Het daglicht was even kwaad als wij

Geplaatst: 11 juli 2010 in Wordt vervolgd
Tags:, , , , , , , , ,

inval
 
 
na de proloog van 3 juli 2010 in de toer vlissingen te her-denken als de rooie stad, die in 2007 plotsklaps door paranoide machthebberigen bleek bestuurd te worden, heeft sirius een week de tijd genomen om weer op zijn verhaal te komen. zoveel werkelijkheden tegelijk in het arme hoofd halen, is zelfs voor een alias van een schrijver teveel om dagelijks een vervolg te kunnen afleveren. hoewel hij als kind al vroeg in zijn leven vertrouwd was geraakt met de versplinterde wereld en één werkelijkheid een zeldzaamheid is in een mensenleven, is meer dan drie breintechnisch een toer over alle bergruggen op aarde.
 
nu hij terug kan kijken op een arbeidzaam leven staat voor hem vast dat er nu eenmaal altijd minstens drie tegelijk aanwezig zijn: de boze buitenwereld, de broze binnenwereld en de besloten bovenwereld. teveel dingen die hij deed, werden anders opgevat dan hij ze bedoeld had en door god en zijn vertegenwoordigers op aarde ook al verkeerd verstaan. de door iedereen gezochte drie-eenheid, waarin we alles van elkaar meteen begrijpen zoals het is en de ander dat als goed ervaart, werd in vlissingen op 3 juli 2007 in één grove miskleun door het college verpulverd.
 
sirius was in de nacht voor deze dag druk in de weer geweest met de laatste versie van het werkplan. zijn afdeling had dat nodig om het aantal benodigde taakuren te bepalen en hij kon er zijn overmatige werkdruk mee aangeven. hij had er een eerder gepubliceerd versje bijgedaan, dat over het werkplan (1) ging en nu zeer actueel was:
 
nu het werk de mens teveel is
zijn omgeving vol krakeel is
de tijd zelf verwond raakt
is het vreemd dat niemand staakt
 
toen hij eenmaal aan de slag was met het invoeren van zijn nocturne data in het spreadsheet op zijn werk, kwam collega j. vlijt in gezelschap van twee als fbi-agenten geklede holle bloedvaten het kantoorprieeltje binnen. zijn collega, aan de andere kant van het prieel, zag meteen dat het een kantoorinval was en vroeg de heren naar hun legitimatie. de holle vaten hadden geen werkende oren en collega vlijt leek in de kantoorlandschapvredebreuk te berusten. hij legde voor hen uit dat het niet was wat het voorstelde. totdat de vaten gingen zwellen en hem van zijn bureaublad wegrukten. vlijt kon protesteren wat hij wilde, maar zij grepen in in de richting van zijn gehele existentie.
 
collega g. van god wilde nog tussenbeide komen, maar vlijt vond dat hij dit lot nu eenmaal moest ondergaan. als jezus werd hij afgevoerd, wat g. zijn heer deed aanroepen; smekend om zijn almacht te laten gelden en dit bestuurlijk geweld op dorpsschaal niet toe te staan, en de vaten meteen te laten krimpen. voordat sirius zijn contacten met het hogere had gelegd, waren ze al weg. plots schoot door sirius heen dat hij dit eerder had meegemaakt. in gameren. waar hij getuige was van de arrestatie van zijn eerste liefde door de ouderlingen, die zijn vader altijd naar de preekstoel begeleidden. zijn james dean werd toen ook zo vreemd meegaand door twee holle maar zeer gezwollen vaten voor de goegemeente opgebracht, die hem om een openbare schuldbekentenis vroegen. zijn vader had als een caesar zijn lot bepaald en de schone, dubbel zo oude knaap als sirius toen was, gedwongen voor gods aangezicht te bekennen dat hij een anoniem gehouden meisje zwanger had gemaakt.
 
het was die werkelijkheid, die bij sirius meteen een trauma voelbaar maakte, dat hij niets voor hem kon doen dan in zijn hoofd te schreeuwen dat de moffen tenminste nog als militairen opereerden. vuile nsb’ers woedde het door zijn kop. tegelijk kleef op zijn netvlies die rare meegaandheid van james d. en nu weer van collega vlijt. alsof hun ego in nog geen minuut tijd gekrompen was tot een naald in een hooiberg. pas bij de eerste communicatie van de bevelhebster d. schipperheijn (de intern algemeen dysfunctionerende directeur tevens gemeentesecretaris en de dekknecht genoemd in mijn vorige blog) op een haastig belegde bijeenkomst voor het personeel in de govan mbeki zaal drong tot hem door dat het om de splitsing van de werkelijkheid ging. daardoor was hij zo van slag en was de ander zo gedwee.
 
