Post Tagged ‘geloofsdaden’


land mosk

Cultuurkloven worden gemaakt om de ander aan te klagen
 
De litanie luidt dat multiculturalisten geen oog hebben voor de gevolgen van hun ideologie. Wat eerst een vraagstuk van sociale cohesie werd genoemd, wordt nu door de cultuurklovenbouwers als "de bedreigde ‘culturele samenhang’ in Nederland" gezien. Een pluriforme wereldgodsdienst, de Islam, wordt als culturele splijtzwam aangewezen in het op pluriformiteit gevestigde Nederland. Zelfs de wrok van migrantenjongeren, de tweede generatie, tegen zowel de Nederlandse samenleving die hun ouders geen kansen gaf als tegen hun ouders die zich nooit hebben verzet, zou door het multiculturalisme teweeg zijn gebracht.

De toon is gezet, het probleem is van ons afgedraaid. Integratie is een cultureel gebrek van de migrant en de multiculti’s zijn door hun cultuurrelativisme daar schuldig aan. De door de aanklagers geconstrueerde kloof tussen een Nederlandse meerderheidscultuur en buitenlandse minderheidsculturen wordt dag in dag uit opgevoerd als verklaring voor wat er zoal mis gaat. De repetitie dat het één groot drama is, heeft de media vooringenomen gemaakt.

Het multiculturele drama, dat ooit opgevoerd werd toen men waarschuwde voor de opkomst van een etnische onderklasse als we de maatschappelijke participatie niet evenredig zou worden, wordt nu ten tonele gebracht als coulis voor maatschappelijke onrust en overlast. Volgens de cultuurklovenbouwers word overlast altijd veroorzaakt door etnische minderheden. Men goochelt met cijfers over criminaliteit, over misbruik van sociale voorzieningen, met antiwesterse sentimenten, met de hoofddoek als symbool van vrouwenonderdrukking, met het potenrammen als geloofsdaden enz.. Alsof hele gemeenschapen zich daarop toeleggen, dat als doel hebben of zelfs vanuit hun geloof moeten doen. Alle delicten zijn echter het werk van enkelingen gebleken en van bendes, die daarin niet onderdoen voor autochtone deviante subgroepen en individuen, vroeger en nu.

De sociaal-economische positie van allochtonen baart bijna niemand meer zorgen. Men is verblind door de vermeende botsing tussen culturen en ziet daarin de dreigende ondermijning van de sociale cohesie verklaard. Integratie, dat ooit als een sociaal-economisch probleem gezien werd en waar we net met de aanpak van de gebrekkige onderwijs- en arbeidsmarktpositie van minderheden begonnen waren, is door een mediaoffensief met een boom aan monologiserende columnisten tot Het Culturele Vraagstuk van alle tijden opgepompt.

Asociaal gedrag wordt exclusief toegeschreven aan migranten en krijgt het gezicht van de "Kutmarokkanen". Verschillen in cultuur en vooral religie verklaren opeens ieder conflict en ieder delict van hun kant. Van een achterstandsprobleem en een vraagstuk van sociale ongelijkheid, is het gereduceerd tot een kwestie van afwijkend gedrag, zoals we in de jaren vijftig en zestig de laag geklasseerde autochtonen maatschappelijke onaangepastheid verweten en ze in kampen heropvoedden.

Met een extreem rechts verdraaide beeldvorming wordt niet alleen een maatschappelijk probleem bij de geproblematiseerden zelf gelegd, ook komt opnieuw (zoals in de tijd van de verzuiling) de spanningsboog van de culturele diversiteit in de Nederlandse samenleving aan de orde. Nu geformuleerd als "waar de grens ligt van wat de Nederlandse samenleving nog tolereert van moslims", die geen boodschap aan Onze Rechtsstaat zouden hebben. De scheiding tussen staat en kerk ging nog gepaard met overleg, maar die tussen land en moskee wordt beslecht in colums, internetfora en in de verkiezingsstrijd.