Post Tagged ‘falende overheid’


Heel 2020 stond in het teken van overleven. Minuscule stofjes hebben van de spelende mens in ‘no time’ een bange wezel gemaakt. Een rampjaar dat Studio Artaaa bijna raak voorspeld had met de open vraag of we dit jaar een einde aan ons verhaal zouden maken. Maar we leven nog, samen met Corona. Het virus dat zich onzichtbaar voor het blote oog verstopt in waterdruppels om via je adem je lichaam binnen te dringen. Daar een verwoestende oorlog ontketent met onze lichaamscellen, waarvan de afweer zwaar beproefd wordt.

Een bizarre realiteit heeft ons sociaal, economisch en cultureel uitgekleed; ons teruggeworpen op een naakt bestaan. Die we het hoofd proberen te bieden met een masker van papier en de ander op anderhalve meter afstand. Zo is er dus toch een einde gemaakt aan het verhaal van een vrije samenleving. Is de mens in een gehurkte houding gevangen gezet. Moederziel alleen in eigen huis zijn knopen tellend bij de eigen haard, zich bijna dood ergerend aan een falende overheid.

Want daar ging het mis, al wisten we dat allang, toch hielden we het niet voor mogelijk. Dat in een moderne staat de eerst verantwoordelijken eerdere waarschuwingen in de wind sloegen, ons in slaap susten dat het wel mee zou vallen, ons wijs maakten dat we het virus samen onder controle zouden krijgen. Terwijl men al jaren geleden zich erop had kunnen voorbereiden, smoest men zich er nu uit met een tandeloos parlement aan de zijlijn.

Zelfs een inenting weten ze niet à la minute te regelen. Op vrijwel iedere weg naar een oplossing verspert een door henzelf geschapen Moloch de doorgang. Ons rest slechts een woedende schreeuw om een stoffen antilichaam. Zodat we op een skateboard ons door 2021 kunnen vervoeren en weer kunnen doen alsof we vrije mensen zijn.


inzijnhemd

De man was helemaal overstuur. Wat moest hij nou doen. De Politiek was zijn naam en tevens zijn vakgebied. “De kiezers zijn verdeeld over de democratie. Ze kunnen elkaar zelfs niet uitstaan en zouden het liefst de ander de hersens in willen slaan. Uit machteloosheid stemt ruim eenderde tegen de overheid, die maar niet wil deugen. Omdat de staat meer oog zou hebben voor de ander dan voor hun lot.”

“Ja, het is toch wat. De mensen denken dat de overheid tot alles toe in staat is”, grapte ik.

“Nee zeker niet”, beaamde hij meteen, “”De gekozenen zijn verdeeld over de verstandigsten. Ze hebben nauwelijks meer een pet op van de ander en horen het liefst zichzelf. Uit meningloosheid verdedigt ruim tweederde een overheid, die het volk verwijt niet te deugen. Omdat het volk meer oog zou hebben voor zichzelf dan voor de ander.”

“Inderdaad, normen en waarden, daar draait het om”, probeerde ik hem op te vrolijken. “Als iedereen eenmaal deugt, dan hoef je niet meer zo te oordelen. Dus terug naar de tijd van Mozes en opnieuw het volk beschaven met De Wet in de hand. Dan speelt de overheid maar even voor God.”

“Maar in een parlementaire democratie wordt geen staatsapparaat gekozen, wel de contrôleurs,” piepte De Politiek.

“Ja ja, zoals het leven zelf geen keuze is, wel de contrôle.”, vervolgde ik het vrolijke van de hoed en de rand weten.

“Precies, De Politiek staat bij levensvragen nu eenmaal in zijn hemd. Of om het poëtischer te formuleren:

Geen brood
geen been
om op te staan
zonder armen”, droeg De Politiek plechtig voor.

“Geen armen
geen hoofd
om boven te staan
zonder benen”, bleef ik de humor erin houden.

“Geen lust
geen noodzaak
om ons te verstaan
zonder hoofd”, treurde De Politiek.

“Rompen hebben nu eenmaal een hekel aan politiek. Ze hakken liever al die uitsteeksels af, dan dat ze zich daarvan zouden bedienen. En als u geheel alleen in uw hemd staat, zou ik zeggen, laat u gewoon kruisigen en u zult zien dat als u daar eenmaal hangt, er iemand op zal staan die u aantrekt”, gaf ik hem nog mee.