Post Tagged ‘democratie’


In een scherpe hoek van de zaal zijn vloer, wanden en plafond verenigd. Dit ruimtelijk werk biedt ons uitzicht op een berglandschap aan het begin van een lange weg erheen.

Een kaarsrecht lopend stuk asfaltbaan is besmeurd met opvallende remsporen alsof gebruikers daar plots de weg kwijt zijn geraakt. De gezandstraalde kop van een arend op de linker ‘bergwand’ verklaart wellicht hun angst en paniek. Zo’n nabije schaduw van de aanstaande dood beheerst de huidige tijd, aldus de kunstenaar.

Zijn ontwerp vat volgens hem de democratie samen als een zoektocht naar de graal van het klimaatakkoord in de context van de algehele verpaupering. Hij luidt ermee de klok om niet alleen verder verval van de natuur te voorkomen, maar ook politieke, maatschappelijke en culturele verarming te “signaleren en omkeren”.

“Alles en iedereen wordt in een hoek gedreven, opgesloten in een tunnel van een partij wiens visie men uit armoede deelt. Mijn werk roept op de blik te verruimen door de tunnel zelf waar te nemen en over zijn schaduw heen te stappen. Zo het eigen gelijk, of liever de eigen zuil, te overstijgen.”

Het geheel is inderdaad onmiskenbaar een tunnel met aan het einde gebergte van versteende zuilen die met zichzelf in de wolken zijn. De queeste is het vraagstuk zelf geworden, dag en nacht.


 

(meer…)


 

Na nog geen negen maanden zwangerschap krijgen we maandag eindelijk de boorling te zien. De vier zaaddonoren hebben afgesproken het vaderschap collectief te ontkennen. Dat is nu eenmaal de traditie op Het Binnenhof, zal de onvruchtbare eerstverantwoordelijke aan de persmuskieten in hun eigen poortgebouw gniffelend uitleggen.

Om de vele losse eindjes te verhullen zal het gebroed dit keer als vondeling op een gigantisch speldenkussen het parlement worden binnengedragen. Voor de zoveelste keer in de geschiedenis van de parlementaire democratie krijgt een halve dop de regeringsmacht over land en volk voor een jaar of vier.

Evenals het vorige doe-het-niet-zelf-kabinet zal ook deze bastaard al snel aan alle partijen vragen om over hun schaduw heen te stappen als het erwtje op het kussen de borst moet krijgen. Een novum zal zijn dat met een beetje druk op zijn zielige borstkastje het breiwerk meteen prik-mij-maar-lek krijst.

Dat is niet het motto, volgens de spreekbuis, maar wel de toon waarop ze de kritiek zullen pareren dat het een visieloos geassembleerd wezen is. Een voltooid exemplaar, smoest de fluitketel, zou te zeer politiek-ethische vragen oproepen over het missen van levensdrang. Juist een kwestie waar de zaaddonoren grote moeite mee hadden om samen uit te komen.


 

Tegen de gouden klaagmuur steekt hij schril af, de bombastische burger. Een opgezwollen figuur, geheel verzonken in het eigen spraakwater.

De catalogus rept van een politicus die ‘al orerend tot aan zijn haarlijn gedompeld werd in een bad vol gesmolten zink’, anno 2017.

In de Hofstad wordt het beeld veelvuldig betast, gestreeld, gekust en gelikt (voor gezonde botten, huid en haar) door inwoners en dagjesmensen.

Alternatieve genezers bevelen een tongzoen aan. Naast de oneindige groei van wat je je maar lichamelijk wenst claimen ze een onverslaanbaar afweersysteem en een uitzonderlijk geheugen voor wie dit het langste volhoudt.

Het gevolg is dat de sculptuur voortdurend wordt besmeurd.

 

 

 

 

 


oud-goud-3-blog

Eindelijk komt de aap uit de mouw. En nog wel uit die van de democratie zelf. Het volk wil terug naar de tijd van de met goud behangen koning, die per decreet hen op hun wenken bedient. Het wenken zelf laten ze ook aan hem over. Wat hen betreft, is geen offer ze teveel om weer eens een gouden eeuw te mogen beleven. Onwetend van hun lot destijds.


Onderbuik viert feest blog

De Autoriteit Politieke Markten schaamt zich voor zijn taak toezicht te moeten houden op de democratie. Zij kan echter niet anders dan met confetti het feestje van xenofoob Europa tenminste van enige kleur voorzien. Anno 2015 is die democratie pakweg 25 jaar bezig met de onderbuik van wat zich exclusief het eigen volk noemt. De gewenste volkssoevereiniteit van Rousseau is op zijn kop gezet. Hun abdomen heeft de plaats van ons hoofd ingenomen.

Het verlangen naar vrijheid, gelijkheid en broederschap doet de geest niet meer wapperen. Het reactionaire geluid van nationalisten overstemt alles en iedereen die de open samenleving willen behoeden voor het louter gehoor geven aan onlustgevoelens.

