Sjansen met Thanatos als Eros boodschappen doet

Geplaatst: 30 augustus 2011 in Reblog
Tags:, , , , ,

Als je lusteloos bent, lijkt het alsof je lichaam alle ballast van het leven heeft opgezogen en je gedachten in die klei fossielen worden. Alles wat je bent, heeft geen waarde meer. Alles wat je liefhebt, verliest alle zwaartekracht. Alsof buiten je een orkaan woedt en je in het epi-centrum gelaten je bestaan, je wereld en je leven laat verwoesten. Dat die orkaan Thanatos heet en dat je in zijn armen de dood in danst, vind je allang best. Je scheidt je zonder stribbeling van wie je bent als van de ander zonder wie je niet meer kunt bestaan zonder jezelf teveel te voelen. Zet mij maar bij het vuilnis, is het enige dat je voor hem of haar over je lippen kan krijgen.

Eros heeft dat onmiddellijk door, maar jij wilt geen vrolijkheid in huis en laat wie je liefhebt de boodschappen doen. Je stuurt je liefde de deur uit als een dienstbode die ongewenst is nu je zo in beslag wordt genomen door de zinloosheid, door het niet-zijn. Een eigenaardige adelstand neemt bezit van je. Je holle kinderhoofd gaat heersen over alles en iedereen met de krachteloze poses en gebaren van een grootgrondbezitter die alles weggeeft als hij maar met rust gelaten wordt en hooguit van grote afstand beweend wordt. Geen grotere aansteller dan een depressieve man is voorstelbaar voor de gezonde van lichaam en geest.

Een vreemde omslag die haat jegens het leven die we depressie noemen, waarin bloemrijke woorden verdorren en de taal van de vernieting je daadwerkelijk de dood in kan jagen. Het dansen is bizar. Je hangt in zinnen als dat het niets meer wordt met je, dat het nooit wat heeft voorgesteld, dat iedere inspanning voor niets is geweest, in de armen van Thanatos stomdronken van zelfontkennende gedachten.

Thanatos hoeft je maar te wiegen of je walging van de mens en zijn wereld, van alles wat je gemaakt, gedaan en gedacht hebt, kots je al over zijn hagelwitte pij uit. In zijn knappe gelaat ontbloot zijn grijns een tandenkerkhof, waartussen je op zoek gaat naar een gat voor je graf. Oude gedachten aan knekeldalen, die ieder woonoord hoort te onderhouden voor wie wil sterven als hij meent dat het zijn tijd is, doen je dagdromen over je dode broer die je komt halen om je op zijn knekels naar zo’n dal te vervoeren. Je wilt bij de doden zijn, bij hen horen die het leven en daarmee jou de rug hebben toegekeerd.

Maar dat hou je niet vol als eenmaal Eros weer thuis is en wars van je pogingen in gedachten te sterven vissen, groenten, fruit, broden, noten, bloemen, kranten, dranken, vlees- en deegwaren op de tafel uitstalt als een stilleven van de vrijheid het er altijd van te nemen. De liefde neemt geen genoegen met een bijna dode in huis en laat zich niet als levenloze natuur aan de kant schuiven. Je mag je nooit voor de ander afsluiten, hoor je als gefluister van merels om je heen. Met wit licht, strijkkwartetten en een amusante operette raakt de zelfgegraven put verstopt.

Het wordt kiezen of delen. Luisteren naar de stem die zegt dat het sneller voorbijgaat als je er tegen in opstand komt en de duisternis uit je lijf rent. Of naar je kop die de deur dichtknalt als er aangebeld wordt en door de brievenbus de klachten stromen dat als je er niets tegen doet, je de ander echt pijn doet en dat jij dat op je geweten hebt. Je schrikt wakker als je merkt dat je tranen door Thanatos gekust worden en niet door Eros, die het boeltje al heeft ingepakt en je geen keuze laat. Of je put je lichaam uit om het leven weer te laten stromen of ik vertrek en laat je met je geliefde dood lekker samenwonen.

Gelukkig is de depressie nog niet vitaal en kom ik bij mijn positieven als ik me opdruk en als een gek bergetappes luchtfiets, kilometers lang langs de kaden loop op een ontsukkelend drafje en mijn huis schoonmaak als een meditatie waarin ik mijzelf boen. Het helpt me bij het proeven van mijn woorden. ‘Ik wil dood, dus ik besta’ komt opeens zo cynisch over dat het me meelijwekkend puberaal voorkomt. Ik lach met de kiespijn van een boer om mijn dwaze Wertherdom, waarin ik sjans met mijn Thanatos als mijn Eros te weinig slaap krijgt en ik me daar kennelijk geheel en al bij wil neerleggen.

Lazarus richt zichzelf in mijn groener geworden ziel op en veegt de moed bij elkaar, waar mijn vloer mee bezaaid is. Eenmaal uit de ban van de magie van de oneindigheid van de reflectie op de zinloosheid van het leven, begin ik zowaar te schateren over de mens die de wereld niet aankan als hij hem zelf tot een complete duisternis heeft verklaard. Hoe je in een innerlijk gesprek kunt trappen, dat zich bedient van woorden zonder die te betwijfelen. Nooit kan iets in alle gevallen negatief zijn zonder dat je zelf aan dat realisme onderdoor gaat. Dat ondervinden de echte armen op aarde dagelijks aan den lijve, waardoor ze je zo toe kunnen lachen in al hun ellende.

