God is een geschrokken hoedje

Geplaatst: 15 maart 2011 in De Omkijkers
Tags:, ,

De Omkijker stelt zijn vrouw voor, die bij hun jacobsladder met twee tassen vol boodschappen op hen wacht. Mijnheer is een Omhoogkijker, hoort hij haar uitleggen, maar gelukkig geen getuige van een of andere blijde boodschap. Hij is meer een Uitkijker, die liever aarzelt over de mystiek van ons bestaan dan daar in op wil gaan of doorheen wil prikken.

Met toegeknepen lippen geeft ze aan dat ze daar weliswaar bedenkingen bij heeft, maar haar argwanend oog speelt met de gedachte dat hij weleens gelijk kan hebben. Haar man licht toe dat zij van huis uit een Neerkijker is, die geen enkele menselijke gedachte serieus neemt als het om verklaringen van ogenschijnlijke willekeur in het leven gaat.

Heeft u niet een blog daarover geschreven, meent de Uitkijker zich te herinneren, over het geluk dat voor de ongelukkigen is weggelegd? Ze tuit haar lippen alsof ze wil zeggen dat je dat zo gezegd wel even kunt volhouden.

Zij is wars van magisch denken, ondertitelt haar man haar, maar het wonder bestaat voor iedereen wat haar betreft. A perfect day, hoort de Uitkijker haar neurien. Is like a short stay in heaven, daagt hij haar uit, which you can’t give away without loosing the seventh.

Een hoge lach vult de liftkoker. Met jou moet je uitkijken, giechelt ze, straks val ik nog van mijn geloof af dat wat achter ons ligt voorbij gaat als je er niet naar omkijkt. Je lijkt wel die straatpastor, die (toen wij naar hem omkeken omdat hij over God sprak als de hoogst haalbare menselijke emotie)ons trakteerde op: God is uit de schrik ontstaan.

Dat klopt, onderbreekt de Uitkijker haar, als je de eerste verhalen over God goed leest dan komt hij op het toneel als de schrik van de ledigheid en woestenij die op aarde heerst. Adam en Eva schrikken zich God’s toorn als ze zelf willen scheppen wat hij beweert geschapen te hebben.

De Uitkijker babbelt erop los: Abraham, die samen met Sarah aanvankelijk meerdere goden erkende, schrok zich God van de ellende in zijn wereld. Mozes laat van de schrik de Wet, die God moest representeren, vallen. Daardoor is meteen Zijn Waar heid gebroken, want niemand kan meer vaststellen of de twee tafels die Mozes zelf moest uithouwen Zijn Woorden bevatten. Met pure schrik houdt God weer de wind eronder bij wie in hem gelooft om uiteindelijk zich met De Liefde gelijk te stellen zodat een demonisch einde aan de aarde verteerbaar wordt en zelfs verlangbaar.

De Omkijkers komen van het lachen bijna niet meer bij. Tranen van pure pret vullen de cabine. Het lijkt wel een lokale zondvloed te worden. Nog wel in een ark zelf!

reacties
  1. Maria Trepp schreef:

    “ondertitelt haar man haar”

    schitterend! zelf gevonden???

  2. artafterallart schreef:

    ieder woord. maria
    ieder beeld ook
    vers uit mijn natuur gedolven

    • artafterallart schreef:

      dank je, paco
      religie is alleen geraffineerd
      consumeerbaar voor de echte gelovige
      in zowel het woord als het beeld van het object
      dat hem en haar aanspreekt als geen ander……….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.