Studio Artaaa ziet nationale en Europese parlementen geassembleerd worden met de onderbuiken van gehaaide politici als de gewenste brede of sterke schouders. Die de ballen bloot dragen als teken van hun lef om voor iedere voze mening uit te komen zolang het stemmen oplevert. In zulke openbare lichamen vecht men als gladiatoren met maskers op van hun heilige dieren om de leegte van de macht over het vaderland te verwerven.

Moderne naties lijden eigenlijk sinds hun oorsprong al aan een onsterfelijk verleden, waarin de een zich boven de ander stelt op grond van dubieuze meerwaarden als her- of afkomst. Nationalisten scoren in deze moderne tijd nog steeds met een vrijwel onversneden fundamentalisme uit de achttiende eeuw.

Niet een nieuwe mens en maatschappij staat hen voor ogen, maar de wedergeboorte van het oude vaderland. Met ‘Die Heimat’of ‘Het Thuisland’ verpakt in de idee van een moderne volksnatie koesteren ze oeroude voorlopers en beroepen ze zich zonder enig voorbehoud op een etniciteit, die alleen op ‘bloed en bodem’ gebaseerd kan zijn.

De zin van het leven dreigt voor goed aangetast te worden, als dit feestje straks eindigt in de dood van de open samenleving. Het verkrampte en benauwde nationalisme effent zonder dat we dat onmiddellijk beseffen de weg voor een Koninkrijk Gods waar de IS nog een puntje aan kan zuigen.

De cirkel is rond als uit zeventiende-eeuwse graven onze voorouders hun gelijk opeisen dat die zin van het leven dus toch het sterven zelf is. Hun inspanningen om de mens dood te verklaren ten gunste van een levende God lijken uiteindelijk niet tevergeefs te zijn geweest.

De afwijzing van een mondiale gemeenschap van wereldburgers als sluitstuk van onze evolutie op grond van de toegeschreven kwade aard van de ander, van de mens op zich, werpt ons terug op dat onbetwijfelbare geloof der vaderen. Roept de tijd in herinnering dat zij de radio nog beschouwden als de spreekbuis van de duivel. Brengt mij bij mijn opa en oma op Goeree en Overflakkee die in tweestrijd lagen of ze bij de buren naar dat kastje mochten luisteren, toen hun zoon voor het eerst door den ether sprak.

Hun verlangen hem te ‘mogen’ horen spreken overwon de angst voor het eventuele kwaad, waaraan ze zouden worden bloot gesteld, en deed mijn opa de historische woorden spreken “dat door zo’n vuile goot zulk helder water kan stromen”. Het is te hopen dat dat ook geldt voor de democratie als de parlementen straks vergeven zijn van de xenofoben.


Zorgwoordvoerders

“Wij zijn zorgwoordvoerders. Ons laatste avondmaal was het NZa-rapport. Driemaal kraaiden we in gebarentaal over het ontslag van de klokkenluider. Tevergeefs, we moeten het land blijven regeren met leugens.

Graag hadden we het verlossende woord voor Pasen uitgesproken en onze nekken verder uitgestoken. Zodat de mensen in het land er een echt vrolijk feest van kunnen maken. Helaas, we weten nog niet wie we allemaal niet zullen offeren voor het zorgakkoord. Wel is de tekst allang volbracht.

Wij zijn eruit. Nu onze vrienden van de oppositie nog. Na de passie in een nieuw jassie, een weekend vol zon en meer toeristen dan we aan allochtonen kunnen tellen, verwachten we geen enkele weerstand meer. Iedereen is zo’n beetje meegezogen in de Heer, het Weer of het Verkeer.”

Volgens welingelichte kringen wordt dinsdag het geloof in een gezonde samenleving sacraal verklaart en daarmee zou in principe iedereen optimaal vitaal zijn om voor zichzelf en de ander te zorgen. Dan wel voor die heilige samenleving, zoals vanouds, zich spontaan te offeren als de mond eenmaal nutteloos is. Uiteraard is dit ter beoordeling van de NZa en wel als ezelsproef.

Het hele zorgbudget zou dan ook naar de ziekste schrijver gaan voor een compleet nieuw paasverhaal. Als hij geen zzp-er is en wonderbaarlijk geneesbaar.  Aldus de woordvoerder van die welingelichte kringen, Jamai Loman.


Verlynxt 2

In de jaren tachtig was de rattenstaart populair als kapsel. Net als in de pruikentijd hield een strikje het uitlopende haar vaak bij elkaar en droeg men zo’n kapsel om op te vallen; in de massa opgemerkt te worden. In beide perioden was er sprake van “culturele en economische stagnatie” en werd er geteerd op de opbrengsten van voorgaande generaties.” Wat we nu ook weer meemaken.

De Blonde Woordkrijgsheer zou in die jaren tachtig ook zo’n staartje hebben gedragen, toen hij in de VVD zich nog sterk maakte voor allochtonen. Aanvankelijk schoof hij naar links, maar na PF emancipeerde hij tot woordvoerder van Neerlands Onderbuik. Vooringenomen tegenover moslims en verwilderd door een onbegrensde vrijheid van meningsuiting is hij ondertussen ‘verlynxt’.

