Zeventig jaar eenzaamheid

Geplaatst: 17 april 2015 in Scheppingsverhalen
Tags:, , , , ,

Zeventig jaar eenzaamheid

Zie de jubilaris, mijn zus, geportretteerd met de skyline van haar Bolsward als horizon. Aan de gouden ketting bungelt een tangetje, waarin een eivormige parel geklemd zit.

Boze tongen beweren dat het de teelbal van de heilige Apisstier is. In een vorig leven, fluisteren ze, heeft zij als anonieme priesteres de verschijningsvorm van de godheid Path heimelijk gecastreerd. Sindsdien zouden haar voorspoed en levenskracht ten deel vallen zonder last te hebben van verlangen naar mannen die paren om kinderen te verwekken.

Blijde tongen jubelen echter dat het Gods pincet is om zieltjes uit de keel van de duivel te verwijderen. Zodoende kunnen ze ongekwetst en na droging door het oog van de naald de hemel in worden getrokken.

In werkelijkheid had onze vader, een goed boerende handelaar in geloofsartikelen, het sierraad uit het koperen sluitwerk van een oude statenbijbel gewurmd. Verguld bood hij het tevergeefs aan een inlands liefje aan, die hij op zijn christenreizen door de koloniën had geschaakt. In het voorjaar van 1935 had zij het kleinood nog in een feestelijke processie rond de ingezaaide akkers van onze jarige opa geleid. Het gevolg was echter dat zij veranderde in een weerbaar en onkwetsbaar schepsel.

De volgende dag beliefde zij geen minnaar meer die haar vruchtbaarheid op het oog had. Het tangetje mocht hij houden. Enkele jaren later verstopte hij het verzilverd als kandijtangetje tussen de theelepeltjes en gebaksvorkjes in een even ‘fijn zilveren’ doosje. Hij gaf het propvolle hebbedingetje aan onze moeder kado om haar voor de neus van zijn broer weg te kapen.

Na haar dood kwam het doosje in handen van mijn zus. Zij had het in commissie zo laag laten taxeren dat niemand anders er belangstelling voor had. Of mijn zus wist dat je door magische rituelen met de hanger over goddelijke machten kon beschikken, weet ik niet. Wel is het opvallend dat het landschap rond Bolsward vele malen groener is dan de kleur van haar partij. Het CDA, dat haar het burgemeesterschap -niet zonder kinnesinne- in de schoot wierp.

Het zou me niks verbazen als haar godsbeeld een hagelwitte os is, maar dat zal ik nooit weten. Het is not done in wat nog rest van onze familie om elkaars nieren te proeven over het eigen geloof. Als nazaten van twee generaties handelaren in onversneden Calvinisme hebben we het liever over andere wijn dan de huiswijn waarmee we opgroeiden.

Zeventig jaar is een vol en compleet leven volgens bijbelse symboliek. Ik ben benieuwd of zij het kleinood zal doorgeven aan een neef of nicht. Of dat zij het zelf houdt en haar graf inneemt. Niemand weet immers of zoiets van pas komt in het hiernamaals. Een eeuwig leven lijkt me zonder extra levenskracht en voorspoed geen geringe opgave. Voor vruchtbaarheid hoeft ze niet bang te zijn. De tijd en plaats daarvoor is gebonden aan het aardse bestaan. Eenmaal in de hemel kan ze haar eigen goddelijke gang gaan.

reacties
  1. Rob Alberts schreef:

    Mooi verhaal.
    Vriendelijke groet,

  2. King Billy schreef:

    Prachtig eerbetoon aan je zus. Het praktische Calvinisme draagt in zich dat thuiskomen met lege handen zonder schuldgevoel vergeven mag worden. Vergeten wordt het echter niet. Herinneringen moeten een tastbaar karakter krijgen om levend te worden gehouden.

    • artafterallart schreef:

      Dank je zeer, KB, tja lege handen betekent in de praktijk van het calvinisme meestal dat de zakken uitpuilen. In de predestinatieleer (de mens wikt, God beschikt) kunnen je daden je nu eenmaal niet helpen qua redding of verlossing. Die onmacht vereenzaamt je tot het bot. Al ploeterend aan een zuiver, heilig, beheerst en praktisch leven midden in de wereld hoop je uiteindelijk Gods genade erin terug te zien. Dat heeft een vruchtbare grond opgeleverd voor egoisme en hebzucht, waaraan we het huidige kapitalisme te danken hebben en bestuurders die schijt hebben aan de maatschappij. 😉

  3. Simen Vrederat schreef:

    Een mij bekende skyline. Een plaats die in de tijd die ik er doorbracht al bekend was om zijn religieuze `apartheid`. Je kon er altijd kiezen tussen de aankomst van de sinterklaas der katholieke winkelvereniging of die der gereformeerde een zaterdag later. En startplaats van de carriere van Annemarie Jorritsma, schoondochter van een andere louche handelaar ter plekke, die daar furore maakte als wethouder. De CDA fractie die haar daar het vuur aan de schenen moest leggen zag er een beetje uit als die heren op de tribune van de muppetshow. Zij moesten elkaar regelmatig wakker maken en voorzeggen bij de hoofdelijke stemmingen.

    • artafterallart schreef:

      Ja zo ging dat in veel Nederlandse gemeenten. Souvereiniteit in eigen kring, maar voor Titus Brandsma gold dat niet. Hij verenigde ze in het verzet tegen de moffen.
      De ideologie van zuilen die samen een democratie delen is vaak een wassen neus gebleken. In Zeeland zitten we nu opgescheept met de SGP als grootste partij in Reimerswaal. Heimelijk werken ze er aan een theocratie. Een refro-kalifaat waar men niet meer op zondag mag zwemmen, waar godslasterlijke taal door plaatselijke vloekverboden en het intrekken van subsidie aan theaters bestreden wordt, waar de fanfare dreigt te verdwijnen vanwege het ontbreken van gods zegen over hun muziek….

  4. Appelvrouw schreef:

    Het lijkt me in ieder geval handig om een hebbedingetje bij je te hebben om Petrus om te kopen.

    • artafterallart schreef:

      @Appelvrouw
      Dat verhaal van Petrus als portier geldt alleen voor papen en komt uit een oude doos. 🙂
      Uit de nieuwe doos, die bijbelwetenschappers vullen, komt de hemel naar ons toe.
      In de vorm van een nieuw formaat Jerusalem, met een skyline die alle andere skylines doet verbleken, zal tzt opeens uit de lucht vallen.
      Uit diezelfde doos kun je ook de profetie halen dat de hemel als een website op ons scherm zal verschijnen in de vorm van een war-and-peace-game 😉

  5. EJW schreef:

    Mooi bijdrage over je zus. Met veel genoegen gelezen

  6. […] linkjes, die naar mooie kunstzinnige plaatjes en dito verhaaltjes gingen, zoals eentje over zijn zeventigjarige zus, helegaar zelf geillustreerd ook nogeens. Een aanwinst voor de Apiedapie Community, als het een […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.