolgens literair proberen te exploiteren
    me gedichten lukte het soms bijzonder goed
    haar boeken zijn vaak slecht geschreven
    wat me aasnspreekt is soms een zinnetje
    en dat iets mythomaans heeft, dat BB ten volle had
    ze geeft met het herdenken van al die oorlogsslachtoffers
    en het niet los kunnen laten van de oorlogsellende
    lucht aan haar verlatingsangsten en blaast ze op tot leesbare hoogte voor me op
    ik speel ermee binnen de grenzen van het welgevoegelijke
    zo kijk ik op het plaatje naar een borrel van de medewerkers van centrum 40-45
    en verwijt hen dat ze mij niet groeten…./ – ; {]

  5. Wattman schreef:

    Gôh, nu je het zegt. Ik zie de figuur aan het tafeltje verderop nu pas zitten. Er zit inderdaad een heel diepe laag onder de gedichten van SP, die haalde ik er eerst ook nog niet uit. Dank je voor je toelichting!

  6. paco painter schreef:

    Misschien zien ze je niet.Omdat ze opgaan en ondergaan in hun eigen wereld

  7. Marius van Artaaa schreef:

    die linkse leek te flirten, paco,
    maar liep ruikend onder haar oksels zonder omkijken het terras af…./ – ; {]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.