Als ik ziek ben, komt nog altijd mijn vader langs

Geplaatst: 14 februari 2013 in Gedichten
Tags:, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Een  gelukkige hersenschim

Een gelukkige hersenschim

Nu ik ziek ben,  komt hij vast weer langs. Zal hij zoals vroeger mij oneindig dierbaar zijn. Kan ik weer aan zijn nabijheid en warmte denken als een tijdelijke woning. Zoals toen, in dat herenhuis en in die villa die nog meer een stad werden dan ze in het dagelijks leven van ons gezin al waren.

Dat innig samenzijn van vader en zoon zocht ik ook vaak op door ongehoorzaamheid. Dan wist ik als ik huilend om vergeving zou vragen zijn hart zou breken en zijn armen open gingen voor een warme stede.  Zijn erbarmen was op zo’n moment, in het voorts afstandelijk samenleven, zo groot dat alle narigheid van een te strenge opvoeding samen met zijn strikte geloofsleer wegsmolt.

Het bestaan voelde zolang het duurde aan als een nimmer eindigende waterval. Alle beknellingen en verstrikkingen om de slechtheid van de mens te snoeren veranderden in anekdotes, waar we tongloos om konden lachen. Want er daadwerkelijk over spreken zou onze omhelzing onmiddellijk verbreken.

Als een geschenk uit de hemel komt hij vandaag in levende lijve op visite. Zet zich voor  mijn bed neer op het daartoe aangesleepte bankje en  trekt me op zijn schoot. Ik verras hem met het voordragen van een vers sonnet. Alsof we een kleine receptie houden voor zijn verjaardag, ruim een maand geleden.

Schootprinsje

Wist je, je was mijn koning
Ik droeg je mantel, opgedragen
Voor je vazallen steef ik de kragen,
En fluisterde met ze over onze woning

Je weet wel, het huis dat ik gevonden
Had, toen jij het volk toesprak over je geloof,
Waaraan je zo gehecht was door de vele wonden
Die het je had toegebracht, toen jij net als ik opstoof

Als je moest luisteren naar de woorden en de dingen
Waar jouw vader weer mee kwam, zingend door de muren
Heen van zijn boerenwoning. We leden samen alle dagen, alle uren
Die we maar tellen konden in een eenzaamheid vol zinloze keerkringen,

Omdat we de zon in het zenit noch het nadir konden verdragen om niet
De belofte te breken voor elkaar bestemd te zijn, de waarheid van ons stil verdriet.

Rotterdam, 13 februari 2013, de dag waarop ik mijn geluk even niet opkan.

Advertenties
reacties
  1. Johan schreef:

    Ontroerend. Ik heb nooit zo’n band met mijn vader gehad. Nu ook nog steeds niet met mijn moeder.

  2. artafterallart schreef:

    @ Johan

    Ik zou ook nooit zo’n band met hem hebben gehad
    als ik niet zo met hem gevochten had
    en op allerlei slinkse wijzen zijn liefde wist te ontfutselen

    Met mijn moeder speelde ik veel meer dat we elkaar graag mochten…..

    Dierbare momenten met hen
    waren te weinig om te leven,
    maar te veel om te sterven 😉

  3. Appelvrouw schreef:

    In je verhaal word ik ook heen en weer geslingerd tussen de contrasten.

    Mooi omschreven verwarmende liefde is het enige waar je je goed aan vast kunt houden.

    • artafterallart schreef:

      Bijna dagelijks word ik heen en weer geslingerd
      Maar ik pak steeds beter het moment dat hartverwarmend is
      Wat de ander, die me dat in herinnering geeft, nooit meer kan kapot maken
      Al zal ik even vaak niet kunnen vergeten dat het een scherf is van wat zo mooi had moeten zijn

  4. artafterallart schreef:

    Dank je Hevalo
    Dank je Fenny

  5. svara schreef:

    een ontroerend schilderij ook
    zo’n herkenbaar beeld
    die linkerschouder beetje onhandig opgetrokken

    • artafterallart schreef:

      Dank je Svara
      Goed gezien van die schouder!
      Het is een beetje gemeen van me, want als hij een keer lief was dan verloor hij al zijn starheid en stijfheid. Dat was ook het rare aan hem. Hij kon bulderen over zijn God en toch zijn zware geloof totaal opzij schuiven op zo’n moment. Dan was hij een geroutineerde kroeler. 🙂

  6. Marjelle schreef:

    Mooi, het raakt me, en doet me ook aan mijn vader denken, al was het anders.

  7. Annet Lemaire schreef:

    Mooi je reactie ‘de band werd versterkt doordat je
    met hem vocht’ in mijn woorden…zo ontroerend….

    Liefs, Annet

  8. Annet Lemaire schreef:

    even nog wat schrijven om zo op de hoogte
    te blijven van je schrijven….

  9. Zilvertje schreef:

    Wonderschoon. Het raakt, moet dadelijk denken aan mijn vader, zo een voorbeeld voor de mensheid, ik heb nu tranen, dank voor deze mooie emotie.

  10. Barbara Jansma schreef:

    als een pelgrimstocht der mensheid, zo rijk en winderig

  11. de open blik waarmee je naar je vader kijkt

  12. Annet Lemaire schreef:

    Hoe is het met je lieverd?

  13. artafterallart schreef:

    Wat fijn dat je aan me denkt, Annet!
    Ik kan nog niet veel van mijzelf verlangen.
    De griep en de operatie hebben me flink gepakt.
    Nog een weekje rust, schat ik, en dan moet ik weer de oude zijn.
    Ik leef een beetje tussen angst en overmoed.
    Zolang ik niet kuch, nies, lach, huil, buk, til of spring is er niks aan de hand 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.