Post Tagged ‘pluriformiteit’


Asiel 4 blog

De onderbuik van het eigen volk knielt niet. Moe van het feesten, dat ze de grootste in de peilingen zijn, pikt de pens het kussen van de sobere opvang in. Met de grenzen op slot dromen ze van Liesje die leerde Lotje lopen langs levenslange lindelanen.

Waarover alle toevluchtzoekers hun tong zullen breken, zo eenvoudig zou het volgens hun leiders gaan. We hoeven niks meer te doen, gillen ze van pret. Alle Liesjes zullen deze Lotjes laten staan. Stad en land worden verenigd in het schietgebed van één volk, één rijk, één leider. De onderbuik zoekt als het ware in zijn schoot een mand.

Van monoculturele naties hebben we niet zoveel voorbeelden in de buurt. Wel in het verleden met het nog altijd onsterfelijke Nazi-Duitsland, de bakermat van dat schietgebed. Wat op een drama is uitgelopen dat helaas toen, daarna en nu ook andere totalitaire staten op hun geweten hebben.

Oh, ja. In Turkije, destijds bondgenoot van N-D, is Erdogan weer flink bezig de geschiedenis te herhalen. De pers wordt gemuilkorfd , maar tot nu toe komt hij niet verder dan de mythe van één volk uit de kast halen om voor zijn volgers af te stoffen.

Exclusieve groepsidentiteiten zijn alleen houdbaar in verenigingsverband. Dat is een maatschappelijke wet. Als ze verder reiken dan het clubgebouw, dan verwateren ze of vervluchtigen in de publieke ruimten. Of ze vergiftigen de publieke en politieke sfeer. Wat wij nu meemaken.

Of ze verbinden zich met een pluriforme entiteit. Wat we in de jaren negentig van de vorige eeuw op het oog hadden. Toen de politiek afstand nam van ‘integratie met behoud van eigen identiteit’ voor het bevorderen van ‘culturele diversiteit’. Migranten hoorden zich daar zelf mee bezig te houden; de politiek met de achterstanden in onderwijs, arbeid en huisvesting.

Dat vinden ze nu nog, maar niet hardop en dat zou het drama weleens over ze kunnen afroepen.


Nu ik in de eregalerij van Marjelle bent geplaatst, is opeens mijn pen leeg en mijn potlood tot de draad op.

Helaas geen beeld vandaag en geen woord dat ik niet al geschreven heb. Wel een reactie van me die ik niet wil laten verpieteren in een blog dat al belegen is.

I
Ik schreef aan een fiere verdediger van de Nederlandse rechtsstaat dat
wetten in iedere rechtsstaat repressie kunnen teweegbrengen, ondersteunen dan wel
gedogen zoals ze ook te beschermend en regelend kunnen zijn wat betreft
de verhoudingen tussen mensen. Nederland kende bijvoorbeeld een artikel dat homosexualiteit verbood (348bis) vervolgens is dat door buitenparlementaire acties geschrapt zonder zich te realiseren dat dan ook de homosexueel overal welkom moet zijn. Het gevolg is een homocultuur dat als een ghettootje in het uitgaansleven die vrijheidsrechten consumeert.

Omdat de rechtsstaat slechts dejure de zaak regelt en defacto te vaak faalt moet je zelf voor je rechten opkomen in direct contact met degene die ze bedreigt. Dan kan het gebeuren dat je klappen krijgt. Zoals mij vaak genoeg is overkomen, maar na die klappen heb ik menigmaal vrede gesloten met de bruut. Zijn respect voor mij is eeuwig. Dat zou via een rechtsgang nooit lukken.

Defacto hebben we niet veel aan een rechtsstaat waar meer dan 1 miljoen zaken op de plank wachten op die rechtsgang. Nog gruwelijker is wat mensen overkomt als ze vals beschuldigd en veroordeeld worden door diezelfde rechtsstaat waar je onwankelbaar in zou moeten kunnen vertrouwen.