het atoom waarin ambtenaren bivakkeren samen met bestuurders van de molecule vlissingen was in het lichaam aarde met de kracht van een waterstofbom op die plaats en tijd ontploft. het had zijn verbeeldingskracht bijna naar de filistijnen geholpen, maar door de 24-uurs routine van zijn fantasie was het juist gaan zwellen. op het podium zat een college gelijkhebbers, die meenden dat de wet aan hun kant stond en dat ze wel moesten besluiten tot een dergelijke ingreep. ze hadden een week eerder in een besloten vergadering nog wel overwogen om ’s nachts de digitale data veilig te stellen, maar juist op dat tijdstip zou het opgevallen zijn…
 
het proces werd kort toegelicht. de wethouder tineke v. had als leider van de projectgroep het gevoel gekregen dat de informatie van haar ambtenaren niet deugde. ze was bang dat deze de kosten van het project scheldekwartier te licht voorstelden en dat ze informatie verzwegen die haar gelijk zouden geven. ze had natuurlijk om een second opinion kunnen vragen, maar dat wilde ze niet noch noemde ze het als overweging. ze wilde aantonen dat de ambtenaren onder één hoedje speelden om haar beentje te lichten.
 
aha, herkende sirius haar angsten, zijn wethouder elly w. had ook al eens zo’n achterdocht gehad en zijn manager per email ge
vraagd die chaoot van een sirius van het dossier maatschappelijke opvang af te halen. gelukkig had hij dat toen op de printer aangetroffen, voordat zijn manager het had gelezen. meteen had hij om een gesprek gevraagd. toen ontmoette hij hetzelfde argument als nu, dat er geen enkel been zichtbaar was in het achter iemands rug om kwaadspreken over de ander om meteen die ander uit te kunnen schakelen. dat de manager dat been ook niet zag, was nog verdraagbaar. alle managers zijn immers paladijnen als een hiërarchie vervalt in despotisme en ze hun hachje willen redden.

 
waar wethouder elly w. nog inbond, ging tineke v. haar boekje geheel te buiten. de dekknecht (zo genoemd vanwege haar opdracht schoon schip te maken met de organisatie, zie afbeelding voorjaarsnota 2006 in mijn vorige blog) d.s. beviel haar intégis aan en deze nam het roer meteen over. op de vraag uit de zaal of het allemaal wel legaal was, bevestigde de directeur van dit forensisch instituut voor gelddwalingen dat met een verwijzing naar een voor iedereen onbekend wetsartikel. later bleek het een artikel te zijn van zijn eigen huishoudelijk reglement. hij gaf vervolgens aan dat ze heimelijk moesten opereren. plots herkende sirius in zijn kop het hoofd van snuf de hond. hij hoorde hem blaffen dat niemand ook maar iets van de hele operatie naar buiten mocht brengen en dat de ambtenaren buitengewoon verlof hadden aangevraagd. alsof het college, de directeur en zijn obscure instituutje daarmee een hagelwit blazoen hadden.
 
uit deze eerste communicatie met het persooneel bleek dat de projectgroep die ochtend bijeen was geroepen en ze daar te horen kregen dat hun digitale data geconfisqueerd moesten worden in het algemeen belang en dat ze onder begeleiding van twee van zijn medewerkers nog hun persoonlijke spulletjes mochten ophalen, voordat ze ‘vrijwillig’ met buitengewoon verlof naar huis ‘mochten’ gaan. vandaar dat collega vlijt zo gedwee was, al verzette hij zich toen hij niet een persoonlijk kattebelletje mocht meenemen.
 
sirius was de wartaal beu. als men niet in staat was zich te verantwoorden voor een inbreuk in minstens het vertrouwen dat nodig is voor samenwerking, dan had het geen zin hier langer onder hun gehoor te blijven. hij stond op en werd daarin onmiddelijk gevolgd door de operationeel planner van sbp. de hele afdeling strategie, beleid en projecten stond op en pareerde zo collectief de gijzeling met een terugtrekking in het eigen bastion. zelfs het daglicht was even kwaad als wij en bescheen fel de uitgestreken smoelen van de podiumartiesten.
 
mopperend op de as van het kwaad op dorpsschaal sprak sirius de wijze woorden: de werkelijkheid is je eigen interpretatie. als je dan tot een klein stukje van de werkvloer behoort, geldt in het atoom nu eenmaal alleen de interpretatie van het college en haar handlangers. zeker toen de rest van het personeel bleef zitten en de meerderheid meende dat het college niet anders kon….
 
