Post Tagged ‘lux’


Lux heeft de videoboodschap van zijn schrijfcoach aan Flex laten zien. Beiden verbazen zich over het mobiele kruiertje en nog meer over zijn verwachting dat zij dat hadden kunnen terugvinden. Een trollie, met losse koffers, blaast Flex naar de kofferkruier met lange armen op het knipperende schermpje van Lux Ipod. Laat hem snel terugkomen, hier hebben we niks aan. Hij kan beter de redactie van die gele vlek overnemen. Lux hoort hem niet, hij leest bijna ademloos het verslag over de ontmoeting met een Messiaszoeker die uit de koffers het ene na het andere religieuze symbool haalt. De twee pionnen, die beiden in werkelijkheid zich als goden (hebben) gedragen; de aartsvaders van De Moderne Staat, waar mensen als Pim en Ali een voorbeeld aan hadden kunnen nemen dat het volstaat te denken en De Tienermoederbuik met een oervorm van God als vermoeden. Het hele verhaal zuigt hij op als een spons. Tot hij zand proeft in de toetsing en twijfelt of zijn coach wel te vertrouwen is.
 
Nog voordat Flex een bericht heeft bedacht om terug te sturen, vat Lux samen wat de coach in Vlissingen meent te hebben ontdekt. Hij heeft een vrouw ontmoet die eerst de nieuwe Kloos in hem zag en toen de Messias. Vervolgens is hij met haar in gsprek gekomen, blijkt zij van een of ander genootschap te zijn die van de meest geciteerde beginregel van Willem Kloos begrijpt dat hij in zijn tijd en plaats de Messias was, maar niet werd opgemerkt. We hadden het kunnen weten, slaat Flex zich voor de kop. Jij ook met je buikgevoel. Ik zei toch, lees hun folders goed. Maar nee hoor, jij was meteen zo zeker van je zaak. Deze coach was volgens jouw informatie veel Persoonlijker dan Dr. Phil, meer betrokken dan Martin Simek en sneller dan Ischa Meijer? Aan mijn hoela. Een kantoor dat adverteert met dat zij in elk mens een stukje van zichzelf zien, is behoorlijk uit balans. Dat ziet een koe zelfs, met een stuk van jou in zijn kraag.
 
Lux probeert zich nog eruit te redden door te wijzen op zijn antecedentenonderzoek, maar Flex weet wel beter. De 44-jarige Sara Morrison heeft hem voor het weekend nog gebeld dat de TV-psycholoog Dr. Phil haar in 1984 heeft aangerand. Zij is door hem behandeld voor haar depressie, Lux. Daarna werd ze zijn stageaire. Het misbruik zou hebben plaatsgevonden tijdens haar stageperiode op het kantoor van Dr. Phil. De toen 34-jarige psychologe werd, naar eigen zeggen, op dat moment regelmatig door Dr. Phil betast. Ze heeft gvd een klacht ingediend en die werd onderzocht door de politie, maar Dr. Phil ging gewoon door. Ze zei letterlijk: ik moest bij hem op schoot zitten terwijl hij gesprekken had met andere patiënten en zijn vrouw. Ondertussen had hij steeds zijn handen tussen mijn benen.
 
En die Simek, gaat Flex rustig door, heb je die weleens echt bezig gezien achter de coulissen. Die  Dr. Phil mag dan een monster zijn, die met zijn daden haar leven heeft verwoest, maar onze Zachte Vraagmachine Martin is een ware Moloch die zijn zoete broodjes bruinbakt in net ontruimde oventjes van de ballenjongens, die hij voor zijn karavaan spant. En Ischa Meijer, wil Flex de conclusies uit zijn onderzoek afronden, zou nooit de plaats van Mies Bouman hebben mogen innemen, als ze hadden geweten van zijn mislukte relatie met zijn zoon, die de show stal waarin zij zo empatisch laat zien hoe bekende nederlanders hun leven hadden moeten leven. Kijk hier staat de aangerande vrouw op de foto nog geheel in adoratie voor haar Grote Ziener, die daarna zo dapper was om de gevingerde bastaardkinderen af te staan voor een goed doel, niet wetend van Simeks coulissen.
 
