Post Tagged ‘Thema Lente’


De oneindig lijkende huilbui vult de hele schacht en stuwt de lift naar het topappartement, waar de Omkijkers de Uitkijker zwemmend voorgaan. Een duif is het raam uitgevlogen als het water gaat zakken. Hij komt terug met een kelkje nectar tussen de poten precies op het moment dat ze het vaste tapijt onder hun voeten voelen. Alles keert terug, schatert de vrouw al watertrappelend na, iedere keer weer. Bij de pechvogel op zijn rug en de geluksvogel in zijn mooiste veer.

We maken dit de laatste tijd wel vaker mee, legt de man uit als ze weer rechtop kunnen staan. Sinds we alles overziend kunnen omkijken, weten we dat in onze natuur De Natuur zelf verschijnt. We vermoeden zelfs dat onze emoties samenhangen met natuurkrachten en dezelfde gestalten delen. Het omkijken en alle andere rituelen om geen god over het hoofd te zien zijn zeer lonend voor een mens die het volle leven begeert.

Bijna drie weken geleden was ik opeens verkouden en even plotseling ging mijn hoest- en snotterbui weer over, getuigt zij door zijn uitleg heen. Als Omkijker weet je dan dat je in een veel groter geheel betrokken bent, waarin de hele wereld op het spel lijkt te staan. Een beproeving voor wie bang is voor Gods oordeel. Een weldaad voor wie gelooft in een nieuwe werkelijkheid, een nieuw spel, een nieuwe ronde, ongeacht de presentator.

Ze bedoelt de elfde van de derde, neemt hij het woord terug. Toen krachtige rillingen van Moeder Aarde Japan en daarmee de hele wereld wakker schudde uit de droom dat we alle schaapjes op het droge leken te hebben.

Als je op dergelijke gebeurtenissen echt bent voorzien, dan ervaar je ze juist als een gewenst natuurverschijnsel en kun je ze ook duiden, hoort de Uitkijker haar doorpraten. Voor een nieuwe natuur is alleen een winter vaak niet genoeg. Er moet meer afsterven, worden geplet of anderszins uit de weg worden geruimd om geheel opnieuw te beginnen.

Ze denkt dat in Omkijkers de hele wereld omgaat, verduidelijkt haar man wat ze bedoelt. Als kind wilde ze al de ellende van iedereen om haar heen op zich nemen. Ze meende dat ze daardoor zelf meer bestand werd tegen tegenslag. Maar dat bleek pas het geval toen ze alleen nog omkeek om te zien hoe slecht het de ander verging. Waar Lot en c.s. voor werden gestraft, weet zij zich rijkelijk beloond met de gave van het voorproeven van wat gebeuren gaat.

Omgaan, vergaan, ontdaan, begaan verder gaan, een nieuwe tijd breekt aan, mompelt ze als ze de nectardruppels serveert op versgeplukte groene blaadjes van hun daktuin. Als je op natuurkrachten als de huidige voorzien bent, ervaar je ze als een nieuwe lente. Zelfs de Oerlente, waar men in de duisternis van het verleden zondvloedverhalen voor bedacht, omdat de kennis van de natuur nog zo gering was. Bijna eenstemmig hoort de Uitkijker ze zingen:

Na de kaalslag van de herfst en de koude
van de winter genoeg humus van de oude
voor de geboorte van een nieuwe natuur,
barstensvol stuifmeel voor een cultuur

waarin we in vrede op kunnen groeien
niet duizend maar alle bloemen laten bloeien
niet honderd maar alle meningen laten redetwisten
tot de winter de zon opeet en het weer gaat gisten

Dans, dans de wereld ongans
geef de winterbeer geen kans
om verstoord in slaap te vallen
laat hem dronken van de lente lallen

Eigenlijk zou Nieuwjaar vandaag gevierd moeten worden, bedenkt de Uitkijker zich opeens. Door het eeuwenlange omhoog kijken is ooit die datum verkeerd geprikt. Welnee, protesteren beide Omkijkers, juist het moment waarop het ijs dik genoeg is om erover te schaatsen begint de tijd opnieuw. Want dan voel je dat de kracht van de natuur je uit je warme nest haalt en ontstaat de paradox van de ijspret: bibberend begin je aan een een zegetocht over het water, dat je kan verdrinken. De lente maakt er een einde aan als je uit bent geschaatst en geeft je een bloembed om te genieten van je overwinning op hetgeen je uit de tijd had kunnen halen….

(wordt vervolgt)

Eerdere afleveringen staan in voorgaande blogs