 
1) gepubliceerd in het tijd-schrift rinus het eerste intranettijdschrift voor kantoorlandschappen en werkplekbehuizingen, dat medio februari 2007 verscheen als tijdschrift voor hedendaagse gedichten van eigen bodem met 1 abonnee en 1 redacteur.
 
ham 2
 
 
ham 3
 
(wordt vervolgd)

reacties
  1. svara schreef:

    hoi Marius
    ik zou het van A tot Z willen lezen en misschien doe ik dat nog wel maar het is zooooveeel
    ik scrol heb de neiging zinnetjes er uit te pikken maar dan doe ik waarschijnlijk jouw hel tekst tekort
    voor nu hou ik me even bij de tekst op het spandoek. 😉
    kan ik ruimschoots mee vooruit!
    dank je en een fijne dag gewenst

  2. Wattman schreef:

    Dag Marius, lang niet gezien! Het is me vandaag te warm jongen, mijn welgemeende excuses. Ik kan mijn aandacht er niet bijhouden en dat vind ik zonde van al het werk dat je gedaan hebt. Dinsdag heb ik vakantie en dan vlieg ik erin. Ok?

  3. Marius van Artaaa schreef:

    @ svara en Wattman
    bedankt voor het langsvliegen
    neem gerust alle tijd
    het staat er de hele week om
    goed gelezen te worden
    en voor de samenhang
    naar mijn vorige blog om te zien
    waar deze feuilleton mee begon
    groet,
    marius
    ps
    ik ga de muur gladstrijken
    met deze warmte droogt het perfect
    en kom morgen weer eens bij jullie langs

  4. Wattman schreef:

    Ha Marius,
    Ik heb het goed gelezen allemaal inclusief je vorige blog. Ik merk dat de kwestie je erg hoog zit, zoveel kan ik er zeker wel uit opmaken. Maar het blijft een beetje zweven bij me, ik kom er niet helemaal uit. Het is ook een ‘erg ver van mijn bed-show’.
    Als het ‘therapeutisch’ bedoeld is, om een bepaalde periode af te sluiten, dan denk ik dat je heel erg goed bezig bent. Als je er echter nog ‘helemaal in zit’, denk ik dat je jezelf schade toebrengt. Het kost dan erg veel energie en die kun je ook aan mooie gedichten besteden, nietwaar? In dat geval: loslaten!

  5. Marius van Artaaa schreef:

    je hebt gelijk, Wattman
    het zit me zelfs allemaal Te hoog
    als de lezer er niet bij kan
    dan houdt het op
    en stop ik met bloggen
    voor het afscheid nog dit gedicht:Inktzwart hooi
    een berg gedachten
    maakt van mijn pen
    een nauwe baarvader
    voor een piepend muisje
    met in zijn rug
    een diepgesneden
    kruisje door de regel
    het is volbracht
    ik ben het schrijven moe
    en laat mijn restjes nacht
    graag over aan het knaagdier
    dat smult van mijn gestroopte vacht

    ps
    therapeutisch is het heilzamer om toe te geven aan de Grote Vermoeidheid die me in Zijn Armen heeft gesloten en niet om tegen Het Lichaam in met De Geest te blijven trekken aan een Dood Paard van Inktzwart Hooi.

  6. svara schreef:

    hoi Marius
    het zou jammer zijn als je stopt met schrijven ook al vind ik je tekst zoals eerder gezegd te lang.
    ik kom daar niet doorheen.
    het spijt me.
    je afbeeldingen en gedichten vind ik prachtig.
    daar zou ik meer dan genoeg mee vooruit kunnen
    er zit zoveel in en dan krijgt zowel het een als het ander aandacht die het verdient lijkt me
    maar ja wie ben ik…
    ik hoop dat inktzwart hooi niet het laatste gedicht is en laatste afbeeling/kunstwerk dat je hier plaatst.
    ben je het schrijven moe of de veelheid die je niet geordend krijgt?
    alle goeds en dank voor je mooie bezoek bij mij.
    misschien mag ik daar t.z.t. nog wat uitleg over als je zin en tijd hebt…
    met een hartelijke groet

  7. Marius van Artaaa schreef:

    het spijt juist mij, svara
    dat ik me niet kan beperken
    de teksten vanaf 3 juli gaan
    alle maten te buiten
    Te lang waar het kort krachtig is
    Te breed waar het smal machtig is
    Te hoog waar het laag prachtig is
    Te diep waar het on- waarachtig is
    toen ik mijn psychoses nog doormaakte
    met mijn kamer of appartement op slot
    had niemand er last van en kraaide ik erop los
    kalkte de muren vol met leuzen als
    Het Woord Is Van Vlees Geslacht Door Het Dier In Mijzelf
    Wat In Het Vat Zit Verzuurt Als Je Het Tempo Van Het Legen Niet Bestuurt
    ps
    ik zal langskomen als ik het simpeler kan zeggen

  8. svara schreef:

    dank je voor je openheid
    en de ruimte die je laat er al of niets mee te doen/hoeven
    ==Te lang waar het kort krachtig is
    Te breed waar het smal machtig is
    Te hoog waar het laag prachtig is
    Te diep waar het on- waarachtig is==
    prachtig voor deze eenvoud die ook in jou huist!
    alle goeds!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.