Echter zijn vooringenomenheid maakt hem als rattenvanger onbruikbaar. Hij kan alleen ratten onderscheiden, waarvan de staarten de kleuren en ster van de Marokkaanse vlag dragen. Boze tongen beweren dat hij die van andere criminelen, vooral de witte boordencriminelen (die ons de meeste schade berokkenen), stiekem streelt. Hoe komt hij anders aan geld om zijn beveiliging te betalen, zijn films, zijn stickeracties, zijn buitenlandse reizen, enzovoorts?, roddelen ze in mijn oor.


Staatsieafdruk WA 2

*

*

*

NB

De zweefvlieg symboliseert overleven door imitatie. Het is een wezen dat niet zo goed als andere dieren voor de levensstrijd is uitgerust en daarom zich voorziet van een uiterlijk dat lijkt op een ongewenst prooidier c .q. een gewenst krachtig voorkomen.

Deze nabootsing beschermt en vergemakkelijkt zijn ‘baan als vlieg’. Deze soort gebruikt veelal het uiterlijk van een wesp, hommel of bij.

Ik dacht bij de keuze van dit fraaie exemplaar ook aan zijn ega, die als zo’n koninklijk uitziende wederhelft niet van zijn zijde wijkt (vanwege die geringe uitrusting van hem voor zijn koningschap).


Look good  2014

 

Voor de liefhebbers de nieuwjaarswens in sonnetvorm:

AAAA wenst een voorspoedige verschrompeling

Kijkt verlangend uit naar een knap Nieuwjaar

die het geld verslindend monsterverbond

tussen staat en  kapitaal,  de hedendaagse

Leviathan, heimelijk naar de keel grijpt.

Wiens arm ogenschijnijk de hand lijkt te hebben

in het voortbestaan van deze almacht knijpt

keurig onder het witte boord met blauwe das

zonder enige aarzeling gestaag zijn strot dicht.

Hoopt dat het vuurwerk eindelijk zin krijgt

hem aanmoedigt het mythisch wezen 

zo lang in zijn wurgende greep te houden

tot alle gebakken lucht eruit geperst is.

Zodat de ademnood van de zorgzame samenleving onloochenbaar is

evenals de slapte van alle schaduwarme polderakkoorden.

PS

Zelf vertrekt het bedrijf in oprichting noodgedwongen uit zijn droomhuis in Rotterdam. Het hoopt in Vlissingen weer op te krabbelen. In handen van de immer jeugdige tijd moet dat lukken. Ja toch, niet dan?!  


Zelfverbranding SK

Nu de VN onderzoekt of Sinterklaas een racistisch feest is, heeft Rutte II alweer een akkoord nodig. Er is geen meerderheid om mee te werken en ook niet om tegen te werken. Dus kreeg STUDIO ArtAAA vandaag een sms-je of ik een oplossing weet. Ja hoor, sms-te ik meteen terug, reageer paradoxaal. Organiseer dit jaar een nationale zelfverbranding van Sinterklaas.

Hoe moet ik me dat voorstellen?, jammerde hij daarna door mijn mobieltje. Hoe krijg je al die klazen zo gek om over hun eigen schaduw heen te springen en zichzelf in de hens te steken? Geen probleem, Mark, maar ik heb liever niet dat we elkaar bellen hierover, fluisterde ik alsof we afgeluisterd werden. Ok, man!, hing hij meteen op. Met dat ‘man’ kon ik aan de slag. *)

Ik sms hem:

– Centrale Bank van Suriname wil af van staatssubsidies

– Bouterse wil voor sinterklaas blijven spelen

– CBvS is een roepende in de woestijn

– Symbolisch een pracht plek voor die zelfverbranding

– Wat Bouterse doet, doet Europa enz. ook en stamt uit de koloniale tijd

– De daad verbeeldt een definitieve breuk met Potverteren op andermans zak

– Je kunt aan de hele wereld laten zien hoe diepgaand we de geschiedenis hervormen!

– Alle media willen graag naar Suriname, want daar kom je anders nooit

– Meteen ‘exposure’ op wereldschaal

– Hans Klok doet het dan gratis

– Ik fax de enscenering

……………

De fax heeft als bijlage

– Op 5 december worden alle schoenen van de Staten Generaal met stro en al in brand gestoken

– De brand ontstaat in de staf van Sinterklaas

– Uit de staf schalt het protestlied ‘Je weet maar nooit’

– Aangezien Sinterklaas een lege huls is, zakt hij meteen in

– Zijn masker met mijter en baard zijn hittebestendig

– De kinderen wordt uitgelegd dat het Sinterklaasfeest voortaan het Mark-Rutte-feest heet

– Het explodeert op het eind in een groots vuurwerk

…………….

Niet verstuurd:

– Het liedje “Je weet maar nooit

Of Sinterklaas wel veilig is,

Of het wel veilig is voor hem.

Of de politiek niet te schijnheilig is,

Of het niet schijnheilig is zonder jouw stem.

.

Je weet maar nooit

Of het niet beter is op te stappen,

Of nog beter alle politici vandaag.

Of dat we hier flink keet gaan trappen,

Of toch maar luisteren naar Den Haag.

 .

Want het is tenslotte Sinterklaas.

En dit jaar is Markje Rutte de haas.

Komt mooi uit, hij is er voor iedereen.