Zoals het ook nooit in alle gevallen positief kan zijn zonder dat je aan dat idealisme de grond onder je voeten kwijt raakt. In een vleesgeworden kritisch rationalisme omarm ik de idee dat gelukkig geen enkele waarheid gedacht kan worden, omdat je er nog niets tegenin kan brengen. Wat je in je handen meent te hebben als zekerheid kan morgen alweer onzeker zijn. Dat biedt je alle vrijheid van de wereld om er wel of niet in te geloven. Van een geschrokken hoedje is God een zegswijze geworden dat je iets niet zonder verbeeldingskracht boven je pet op zijn plaats en in zijn tijd kan houden. Zo Thanatos en Eros met elkaar verzoenend in een levenswil, waar de dood een puntje aan kan zuigen.

Advertenties
reacties
  1. hyperinflatie schreef:

    Het is altijd moeilijk om een zwaar onderwerp als depressie te omschrijven, omdat het een eentonig, zwaar en ongewild gebeuren is, maar het is je zeer goed gelukt.

    • artafterallart schreef:

      dank je zeer
      een depressie is natuurlijk een zware beproeving
      die eigenlijk geen enkele communicatie toelaat
      gelukkig heb ik er zo vaak mee te maken
      dat ik de reflectie niet meer uit kan sluiten
      zelfs als ik er middenin zit, verdingelijkt het tot aan aandoening
      maar niet zonder medewerking van de omgeving
      want helemaal alleen kun je je vervreemding nauwelijks doorstaan
      sta je huilend middenin een supermarkt wanhopig te zijn
      over het gemak waarmee iedereen boodschappen doet
      weet wat je moet kopen en hoe je afrekent zonder uit elkaar te vallen
      het is een menselijke staat die je zo in de armen van een levensontkennend geloof drijft
      als je het niet weet te ontleden als het begin en einde
      van de geschiedenis van de mens als individu
      op zoek naar de waarheid buiten zijn verbeelding

  2. Beukmans schreef:

    In een depressie
    je staat van zijn
    en niet zijn beschrijven
    het is mij niet gelukt
    had er de fut niet voor

    Met bewonderende groet

  3. Vanavond trok de mist over de wei
    alsof de aarde zich opende en
    het grondwater buiten zijn oevers trad

    paarden en koeien raakten vlot en
    als in een moeras uit de oertijd
    dreven tenslotte alleen nog koppen
    en ruggen voorbij

    van het geboomte aan de overkant
    maakte zich iets los waarvan ik dacht
    dat het een roeier was die overstak voor mij.

    Kopland

    • artafterallart schreef:

      Prachtig gedicht!

      De innerlijke doodswens is hem niet onbekend
      niet voor niets noemt hij zich Kopland

      als psychiater trok menig bizarre metamorfose
      koplandschappelijk aan hem voorbij
      in de verhalen die mensen bij hem brachten

      die in dode huizen kwamen
      omdat de loper in hun handen verpulverde

  4. svara schreef:

    knap Marius om het zo helder te verwoorden wat er met je gebeurt
    mooie afbeelding ook
    krijgt weer een eigen gezicht

    • artafterallart schreef:

      dank je, svara
      ik heb natuurlijk kunnen profiteren van mijn filosofieblogs
      en zo ook gemerkt dat hoe je het leven beschouwt, het bestaan van de mens
      en het denken van de wereld direct te maken heeft met ‘gezondmakende’ en ‘ziekmakende’ interpretaties van de werkelijkheid

      ja, in die afbeelding ontdek je vele gezichten alsof de ziel uit afdrukken bestaat van al je indrukken en vooral die je ziel raakten!

  5. Rob Alberts schreef:

    Prachtig onder woorden gebracht
    En in jouw schilderij gloort de zon in de verte door de wolken.
    Dank voor dit delen.
    Vriendelijke groet

    • artafterallart schreef:

      dank je zeer Rob,
      het bevrijdt mij om mijn aandoeningen uit te diepen
      ik denk ook dat dat het beste communiceert
      wat we elkaar te vertellen hebben
      als we meer delen waar we aan lijden
      dan waar we gelijk in hebben of van de ander verlangen

      een vrolijke groet terug

  6. Ina Dijstelberge schreef:

    Eenmaal uit de ban van de magie van de oneindigheid van de reflectie op de zinloosheid van het leven, begin ik zowaar te schateren over de mens die de wereld niet aankan als hij hem zelf tot een complete duisternis heeft verklaard.

    en

    Wat je in je handen meent te hebben als zekerheid kan morgen alweer onzeker zijn. Dat biedt je alle vrijheid van de wereld om er wel of niet in te geloven

    Zo herkenbaar…

    Dank voor deze bijdrage.

  7. assyke schreef:

    hoeveel moed er nodig is om een depressie te overleven
    weet alleen de veteraan
    moge je vloer altijd bezaaid zijn met moed
    klaar om opgeraapt te worden in dagen van nood

    dank voor je grootse bijdrage

  8. assyke schreef:

    hij staat er marius
    waar ben je, als je boodschappen gaat doen
    hoef je toch niet zó lang weg te blijven?

  9. Aline schreef:

    Terwijl ik in sjans een luchtig onderwerp zag, zag jij kans om er een hele andere lading aan te geven… en het geheel op te sieren met een hele mooie eigen gemaakte afbeelding… knap hoor…

  10. martin schreef:

    Wat een pracht verhaal, laat ik er ook een zin uithalen:

    >> De liefde neemt geen genoegen met een bijna dode in huis en laat zich niet als levenloze natuur aan de kant schuiven. Je mag je nooit voor de ander afsluiten, hoor je als gefluister van merels om je heen. <<

    Dat haalt mij door mijn depressies heen.

    Ik zag elders dat je ook muziek kan plakken. Ik vind dit wel passen:

  11. artafterallart schreef:

    dank je, martin
    het is een lange spreuk, maar dan heb je ook wat 😉
    goede keuze: Patty S. die Nirvana covered

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.