Mijn ervaring dat je bij geweld meer hebt aan een confrontatie met de bruut dan aan een recht dat pas in werking treedt als men het opportuun vindt, berust niet slechts op het terugmeppen van potenrammers en ander rapalje. Mijn meest recente ervaring betrof een buurman die vond dat ik mijn kat niet buiten mijn tuin mocht laten los lopen, want zijn vrouw werd ziek van de vogeltjes die hij graag als buit bij me bracht. Dat ik zijn natuur niet kon veranderen en hem toch alle vrijheid gunde, was geen argument in zijn ogen. Uiteindelijk ben ik van de trap gevallen en toen ik bloedend op de grond lag, stond hij me nog uit te dagen voor een partijtje knokken. De politie gebeld.

Zij kwamen bij beide partijen langs en zouden de wijkagent als bemiddelaar inschakelen. De man nam meteen contact met mijn buren op, maar liet mij stikken. Toen ik hem belde of hij niet vergeten was wie de klappen had gehad, zei hij doodleuk dat hij me net wilde bellen. Daarna vond hij een andere afspraak belangrijker. Uiteindelijk ben ik bij ze langs gegaan en aan hun tafel het compromis bereikt dat ik hem in de lente zoveel mogelijk in huis zou houden.

Je moet het als burgers ook in serieuze gevallen zelf regelen. Domweg omdat defacto de rechtsstaat niet optimaal functioneert en zelfs conflictbemiddeling van staatswege niet echt bijtijds gegeven wordt.

Natuurlijk moeten er zeven geboden zijn: dat je niet mag stelen, moorden, pesten, oplichten, slaan en bedriegen, bijvoorbeeld. Maar deze alleen handhaven door een rechtsstaat, dat lukt alleen met een politiestaat.

Als de staat het recht zou delegeren aan degene die wel in staat is meteen een conflict te beslechten dan pas zou ik juichen en me opwerpen als verdediger van die rechtsstaat, die onze grondrechten geheel en al beheerd.

II
De pluriformiteit van de samenleving is weliswaar in de grondwet vastgelegd, maar er zijn geen autoriteiten benoemd dan alleen voor de media, die erop moeten toezien dat we pluriform worden geinformeerd en die autoriteit schiet zelfs schromelijk tekort als ik naar de dominantie kijk van wie er in de media de boventoon voeren en daarin bijvoorbeeld nauwelijks de zienswijzen voorgeschoteld krijg, zoals die van de zo vaak op één hoop gegooide moslims, waar we in Nederland tientallen stromingen van in huis hebben en die van degenen die niet in een staat geloven zoals de anarchisten en de seperatisten. Ook de pacifisten en de commmunisten zijn vrijwel monddood gemaakt. Etatisten maken de dienst uit.

Ok, het recht moet in handen van de staat ook gewaarborgd worden. Daar kan ik me mee verzoenen, maar dan vooral wat de vrijheidsrechten betreft.

Wat betreft religie zou ik religiositeit ook als een vrijheidsrecht willen vastleggen en handhaven. Waarbij ik uitga van het religiebegrip waarin het individu zichzelf ziet als een eenling tussen vele anderen, die zich geworpen voelt in een tijd en plaats, waarvan hij door ontwikkeling van zijn bewustzijn en denkvermogen afstand kan nemen.

De geschiedenis leert ons dat deze ‘eenzaamheid’ of ‘individualiteit’ al duizenden jaren object is van het menselijk denken. Het verdrijvingsverhaal in Genesis drukt dat bijvoorbeeld uit. Die religie is een hulpmiddel, waarmee de mens zich probeert te (her)verbinden met de ander en de wereld. Hij/zij zoekt naar een verklaring voor deze ‘breuk’. Het humanisme, het existentialisme, het subjectivisme en het esteticisme kunnen zo ook als religies opgevat worden Of we vatten deze samen onder non-theïstische dan wel atheistische gedachtengangen.