Dus Sint vaarwel, hij doet het voortaan alleen.

 .

In het kader van de participatiesamenleving,

Verwachten wij eenzelfde Klaasbeleving.”

 .

 .

*) In het torenkamerjargon is het de afkorting voor: maak akkoord nu


VIntrospectief en depressief blog

Namens de Vereniging Voor Belastingbetalende Huismannen heeft mijn bovenbuurman een open brief naar de Tweede Kamer gestuurd om voor eens en voor altijd van het discutabele Sinterklaasfeest af te zijn. Hij is van huis uit Kamerantropoloog die zweert bij introspectie. Het is, volgens hem, de enige weg om kennis aan het innerlijk van mens en dier om te zetten in kennis van hun werelden. Zo heeft hij mij dat gisteren vanaf het balkon van mijn bovenkamer gemeld, die hij sinds kort huurt nu niet criminele illegalen uitzicht dienen te hebben op een veilig bestaan.

Zijn kennis aan en van Zwarte Piet is inderdaad zeer omvangrijk. Jarenlang heeft hij als mijn illegale hoofdbewoner die figuur gespeeld om onder de mensen te zijn. Hij was zelfs vaak de enige echte, omdat blanke -vrouwelijke- imitatienegers doorgaans die rol op zich nemen. Tussen die momenten door heeft hij ervaren wat het is om die kaart steeds uit het spel te trekken. Zelf heb ik hem in mijn huid laten kruipen om te ervaren hoe het is om voor Sinterklaas te spelen. Een rol die mij op het lijf geschreven is, omdat ik als belastingslaaf alles voor iedereen moet betalen. Wat ik voor mezelf overhoud, pot ik natuurlijk op voor het geval men toch tekort komt.

Je bent te sociaal, hoor ik vaak als ze hun zakken gevuld hebben. En dat doet zeer als ik niet als een van hen participeer. Wat mijn huurder op het idee van die open brief bracht. Geachte Vaste, Aanwezige, Tijdelijke en Afwezige Kamerleden, luidt de aanhef om niemand te vergeten. Graag vraag ik uw aandacht voor een alternatief om uit de impasse rond het Sinterklaasfeest te komen. Mijn hospes en ik hebben, na bij elkaar naar binnen te hebben gekeken, ontdekt dat het feest niet meer van deze tijd is. Immers, tegenwoordig geeft het geen pas om voor iedereen alles te betalen en zeker niet om mensen zwart te maken die niets op hun kerfstok hebben. Da’s te sociaal en da’s te straf, toch!? Van groentjes als Europa moeten we de helft van dat lesje nu wel geleerd hebben.

De behoeften en de belangen om de pot te verteren, zijn in Europa dan ook uitentreuren bekend. Alle lidstaten wenden al jaren voor te moeten bezuinigen, omdat vorige kabinetten de pot verteerd zouden hebben of wij burgers of de banken enz. Uw werk heeft geen zin als er geen staatsschuld zou zijn en ons leven als belastingslaven al helemaal niet. Waarin zou u als parlement dan uw handen moeten wassen!? Zoals weer blijkt uit het brandhoutakkoord, waarin voor iedere partij een potje gebroken is voor de door hen begeerde zoethoudertjes. U sloot dat zonder zwarte pieten af, maar wel met 650 miljoen meer tekort c.q. schuld in de stok gekerfd. Daarmee komen we op de kern van het alternatief. Hoe kunnen we het zo organiseren dat er een begrotingsakkoord op z’n sinterklaas, zonder gekleurde imitatienegers te exploiteren, wordt gesloten en dat betaald wordt door Europa c.q. een lidstaat die daarop gerekend heeft.

Voor een voorbeeld moet u verder kijken dan het eigen land groot is. Tel wel eerst uw zegeningen. Onze slavenmoraal is bijvoorbeeld al hervormd tot een belastingmoraal, maar nog onbenut voor (een alternatief voor) Sinterklaas. De dubieuze kerkelijke liefdadigheid is niet meer van deze tijd. Zo kom ik als KA uit op de ‘potlatch’. Ik bedoel de bijeenkomsten van rivaliserende Indianenstammen in Noord-Amerika. Op kosten van de leiders worden slaven doodgeknuppeld, grote hoeveelheden voedsel opgegeten en vernietigd of kostbare geschenken weggegeven en na afloop ook vaak vernietigd. Met als enige doel je rivalen tot eenzelfde feest te verplichten. U herkent, neem ik aan, onmiddellijk de wijze waarop wij democratisch functioneren, waarbij u dat doodknuppelen van slaven vervangt door het afknijpen van de budgetten van burgers. Dus het fundament is er al, nu nog het feest erop laten draaien.

Oh ja, wie niet aan die plicht kan voldoen, wordt het recht ontnomen op enig aanzien. Wat zoveel betekent als dat ze al hun onroerende rijkdom strippen en over ieders lot beschikken naar eigen goeddunken. Zoiets als Finland met Griekenland wilde doen en wat ik hier u ook ga voorstellen. Daarbij heb ik inderdaad de potten op het oog, die Europa heeft gevuld om armlastige lidstaten c.q. banken  te helpen. Europa heeft al eerder de PIIGS-landen geld voor hun potlatch (blijkt een besloten feestje te zijn geweest achteraf) gegeven. En heeft gezien die overdreven fondsvorming rekening gehouden met dat de pot altijd verteerd kan worden en ook uw Kamervraag ‘Wat dan?’.

