Post Tagged ‘claes’


klaes

De Brugse ambtenaar en auteur Herwig Verleyen schreef een boek over John McCrae, waarin hij zijn levensverhaal uit de doeken doet. Zijn Canadese afkomst, studies, strijd in de Boerenoorlog, artsenloopbaan, enz. passeren de revue, maar de meeste aandacht gaat naar McCrae’s verblijf aan het front. Verleyen geeft en detail de omstandigheden weer waarin McCrae het gedicht schreef en hoe het zo beroemd werd. Waaronder de anekdote dat Charles Lindbergh vanuit zijn vliegtuig klaprozen dropt boven de Amerikaanse begraafplaats te Waregem.
 
VerLeyen debuteerde met de dichtbundel ‘Met open handen’ in 1970. Hij schreef veel aforismen, grafschriften voor overleden kinderen en haiku’s. Hij publiceerde ook boekjes de muzikant Jean ‘Toots’ Thielemans en de schrijfster Anne Frank. Helaas kon ik geen afbeelding van hem vinden, maar wel een foto van de kaft van zijn boek en zijn vertaling van In Flanders Fields:
 
In Vlaanderens velden
 
In Vlaanderens velden bloeien de klaprozen
tussen de kruizen, rij aan rij,
die onze plaats aanwijzen. En aan de hemel
blijven de leeuweriken vliegen en dapper kwelen,
tussen ’t geschut beneden nauwelijks te horen.
 
Wij zijn de Doden. Enkele dagen geleden nog
leefden we, voelden de ochtendstond,
zagen de gloed van de avondzon,
beminden en werden bemind en nu liggen wij, gevelden,
In Vlaanderens velden.
 
Zet onze strijd met de vijand verder.
Met falende handen reiken wij u over
de toorts. Aan u haar hoog te dragen.
Doet gij dit niet, dan zullen wij in deze aarde
geen rust kennen, ondanks de klaprozen
In Vlaanderens velden.
 
 
Paul Claes studeerde klassieke, Nederlandse en Engelse letteren en communicatiewetenschappen aan de K.U.Leuven. Hij is gepromoveerd tot doctor in de letteren met een proefschrift over de antieke elementen in het werk van Hugo Claus: De mot zit in de mythe (1981). Hij heeft romans, essays, poëzie en vertalingen gepubliceerd en doceerde aan de universiteit van Nijmegen en aan de hogescholen van Gent en Antwerpen. Hij is nu hoofddocent aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij is lid van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde en van het Guido Gezelle Genootschap.
 
Paul Claes is de gerenommeerde vertaler van onder meer Ezra Pound, D.H. Lawrence, George Bataille en Arthur Rimbaud. Samen met Mon Nys vertaalde hij James Joyce’ Ulysses.  Zijn meest recente roman, Sfinx, verscheen in 2004.
 
Zijn Liederen van Lesbos worden als vertalingen door collega’s zeer gewaardeerd. Het betreffen de teksten van de eerste schrijfster in de Westerse cultuur, Sappho. Ze werd 2600 jaar geleden op het eiland Lesbos geboren. Als aristocrate nam zij meisjes op in haar huis om hun een verfijnde opvoeding te geven. Onder de hoede van Aphrodite, de godin van de liefdesverrukking, groeiden zij op, tot de onvermijdelijke scheiding kwam: het huwelijk. Sappho was gefascineerd door deze jonge vrouwen. Alles in haar poëzie spreekt haar passie voor hen uit. Eeuwenlang verguisd is zij nu het symbool geworden van de bevrijde vrouw.
 
Van alle Sappho-vertalingen die er in het Nederlands zijn, is dit misschien wel degene die het best getrouwheid en dichterlijkheid verenigt. (Hans Warren)
 
In 2008 vertaalde hij In Flanders Fields met:
 
In Vlaamse velden
 
Papaver bloeit in Vlaamse velden,
Waar rij aan rij de kruisen melden
Dat wij hier liggen; in de lucht
Zingt fel een leeuwerikenvlucht
 
Nog boven het geschut te velde.
Wij zijn de Doden. Dagen snelden
In ochtenddauw, in avondlucht,
In liefde heen, tot men ons velde
In Vlaamse Velden.
 
Laat onze vijand dat ontgelden:
Neem nu de toorts die wij omknelden
Over en hef haar in de lucht.
Wij vinden, als u bent beducht,
Geen rust hoe ook papaver bloeit
In Vlaamse Velden.
 
 
Beide erudiete vertalers prikkelden me tot een vierde en laatste vertaling van eigen hand:
 
In Vlaanderen
 
In Vlaanderen woekeren de klaprozen
Tussen de kruisen, rij na rij
onze plek verradend; en in de lucht
vliegen leeuweriken, dapper zingend op de vlucht
 
Men hoort ’t nauwelijks door het kanongebulder aan de grond.
Wij zijn bijna dood. Enkele dagen geleden
leefden we nog, voelden de dauw, zagen de zon ondergaan
beminden en werden bemind en nu voor lijk gelegen
in Vlaanderen
  

 

Neem van ons het gevecht met de vijand over
Naar u gooien wij, met falende hand
de toorts; aan u om haar omhoog te houden
Als men breekt met ons die sterven
zullen wij niet slapen, ook al bloeien de klaprozen
in Vlaanderen