Voorts zou ik intimiteit als vrijheidsrecht beschermd willen zien evenals openheid en de vrijheid van gezelschapsdieren. Maar dat laat ik voor de toespitsing op religie maar even buiten beschouwing.

Nu kunnen we die waarden wellicht het beste beschouwen als waren, waarin gehandeld wordt door dominees, priesters e.d. maar ook door filosofen, sociologen enz.. Ik beschouw religie door mijn achtergrond als een handel in godsdienst en het beroep van een dominee bijvoorbeeld als een professional in het lezen van boeken als de bijbel en het geven van pastorale steun op grond van die lezing.

Aldus kom ik bij de Voedsel en Waren Autoriteit uit, die dan uitgebreid zou moeten worden voor geestelijk voedsel en geestelijke waren. Wellicht dat alle partijen, die nu elkaar verbannen, zich in deze ‘rechtsgang’ kunnen vinden.

Graag reacties.


apocalypsio

Vanochtend werd ik om 4 uur wakker door lawaai op de straat
 
De buren werden door de politie gearresteerd en ze waren met zes busjes vol agenten gekomen en 3 wagens die zenuwachtig heen en weer reden tussen de Rosestraat en de Oranjeboomstraat.
 
In mijn ochtendjas stond ik op het balkon te kijken naar mijn buurman, die op de grond lag te kermen als een aangereden kater en verderop lag nog een buurman in wat sterk leek op een plas bloed.
 
De buurvrouwen en buurkinderen liepen mopperend en tierend tussen de twee slachtoffers (?), daders (?) of verongelukten (?) heen en weer.
 
De oudste zoon hoorde ik zeggen dat het afgelopen moet zijn met al die onzin. Als jullie niet kalm met elkaar kunnen praten, loop dan een straatje om en denk effe na waarom je zo kwaad bent.
 
De agenten hebben zich verdeeld over de straat en lijken zich te beraden op de strategie.
 
Ik loop naar beneden en doe de voordeur open. Mijn derde buurman tuimelt bijna langs mij heen mijn huis binnen. Ik kan hem nog net bij zijn beugel beetpakken. Hij heeft aan beide armzijden protheses en is blind.
 
Wat is hier aan de hand Arthur?
 
Godverdomme zegt hij, begin jij nou weer? Zie je niet dat het nou wel genoeg is? Heb je niet door wat je hebt aangericht? Waarom moest je ons opschepen met die onzin van je om eens te gaan praten over onze grondrechten. Man, ik mag dan totaal invalide zijn qua bewegingsapparaat maar mijn kop functioneert 1000x beter dan jouw erwtje.
 
Hij wil me slaan met zijn piepende kunstarmen. Ik weer af en plots wordt ik door twee agenten vastgepakt en tegen mijn eigen winkelpui gedrukt. Zo mijnheertje, dus u bent de provocateur die gisteren deze mensen over de rooie heeft laten gaan.
 
Ik protesteer en zeg dat ze het recht niet hebben mij te behandelen als een crimineel, maar dat maakt op hen geen enkele indruk. Als het om overlast gaat dan is iedereen verdacht tot het tegendeel is bewezen en dat is lastig want niemand spreekt meer de waarheid tegenwoordig.
 
Met de knie in mijn nek van de dikste agent, probeer ik toch nog mij te verdedigen. Ik ben me van geen kwaad bewust. Toen ik het huiskamerproject verliet, was er wel wat tumult over de wijze waarop ik het gesprek had geopend, maar de meesten konden er vrede mee hebben.
 