De potlatch is een keihard ritueel c.q. bewijs van een echte participatiesamenleving, waarin alles en iedereen als touwtjes aan elkaar wordt geknoopt. Wij pleiten dan ook voor een Binnenlandse Potlatch en een Europese  variant. Die BP laten we voor het gemak eenmalig met onze EP samenvallen. Zo’n BP zouden we op die derde dinsdag in september kunnen houden. De eerste zou ik door WA laten organiseren. De Gouden Koets wordt er verloot onder concurrerende EU-lidstaten, dan zijn we meteen van het overschilderwerk af. (Het advies om de slaven belastingblauw te kleuren, geef ik u dan ook niet.) W.A. zal daarna armlastig zijn en Duitsland, neem ik aan, verplicht worden het koningshuis te onderhouden tot zij de EP  organiseren. Voor de BP’s en EP’s worden lijsten bijgehouden van de meest vermogenden, die voor iedere staatsschuld recht evenredig aanspreekbaar zijn. Omdat ze vaak de oudste belastingslaven zijn, zijn zij voortaan onze natuurlijke leiders.

Dan zijn we meteen van die tijd-, geld- en mensverslindende verkiezingen af en kan het parlement uit hun zak betaald worden. Zo werken wij tegelijk aan het benutten van inkomensverschillen en van een tot op heden sociaal acceptabel gebleken slavernij. Naakte slaven komen in ons verhaal niet voor, want er is bij ons niet meer sprake van gevangen vijanden waar we geen kleding, voedsel en werk voor over hebben, toch!? Het zou ook de onophoudelijke strijd om nieuwe slaven weer leven inblazen. Nee, we  gaan gewoon uit van het feit dat we allemaal belastingslaven zijn en eenmaal in het jaar het voor het zeggen willen hebben wat er met ons geld gebeurt. De meest vermogenden onder ons krijgen uw zetels, waar ze ons dik voor betalen. Rivaliteit tussen landen wordt gestimuleerd, wat de groei van de economie wederzijds bevordert.

Kortom, schrap het huidige Sinterklaasfeest. Geef de kinderen daartoe het cadeautje alvast dat voor de Kerst bedoeld is. Zorg dat Europa haar potten feestelijk verteert door jaarlijks Begrotings-Kampioen-Schappen te organiseren, die de gecombineerde spanning van sportkampioenschappen en sinterklaasavonden synergetisch doet toenemen. Neem zelf het initiatief met een Binnenlandse Potlatch gecombineerd met de eerste EBKS. Natuurlijk op de 3e dinsdag in september, dat is nu 3x gezegd. Waarbij de donor de ontvanger dus de feestganger verplicht het jaar daarop uit eigen zak zo’n EBKS te organiseren op straffe van verlies van alle rijkdommen en iedere zelfbeschikking aan degene met wie die plicht is overeengekomen. Is getekend, namens de VVBH, de heer Olivier-Op-Mijn-Zolder.


He came in through the door of our dryer blog

Zijn leven lang gekooid als poëzie

was hij een vlo zonder theater

achter tralies gekluisterd, op de knie

de tandeloze tijd dodend voor de mooiprater

Net als de verlosser te vroeg gepensioneerd

uit zijn vlees al het geld geslagen

om de macht in geringere handen over te dragen

is het koninklijke roofdier tot het bot onteerd

Zou hij het nu welletjes gevonden hebben

nu ons spaargeld vlees is geworden of altijd al was?

voor het systeem dat dreigt weg te ebben

als er geen geld in wordt verdampt tot darmgas

Met name in de buiken van bankgieren

met in iedere straat een anus

waar wij onze leeftocht uit de kieren

halen met onze tentakels graaiend in hun kanus

Vandaag kwam hij door de deur

van de droger binnen, de gek

devoot voor zijn doen met in zijn bek

een bewijs aan toonder in de originele kleur

 –

Zijn spaargeld is de ingehouden woede

over zijn ooit geroofde wilde bestaan

die men kan blussen met een rib waaraan

resten van een lijf kleven, een goed doorbloede

Je krijgt er zoveel meer voor terug

dan het systeem zelf bieden kan

een wezen dat smult van een ongekookte rooie rug

gokkend op zijn voorkeur voor een bankgier zijn hersenpan

Rotterdam, zaterdag 19 oktober, de dag waarop een Bengaalse tijger uit de kast kwam toen hij meende te horen dat al het geld vlees was geworden


VStemlamp van de senaat

Het is weliswaar een oud exemplaar van de gevluchte regering in Londen, maar juist dat moet ons als kabinet aanspreken. Aldus Henk Kamp, die op het idee kwam toen hij in het archief van zijn departement de doos aantrof van minister Kerstens met de bureaulamp van premier Gerbrandy. Hij memoreert dat Kerstens destijds handel, nijverheid en scheepvaart in zijn portefeuille had. Economische zaken zag men toen nog als een terrein waar meerdere ministeries aan werkten. Hij wil net pleiten om scheepvaart opnieuw aan zijn ministerie toe te voegen, maar Dijsselbloem onderbreekt hem met de vraag wat de senaat sowieso met een bureaulamp aanmoet.

