Post Tagged ‘terras’


terras 2

Sonja Pos schreef in 1965:  

Ik verberg mij ’s avonds
in mijn oksels  

want die en die  
zijn dood en blijven as  

soms ben ik niets meer  
dan een nabestaande  

Nabestaan schreef ik in 1969  :

op een te zonnig terras  
waar rieten stoelen zuchten  
zodra de gasten opstaan  
en elk zijn eigen weg gaat  

zonder enig nabestaan  
mijn verleden verlaat  
haal ik mijn ziel  
onder mijn arm vandaan  

van wie oh wie  
verpulvert levenslicht (?)  
en zoek haar oksel  
weerspiegeld in het glas
 

Daartussen piept het plaatje op van een borrel bij Café Olivier in 2009.


terreur



uitje

waren we de rieten stoelen 
het geroezemoes op het terras 
waarop ze zaten, die na een glas 
naar iedere ober hun volgende joelen 

in plaats van de uitgestreken smoelen 
van tafel zeven vlakbij de trap 
die niet kunnen lachen om hun grap 
omdat ze zich daar te groot voor voelen 

dan kneep ik de tijd tot gort 
verfrommelde mijn hoed voor een konijn 
dat voortaan uit ging als ze gesloten zijn 
en zocht naarstig naar de uitgang voor de hort 

Uit: De tijd opvouwen