Mijnheer, een gesprek openen in een buurt die bekend staat als een kruitvat met al die verschillende typen in de straat dat is toch eigenlijk al een provocatie. U bent zeker een intellectueel die denkt dat mensen meningen hebben om elkaar beter te begrijpen. Wat een onzin, in ons werk komen we nooit iemand tegen die de ander wil begrijpen. Dat doe je gewoon niet. Meningen zijn bedoeld om elkaar juist op een afstand te krijgen. Nooit gehoord van blaffende honden, die niet bijten? Nooit daar eens goed over nagedacht? Als ze bijten kunnen ze niet blaffen man, maar als je ze te dicht nadert…
 
Da’s een goeie, wilde ik zeggen, maar de man met de meeste strepen op zijn uniform duwt een rubberen prop in zijn mond en zegt: inladen die handel, hij heeft nu wel genoeg verbaal geweld gesticht.
 
Verzet heeft geen zin en proberen langs de prop te wijzen op mijn grondrechten al helemaal niet. Het wordt nog erger als de zebra-agent het affiche op mijn ruit bestudeert. Ja, maar dit is toch je reinste opruiing, hoe kunt u nou in Rotterdam, in een wijk waar mensen eindelijk hun mond tegen elkaar houden en alleen nog weleens over de schreef gaan als wij ze wijzen op de buurtetiquette elkaar altijd te groeten, uit de weg te gaan en vriendelijk te wijzen op de regelborden, die niet voor niets op iedere hoek van de straat staan, oproepen een nachtje te praten over plu-ri-for-mi-teit. Dat is goden en demonen verzoeken, waar Feijenoord door vergeven is.
 
Pluriformiteit, mijn god man, zelfs politici houden hun bek erover. Kijk je dan nooit naar de brulbuis. Zie je dan niet wat je allemaal moet regelen voordat je sowieso één mening over het voetlicht kunt brengen en, wat lees ik, u wil alle religies mobiliseren om de hemel op aarde te brengen, u wilt in de bres springen voor welk geloof dan ook. U bent sociopaath, weet u dat? U haalt met uw lust vrijelijk over alles te kunnen praten de diepste wonden open van de hedendaagse kiezer, die niks te maken wil hebben met verschillen of verscheidenheid. Hij wil zijn buurt terug, waar je je bek hield over je geloof en gewoon voor de club leefde.
 
Ja, maar, probeerde ik me nog te verschonen, ik bedoelde het helemaal niet zo. Religie is toch niets meer dan een verbindende mening. Als die jou aanspreekt dan heb je toch een grond om vreedzaam samen te leven. En, als dat niet zo is, dan opper je toch een andere mening, die wel de ander aanspreekt.
 
Precies, daar gaan we weer. Hou nou maar op, dat affiche nemen we in beslag en jij gaat mee en komt voorllopig niet meer hier in de buurt.
 
De vrouw van de buurman met armprothesen gooit nog effe wat olie op het vuur. Ja, agenten, hij wilde ook mijn man erbij betrekken, die smiecht. Een kreupele het leven zuur maken, omdat mijnheer het nodig vond te vragen wat hem nou niet zinde aan, eh, wat zei je nou slimpie?
 
–de manier waarop mensen met hem omgingen, vulde ik haar aan.
 
Nee, dat zei je niet smiecht, vuile vieze schoonprater, je zei (en God is mijn getuige) hoe be-je-ge-nen ze een kreupele. Dat zei-ie, dat hij kreupel is en daarom een rare druif is. Daarvoor had hij al tegen de buurjongen gezegd dat hij als homo vast ook weleens last had van, verbeelding of zo…
 
–nee van de beeldvorming– wilde ik haar corrigeren
 
Zie je nou, hoe hij alleen maar zit te stoken. Ja vielen nu ook alle andere buren haar bij. Hij heeft zelfs mijn oude moeder gevraagd of ze be-perkt was. Nou, dat zeggie toch niet tegen zo’n oud wijf, dat ze ook nog eens niet goed bij d’r verstand is. Al is dan wel waar.
 
