Post Tagged ‘liegsporen’


Mislukte dood

 

De vrouw wankelt de winkel uit

Tussen twee volle boodschappentassen

In haar zere knuisten geklemd

Probeert zij de wijkbus te halen

 

Klakkend met haar tong als een ezel

Die op weg gaat, maakt ze haast

Om op de achterbank neer te ploffen

Langs haar dijen de pijn weg te masseren

 

Foeterend op mij als haar man

Dat zij geen voet meer zal verzetten

Als ze straks thuis zijn, zal ik moeten koken

De was doen en ook de bedden opmaken

 

Ik merk op dat ik haar man niet ben

Zij glimlacht, het leven is ongrijpbaar

 

——-

 

Na zo’n honderd meter stapt haar dochter bellend in

De hele dag zit je met anderen aan de lijn.

Mobieler kan een mens niet zijn

Knipoog ik spottend

 

Zo’n beetje alles wat we verlangen

Is hard zo breekbaar, zacht zo scherp

Meen ik haar voor zich uit te horen mompelen

Terwijl dochter lief haar kaart ook uitcheckt

 

Op internet lees ik thuis over ontbrekende liegsporen

Bij mensen in een toppositie. Narcisten en psychopaten,

Die geen emotie kennen als ze je besodemieteren.

Hoe heerlijk moet het zijn: geen stress, geen compassie

 

Geen wroeging. ‘Spijt is een koe die schijt.’ zei Herman Brood

Het leven is ongrijpbaar, citeer ik haar denkend aan zijn dood

 

——–

 

Groeit verder weg dan diep van binnen

Dwars door lijven, huizen, steden tot een wereld

Waarin het zich verlaten voelt als deel van een geheel

Weerloos is voor de wanhoop het niet meer aan te kunnen

 

Een geladen woord dat in het gezicht ontploft,

Letterlijk bij de mislukte zelfmoord van de man

Die schoon genoeg had van zijn uitzichtloze bestaan

Figuurlijk bij de vrouw die informeerde naar mijn naam

 

Uit welk dorp kom je, zei ze, toen ik weersprak

Dat haar god leven geeft en dezelfde is voor altijd,

Overal en iedereen. Dat hooguit ooit een kok ons

Als recept in handen had, maar het daarna vergat.

 

Gestolde geest in verdampte stof, het leven is ongrijpbaar

Het kan een falende dood zijn in een zelf gegraven graf.

 

 

Rotterdam, 25 juni 2013