modiste
 
lux is al weg en vindt zonder de steun van zijn coach zelf de gezonde balans terug, die tussen het gevoel en het verstand klem zat. zich afvragend of die koffer, met de schouders op sterk water, ondanks de verklaring van de coach toch niet door hem zelf is uitgevonden. nou en of, ontdekt hij zo solistisch mogelijk als de mens in zijn bewustzijn kan opereren, ik heb de gebruiksaanwijzing nog op mijn harde schijf staan. hij leest het bij gebrek aan een luisterend oor zichzelf maar voor: de schouders regelen het verkeer tussen het dierlijk zijn en het goddelijk zijn door een tikje tegen het hart te geven, dat op zal leven en alles langer zal maken, waar anderen tekort schieten.
 
flexy
 
flex heeft het hart door alles en iedereen heen verstaan en komt met spoed lux bijstaan in zijn poging alles nog te herstellen, voordat de coach echt denkt voor god te kunnen spelen. we gaan gewoon naar hem toe, is het voorstel van zijn buurjongen. als we snel zijn dan kunnen we nog voor 2 uur het prille geluk met een echt blije boodschap verrassen, dat god niet in zijn geboden zelf gevonden en gezocht moet worden, noch in de tijd die zonder zijn zeden gevuld werd met mindere goden, maar als de abstractie van transport tycoon. voila, hij legt zijn oplossing zonder het kruis te dragen dat het zou moeten toetsen voor toepassing in of als geloofszaken op de snijtafel neer, het is een succesvol computerspel uit 1994. het eerste simulatiespel voor de moderne ark, waar noach nog voordat abraham de kluts van zijn vrouw kwijt was de mensheid vervoerde die zelf geen berg meer had. de speler bestuurt een transportbedrijf en moet het in onze tweede kans na de zondeval (om ons met god te verzoenen) het opnemen tegen rivaliserende bedrijven in een strijd om het grootste transportimperium. kijk zo zijn wij er veel eerder bij als god het wil en kunnen we alsnog een ramp voorkomen dat de coach denkt overal maar zijn stukjes god rond te kunnen strooien.


autopedstep

 

De fabrikant van opblaasbare rollators heeft de AMA, de Autoriteit van Moderne Aanwinsten, gealarmeerd. Deze heeft vervolgens de fietsenmaker met heel zijn familie op het matje geroepen. Na intern beraad besluiten zij niet op zijn uitnodiging in te gaan en het te laten bij een telegram, waarin de kleinzoon Lux de directie uitlegt dat zij in hun recht staan: de firma Oneindig Tuig maakt geen speelgoed -stop- onze grondstof is uniek -stop- kom zelf kijke -stop- LUX. Toen zij niet verschenen is de directeur van de unit, die toezicht houdt op de groei van speelgoed, zelf in de auto gestapt. Hij zou die kinkels weleens een lesje leren. Op weg naar het kleinste bedrijf van Nederland krijgt hij het telegram in een SMS van het kantoor uit doorgebriefd: teeuwigtuig verwaggu.  

Op zijn TomTom ziet hij dat ze niet ver van hun bedrijvenpark af liggen, maar de voiceover waarschuwt voor de begaanbaarheid van de weg. Te laat, zijn Hummer zit muurvast in de eerste de beste afslag naar de werkplaats. Het pad, dat op een zandweg lijkt maar bestaat uit een mengsel van ongeharde polymeren en vermalen proefmodellen, is alleen te voet begaanbaar. Halverwege komt Lux hem echter al tegemoet op zijn zelf ontworpen autoped. In houterig engels vraagt hij, are you from AMA? I’am the one who wrote you. Yyyes, bbbut, stottert hij moeizaam, kkkan je nnniet nnnederlands pppraten? Of je van AMA bent, vroeg ik, klinkt Lux stem licht geërgerd over de monocultuur van nederlandse autoriteiten.  

De directeur knikt bevestigend. Klim maar achterop, dan zijn we zo door deze troep heen. Lux trekt hem bijna op de fauteuil, waarmee de autoped is uitgerust voor te lange afstanden. Hij begint meteen over hun rechten om te experimenteren en dat de AMA geen gezag heeft over terugvindingen. Mijn familie, slaat hij zich op de borst, is al vanaf de uitvinding van het wiel alleen maar bezig geweest met het terugvinden van vervoerstijlen. In het wiel is immers alles al gegeven dat tegenwoordig onder de naam transport de natuur teistert. Wij willen terug naar de moderne tijd, toen het wiel voor het eerst in beweging kwam en de mens in iets wat hijzelf gemaakt had een eigen wil ontmoette. Wij willen die magie weer terug. De verbazing dat iets van je af beweegt en naar je toe komt als je het een duw geeft of eraan trekt.  