–nee of ze beperkt werd — zuchte ik
 
Jaja, zo heeft ie ons allemaal staan kwetsen met zijn rare taaltje en die dwaze gedachte dat we een betere samenleving krijge door mekaar beter te leren kenne. Nou, ben je nou tevreje. De buurman die al chronisch ziek is, hebbie helemaal over de rooie geha
ald met je opmerkingsagave dat hij evengoed recht had op een loopbaan as een gezond mens. Terwijl hij verdomme weet dat je met zijn ziekte ech nie continu het beste kan geve an baas en maatschappij. Hij had zich allang neergeleg bij een invalbaantje in het milieupark.

 
En die andere buur, die transsexueel, die het net bij ons naar z’n zin heeft, moest hij zo nodig aan het grienen brenge met z’n vuile opmerking dat ie toch vaak, eh, ne-ga-tief be-oor-deeld wor en daarom nooit verder kwam dan het rondbrenge van de wijkkrant.
 
Plots had iedereen wel een AANKLACHT. De agenten noteerden alles netjes in hun boekje:
 
– VERDACHTE heeft beweerd dat 60% van de bevolking niet volwaardig deelneemt aan de samenleving door belemmeringen vanwege vooroordelen
– VERDACHTE heeft iedereen aangesproken op zijn gebreken en ze pijn gedaan met zijn oproep niet meer over zich heen te laten lopen
– VERDACHTE heeft beloofd dat we met onze verbeeldingskracht weer geloof in elkaar, in de rede, in de maakbaarheid van de samenleving kunnen krijgen
– VERDACHTE heeft chfristelijke terminologie gebezigd in aanwezigheid van mensen zonder godsdiewnst en mensen die heel anders denken, dan wel ander goden vereren
– VERDACHTE heeft zich verzet tegen de aanhouding op grond van het recht inhoudelijk van MENING TE MOGEN VERSCHILLEN
– verdachte ontkent voorts bij hoog en bij laag dat hij een multicultivist is, die voor iedere overtuiging een minaret wil oprichten, dan wel een tempel of een podium
– verdachte lult mensen de oren van het hoofd dat hij slechts HET GRONDRECHT van VERSCHEIDENHEID wilde toepassen en beweert dat de staat DAT ONVOLDOENDE BEWAAKT
– VERDACHTE is schuldig bevonden door zijn eigen gemeenschap aan minachting voor de realiteit.
 
Dit wordt de sigarenboer te gortig en onderbreekt de oneindige lijst met valse beschuldigingen. Heren, zegt hij op z’n hindoestaans, deze man heeft niets anders gedaan dan te zeggen dat we eens moeten praten over de kwaliteit van onze samenleving. Al die punten heeft hij als mogelijke onderwerpen genoemd. Ik ken hem niet anders dan als een rustige en vriendelijke buurtgenoot, die betrokken is bij mens, maatschappij en religie. Een soort majoor Boshardt, maar dan zonder leger en collectebus
 
De zebra-agent vindt het welletjes en trekt mijn hoofd omhoog. Is dat zo? en waarom zou u gelijk hebben en zij niet? Op basis van het snelrecht veroordeel ik u tot een STRAATVERBOD, vanwege het volharden in uw menng dat u niets verkeerds heeft gedaan.
 
BARBERTJE moet hangen, hoor ik de buurjongen van de overkant spottend roepen.
 
Ja, neemt de hele buurt zijn kritiek als hun slogan over, hang Barbertje op en we praten er niet meer over.
 
De zebra-agent wijzigt evensnel het vonnis als hij het uitgesproken had en veroordeelt de onschuldige tot de strop, wegens hoogmoed. Een grond voor de doodstraf die stamt uit de tijd dat Multatuli sociaal bewogen literatuur in de Republiek der Letteren introduceerde. Ver voor de grondwetswijziging, waarin ten behoeve van de vrijheid van meningsuiting en de pluriformiteit van de maatschappij als eerste artikel discriminatie strafbaar werd gesteld. 
 
 
hansue