Post Tagged ‘de politiek’


In een scherpe hoek van de zaal zijn vloer, wanden en plafond verenigd. Dit ruimtelijk werk biedt ons uitzicht op een berglandschap aan het begin van een lange weg erheen.

Een kaarsrecht lopend stuk asfaltbaan is besmeurd met opvallende remsporen alsof gebruikers daar plots de weg kwijt zijn geraakt. De gezandstraalde kop van een arend op de linker ‘bergwand’ verklaart wellicht hun angst en paniek. Zo’n nabije schaduw van de aanstaande dood beheerst de huidige tijd, aldus de kunstenaar.

Zijn ontwerp vat volgens hem de democratie samen als een zoektocht naar de graal van het klimaatakkoord in de context van de algehele verpaupering. Hij luidt ermee de klok om niet alleen verder verval van de natuur te voorkomen, maar ook politieke, maatschappelijke en culturele verarming te “signaleren en omkeren”.

“Alles en iedereen wordt in een hoek gedreven, opgesloten in een tunnel van een partij wiens visie men uit armoede deelt. Mijn werk roept op de blik te verruimen door de tunnel zelf waar te nemen en over zijn schaduw heen te stappen. Zo het eigen gelijk, of liever de eigen zuil, te overstijgen.”

Het geheel is inderdaad onmiskenbaar een tunnel met aan het einde gebergte van versteende zuilen die met zichzelf in de wolken zijn. De queeste is het vraagstuk zelf geworden, dag en nacht.


 

(meer…)


 

Na nog geen negen maanden zwangerschap krijgen we maandag eindelijk de boorling te zien. De vier zaaddonoren hebben afgesproken het vaderschap collectief te ontkennen. Dat is nu eenmaal de traditie op Het Binnenhof, zal de onvruchtbare eerstverantwoordelijke aan de persmuskieten in hun eigen poortgebouw gniffelend uitleggen.

Om de vele losse eindjes te verhullen zal het gebroed dit keer als vondeling op een gigantisch speldenkussen het parlement worden binnengedragen. Voor de zoveelste keer in de geschiedenis van de parlementaire democratie krijgt een halve dop de regeringsmacht over land en volk voor een jaar of vier.

Evenals het vorige doe-het-niet-zelf-kabinet zal ook deze bastaard al snel aan alle partijen vragen om over hun schaduw heen te stappen als het erwtje op het kussen de borst moet krijgen. Een novum zal zijn dat met een beetje druk op zijn zielige borstkastje het breiwerk meteen prik-mij-maar-lek krijst.

Dat is niet het motto, volgens de spreekbuis, maar wel de toon waarop ze de kritiek zullen pareren dat het een visieloos geassembleerd wezen is. Een voltooid exemplaar, smoest de fluitketel, zou te zeer politiek-ethische vragen oproepen over het missen van levensdrang. Juist een kwestie waar de zaaddonoren grote moeite mee hadden om samen uit te komen.


Veldbedbewoner

 

In het toevluchtsoord

Wakker mens op ons veldbed

Naakter kan het niet

 


inzijnhemd

De man was helemaal overstuur. Wat moest hij nou doen. De Politiek was zijn naam en tevens zijn vakgebied. “De kiezers zijn verdeeld over de democratie. Ze kunnen elkaar zelfs niet uitstaan en zouden het liefst de ander de hersens in willen slaan. Uit machteloosheid stemt ruim eenderde tegen de overheid, die maar niet wil deugen. Omdat de staat meer oog zou hebben voor de ander dan voor hun lot.”

“Ja, het is toch wat. De mensen denken dat de overheid tot alles toe in staat is”, grapte ik.

“Nee zeker niet”, beaamde hij meteen, “”De gekozenen zijn verdeeld over de verstandigsten. Ze hebben nauwelijks meer een pet op van de ander en horen het liefst zichzelf. Uit meningloosheid verdedigt ruim tweederde een overheid, die het volk verwijt niet te deugen. Omdat het volk meer oog zou hebben voor zichzelf dan voor de ander.”

“Inderdaad, normen en waarden, daar draait het om”, probeerde ik hem op te vrolijken. “Als iedereen eenmaal deugt, dan hoef je niet meer zo te oordelen. Dus terug naar de tijd van Mozes en opnieuw het volk beschaven met De Wet in de hand. Dan speelt de overheid maar even voor God.”

“Maar in een parlementaire democratie wordt geen staatsapparaat gekozen, wel de contrôleurs,” piepte De Politiek.

“Ja ja, zoals het leven zelf geen keuze is, wel de contrôle.”, vervolgde ik het vrolijke van de hoed en de rand weten.

“Precies, De Politiek staat bij levensvragen nu eenmaal in zijn hemd. Of om het poëtischer te formuleren:

Geen brood
geen been
om op te staan
zonder armen”, droeg De Politiek plechtig voor.

“Geen armen
geen hoofd
om boven te staan
zonder benen”, bleef ik de humor erin houden.

“Geen lust
geen noodzaak
om ons te verstaan
zonder hoofd”, treurde De Politiek.

“Rompen hebben nu eenmaal een hekel aan politiek. Ze hakken liever al die uitsteeksels af, dan dat ze zich daarvan zouden bedienen. En als u geheel alleen in uw hemd staat, zou ik zeggen, laat u gewoon kruisigen en u zult zien dat als u daar eenmaal hangt, er iemand op zal staan die u aantrekt”, gaf ik hem nog mee.