Asscher, die een borreltje heeft gedronken tijdens de werklunch, spreekt met dubbele tong voor zijn beurt dat die rode kleur hem uitstekend bevalt. Het zwarte ziet hij liever meteen overgeschilderd worden. Hij wil al het UWV bellen om een schilder te sturen en een x zetten dat er weer een baan bij is gerommeld. Rutte onderbreekt hem op zijn beurt en beantwoordt de vraag voordat Kamp het briefje van zijn secretaris-generaal heeft gevonden. Wat een prachtig initiatief, Henk! Symbolisch ook heel sterk. Hij wendt zich naar Dijsselbloem om hem voor zijn hilarische retorische vraag te bedanken.

Je moet ze natuurlijk wel serieus nemen Jerommeke, proest Rutte. Om zich weer te herpakken en het in een breder kader te plaatsen. In een participatiesamenleving moet de politiek juist voorop gaan met het aanhalen van de banden met elkaar, begint hij een nieuwe inval. Het wordt tijd dat we van de Staten Generaal een Participatie Generaal maken. Dat klinkt ook een stuk krachtiger en misschien dat WA voortaan in het uniform van deze symbolische figuur in het openbaar zijn werk wil doen. Dat geeft het volk wellicht het vertrouwen terug dat we er voor iedereen zijn. Maar eerst wil ik toch ook van Henk weten, waarom dat oranje touwtje en dat gaatje in het bureaublad eraan is toegevoegd.

Whow, bewondert Henk zijn partijgenoot. Je ziet ook meteen alles, Mark. Vet man! Maar goed, jullie weten dat ze ook in Londen in de duisternis moesten regeren. De Duitsers bestookten hen dag en nacht met hun bommen. En toch bleef onze regering in ballingschap hard doorwerken aan de toekomst van ons land. Omdat ze weinig centjes wilden uitgeven, hebben ze een lamp laten schilderen. De kleuren zijn gekozen om zich te realiseren dat het nationaalsocialisme voor hen de honneurs waarnam. Het schijnsel door het doek heen was voldoende om hoofdelijk te kunnen stemmen in hun krappe behuizing. Ze zaten daar namelijk in een echt kabinet uit solidariteit met de onderduikers. Misschien voor ons ook een ideetje: een glazen kabinet op het Binnenhof om al het spaargeld in een nationale actie binnen te halen.

Maar ik wil niet afdwalen, pakt Henk de draad weer op. Aan het touwtje door het gaatje kon Gerbrandy trekken om ondanks de oorlog en de duisternis toch hoofdelijk te stemmen. In de kap zat het smoelenboek verwerkt van alle leden van de Staten Generaal, dus ook de meerderheid die ze niet mee hadden kunnen nemen. Via radio Oranje kon men horen wanneer men zijn stem moest geven. Het verzet bracht deze op een nog altijd geheime wijze a la minute over naar Londen. Na 51x trekken was iets aangenomen of verworpen. Oh ja, er zit een mechaniekje in dat zorgt dat de telling voor de regering altijd gunstig uitpakt. Voor ons een hele uitkomst als Adri Duivesteijn of een andere malloot toch tegen zou stemmen.

Men besluit dat het kleinood aan de begrotingsstukken wordt toegevoegd als eenmaal het parlement officieel akkoord is. Zouden we de Tweede Kamer ook zo’n lamp kunnen geven, maar dan een echte, oppert Asscher met in zijn achterhoofd een Europees project om in alle landen de lamp voor hun parlementen of zelfs referenda in te voeren. Even Philips bellen. Hij verdwijnt in de enige hoek in het torenkamertje. Bedankt Henk, fraai, complimenteert Rutte hem, terwijl hij aan het touwtje trekt.

De hele regering tuimelt van zijn stoel als plots de stem van Wilhelmina door hun clubhuis schalt. Heren, rap aan het werk en ophouden met aan Hendriks bordeellampje te trekken. Gerbrandy kon ook al niet met zijn fikken ervan afblijven. De overeenkomst van zijn vele sletjes met politici is weliswaar uit mijn hart gegrepen, maar er is geen tijd meer voor onderbroekenlol; zoals in Londen destijds. Gebruik gewoon uw vuist bij hoofdelijke stemmingen. Dat werkte bij mij altijd perfect. Een schoen zou ook goed kunnen. Neem de mijne maar, daar zit een flinke hak aan. Werkt nog beter dan een vuist. Vraag maar aan mijn hofhouding.