Oh, onderbreekt de directeur Lux, jullie beperken je slechts tot het wiel, beweer je? Dat kan wel zo zijn, maar de klacht luidt toch anders. Wij hebben een heel dossier opgebouwd over vrijwel alle voertuigen die jullie zouden hebben gefabriceerd uit het polymeer voor een rollator. Over het wiel zelf wordt daarin niet gerept. Daar is ook geen patent op mogelijk. De klacht is niet de vorm, maar dat jullie zonder toestemming met het materiaal van de klager voertuigen maken. TNO heeft van al jullie protoypen monsters genomen en onomstotelijk vastgesteld dat de klager gelijk heeft. Zelfs voor de moertjes en de boutjes hebben jullie zijn uitvinding misbruikt.  

Zijn uitvinding!?, barst Lux nu los, zijn uitvinding? Laat me niet lachen. Heeft hij dan een cabriobrommerd, een opblaasbare inbrekerd, een giromatische struikroverd, een turboligfiets en deze zitautopedstep bijvoorbeeld gefabriceerd? Al zijn toepassingen zijn van een geheel andere aard. Hij blaast alleen maar rubber op. Wij maken echte hardware. En dat komt nou net door het eigene van ons materiaal. Ok, op het oog lijkt het op zijn polymeer, maar er zit een vezel in die hij niet kent. Die vezel hebben wij teruggevonden. Daar was hij trouwens zelf bij. Hij stopt het gesprek, want ze zijn bij de werkplaats aanbeland, waar de hele familie klaarstaat om de autoriteit te begroeten.  

Nadat hij iedereen een hand heeft gegeven, wordt de man uitgenodigd om eens een kijkje te nemen in het laboratorium. In een koelcel ziet hij hoe Lux uit een capsule van het gepatenteerde polymeer een lange draad trekt en deze onder een microscoop legt. Kijk, zegt hij als hij de directeur de vergrotingslenzen voor zijn neus houdt, hier zie je dat die vezel geen polymeer maar een multimeer is. Vol verbazing staart de man naar een spiraalvormige structuur, waarin lippen inelkaar haken en ogen vormen waarvan de pupillen uiterst bewegelijk zijn. Ziet hij ze nu praten en de pupillen veranderen in tongetjes, vingertjes, poliepen….? Het lijkt wel een regenworm vol uitstulpingen, een vleesachtig koraal, klinkt het lijzig uit zijn mond.  

Precies, zegt de vader van Lux, onze multimeer is genetisch meer aan de natuur verwant dan aan de chemie. Dat komt doordat Lux het gen van één van onze voorouders in de stamcel van het polymeer van de Rollatorkoning heeft geinjecteerd. Meteen hadden we een substantie die ons letterlijk wat zei. Al hoor je geen geluid. In Lux handen geeft het zelfs licht, warmte en genegenheid. Alsof het in hem zijn verloren vader herkent. Of zijn verloren zoon, verbetert de jongen hem, in wiens handen de stof kronkelt als een krolse kater in het zonlicht. Als ik nu aan zijn lippen trek kan ik zo een autoped voor heel de AMA maken. Met een enkele trekbeweging zwelt in nog geen ogenblik de oerkorrel tot een enorme step, die de hele koelcel vult en hen naar buiten drukt. De autoriteit is verbluft, maar weet bijtijds zich in zijn functie te handhaven. Ik confisqueer uw terugvinding tot ik het vergeleken heb met de polymeer. U hoort nog van me. Voordat Lux de lip te pakken heeft om de step weer terug te brengen in zijn oorspronkelijke natuurlijke staat, heeft de man er al bezit van genomen en stept met drie driftige passen in één ruk het laboratorium uit over de multimeerse weg naar zijn Hummer, waar hij zonder af te stappen met step en al in verdwijnt. De familie Terugvinders met open mond achterlatend.