Lijkbleek stopt Rutte de lamp terug in de verhuisdoos uit Londen en warempel haar schoen met een half versleten hak ligt onder het stro. Wacht, we sturen ze de begrotingsstukken in haar schoen naar de Senaat. Dan is het een soort stille wenk verpakt als een cadeautje voor Sinterklaas. Er zitten vast nog veel leden die haar koningschap nog herinneren. Over de schoen strelend, grapt hij op z’n Rotterdams, niet praten maar poetsen. Precies Markje, komt haar geest nu uit de schoen tevoorschijn. Wrijf eens over de neus. Dat ziet Rutte niet zitten. Doe normaal mens! Wilhelmina pikt dat natuurlijk niet en zeker niet van zo’n naoorlogs centenregentje. Ze draait zich om in haar graf, zodat ze bij de neus van haar eigen schoen kan. Een oranje wolk stijgt naar het plafond. Als je niet doet wat ik zeg, dan regent het hier permanent hakkende schoenen op jullie hoofden.

Vanuit de wolk sluit ze alle uitgangen en wacht tot Rutte haar zin doet. Gefrustreerd wrijft hij bijna de lak van haar schoenneus. Het gevolg is dat zij hoogst persoonlijk aan tafel plaatsneemt. Voortaan leid ik het land weer en verwacht dat jullie daar over zullen zwijgen. Lieftink, heb je de nieuwe bankbiljetten al klaar, roept ze in haar schoen. We maken er weer een land van dat geheel en al bezig is met de wederopbouw. Dus, Lieftink, zorg dat daar genoeg geld voor is. Maar mevrouw, protesteert Jerommeke, zo gaan we naar de Filistijnen. Niks mis mee, toch?!, drijft zij haar zin door. Wij waren ooit ook een onbesneden volk en voorhuiden zullen vast goed verhandelbaar zijn als Europa straks preventief invoert dat iedereen onbesneden moet zijn om te mogen stemmen. Wat een praktisch staatshoofd is ze toch gebleven.


VDe lerende natuur blog

De schimmelkaas heeft voor de muizen besloten dat hij beter op kan stappen. Ze hadden de kat met een muizenval onschadelijk gemaakt, toen het tot hen doordrong dat daarmee de hele politiek gevangen was gezet. Tenminste die van de staat van het huis dat ze gekraakt hadden. Dat inzicht was besmettelijk. Immers een gegijzelde politiek betekent dat de verbeelding van de straat aan de macht is. De schimmelkaas had dat niet meteen door. Tot hij nattigheid voelde. Het was zijn eigen water. Dat kon het niet mis hebben. Dus weg wezen, het rapaille komt eraan.

Net als een president van een centrale bank meent hij serieus dat alleen zijn onderbuik kennis kan hebben van wat er op springen staat. Je hoort hem prevelen dat er iets aan het geboren worden is. Meteen heeft hij de smaak van het denken te pakken. In mijn geval zal het een wedergeboorte zijn, neemt hij zich voor. Als muis, neemt hij aan. Maar hij twijfelt of het niet onbenullig is dat je dat naar buiten brengt.

Als je eenmaal gaat twijfelen, dan is het hek van de dam. Dat had Descartes al heel wat hersenpijn bezorgd. Hij wil niet zijn geschiedenis herhalen, want dan moet hij nog een lange weg gaan om zich los te maken van het idee dat je weliswaar bestaat maar nooit zonder twijfel. Al delibererend is de nepmuis in de woestijn terecht gekomen. Geheel in beslag genomen door zijn eigen gedachten botst hij bijna tegen een olifant.

Een olifant? Ja, hoort hij hem heel zacht zich voorstellen, ik ben een Europees exemplaar. Mijn bestaan ontleen ik aan een spreekwoord, dat men in het Westen dagelijks in de praktijk brengt en op dit moment een hit is in Brussel. Hu, piept de schimmelkaas, een spreekwoord? Alle woorden kun je toch spreken? Nee, glimlacht de Europeaan, een spreekwoord is een hele zin. Dus je hebt het over een spreekzin, zegt de nepmuis bijdehand. Eigenlijk wel, geeft de Europeaan toe, maar spreekzin is al door ons geregistreerd. Je drukt dan uit dat je zin hebt om te spreken of dat spreken zin heeft. Ieder parlement draait op en om dat woord.

My, my, moeilijk hoor, piept de stinkende kaas die bezig is een muis te worden, maar laten we onze tijd niet opmaken aan de logica van de taalunie en de zin waar de democratie zich op beroept. Inderdaad, bast de Europeaan opeens, taal is net als de eigen schaduw, je moet erover heen stappen om nog maatschappelijk te kunnen participeren. De berg schimmelkaas heeft ondertussen een muis gebaard. Leuk je te ontmoeten, wil de wedergeboren muis de Europeaan alsnog begroeten. Nou zo leuk is het niet hoor, tetterde hij, iedereen wil de zon uithangen op mijn continent. Terwijl het bloed van de politiek door de straten stroomt, zijn ze alleen maar bezig met een gunstig klimaat te scheppen voor de meest dwaze unies.

Ach, onderbreekt de wedergeborene hem, zou jij de zon een flink stuk kunnen laten zakken want ik smelt bijna weg. De Europeaan, die voor Brussel alle porseleinkasten heeft doorzocht om veilige spaarvarkens op het spoor te komen, tettert door terwijl hij met zijn slurf doet wat gewenst is. Ik heb net geleerd hoe je al je fouten goed kunt maken. Ja, ik zie het, je moet ze gewoon aantrekken, merkt de muis schrander op. Jij leert snel, verwondert de Europeaan zich over het ongedierte.

De hele natuur leert sneller dan de cultuur voor mogelijk houdt, politiseert de net uit zijn schimmelkast gekomen spitsmuis. Da’s waar, slijmt de Europeaan en voegt er meteen aan toe dat hij niets meer met de cultuur te maken wil hebben en weer een echt dier wil zijn. Zullen we dan samen de cultuur negeren, lispelt de plots verliefde spitsmuis. Oh, je neus is gegroeid, schrikt de Europeaan, lieg je? We zouden toch de cultuur negeren, merkt de wijsneus spits op. Ook da’s waar, zucht de Europeaan.

De snelheid van het natuurlijk leren is hij nog niet gewend. Ik ga eerst maar eens een ommetje maken om alles los te laten wat ik in Brussel in mijn zak moest steken. Da’s goed jongen, maar je komt terug, bezweert mijnheer Spitsbergen hem. Natuurlijk, ik heb je net je naam gegeven, toch?! Ja, knipoogde hij flirtend naar het bakbeest, en straks is dat allemaal voor mij, wees hij op het gigantische lichaam van het dier met het sterkste geheugen van de wereld.

Vlissingen, donderdag 10 oktober 2013, de dag waarop de natuur zich realiseert dat leren spontaan plaatsvindt zonder daar de cultuur voor aan te spreken


Schaduwventen blog

*

*

De standwerker

*

Die dag was er geen zon

terwijl de lucht onbewolkt leek

was op straat geen mens te bekennen

wel nog de schaduw van de standwerker en

*

van zijn winkelend publiek

dat zich gisteren vermaakte met

slappe potloden die je niet stuk kon bijten

kunstvlees dat je niet van echt kon onderscheiden

*

ze gingen grif van de hand

iedereen sloeg in en leeg was het rek

ook het kunstvlees was die dag erg in trek

waaruit men zelf nog meer potloden kon snijden

*

blind was men gezwicht en over zijn schaduw heen gesprongen

eenmaal tot het onmogelijke gedwongen kwam men niet meer aan het licht

*

*

*

Rotterdam, dinsdag 1 oktober 2013, de dag waarop de politiek van over-de-eigen-schaduw-heen-springen het verleidde publiek het licht ontnam


Trekken aan dood paard

*

In een wereld zo groen als gras

verschroeien de ontelbare zonnen

de biotoop van ’t maatschappelijk leven

waarin geld als water verdampt voor je ogen

*

In dit gedoodverfde landschap 

wordt het stemvee gekneveld en

tot de laatste druppel uitgemolken

voor het heil van immorele geldwolven

*

Wie niet tot de roedel

van de financiële wereld hoort

voelt de hongerklop van de renner

die geheel en al door zijn rantsoen heen is

*

Aan het op sterven na dode paard van de democratie

blijven opiniepeilers echter vrolijk doortrekken

*

*

*

Vlissingen, 5 augustus 2013


“Aantrekkelijk blijven voor de werkgever”, baste de ex-rechercheur voor de Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst, de minister voor economische zaken. Hij las het voor van de autocue als een citaat uit zijn roodzwarte boekje, Mijn Kamp.

Ik heb er meteen werk van gemaakt,

At your service, Excellentie?

At your service, Excellentie

en mijn CV opgefleurd met een gedicht om in aanmerking te komen voor de functie van Dichter bij Economische Zaken. Het is meteen ook mijn sollicitatiebrief, zo open als wat, eerlijk en helemaal hoe ik ben. Dat zullen vast de bijkomende criteria zijn, in gedachten nemend hoe Henk over zichzelf denkt. En de grote waarde die hij hecht aan jezelf voor gek zetten.

 

Ode aan wat mij niet deert

 

Naar boven kijkend

Zie ik dat mijn trieste hoofd

Voeten heeft; mij sprekend lijkend

Op een dwerg, die niet in mij gelooft

 

Maar kijk ik naar beneden

Dan zie ik tussen mijn gekromde tenen

Een lang gezicht van mij gesneden

Uit de resten van mijn benen

 

Alleen staand op een glanzende ondergrond

Lukt het in mijzelf weer terug te keren

Terwijl ik mijn leven sta te versjteren

Huilebalkend in de spiegel aan mijn plafond

 

Ferme drager van alle familiale hersenkwalen

zal ik mij vanavond op ’n extra pillenmaal onthalen

 

Rotterdam, 18 januari 2013, het jaar waarin Rutte II zijn laatste zakken vult.


Horen en zien vergaan

Hoor, hoor de zee, hoor de zee tekeer
Hoor de zee tekeer gaan
De golven om de oren slaan

Zie, zie het schip, zie het schip omhoog
Zie het schip omhoog gestuwd
Door het oog van de naald geduwd

Hoor, hoor en zie, hoor en zie steeds weer
Hoor en zie steeds weer het geweld
Waarmee de boot schuimkoppensnelt

Horen en zien vergaan als straks de Groenlinkse kade
de boot gemist heeft voor de partijvlaggenparade