Post Tagged ‘verbeelding’


VDe lerende natuur blog

De schimmelkaas heeft voor de muizen besloten dat hij beter op kan stappen. Ze hadden de kat met een muizenval onschadelijk gemaakt, toen het tot hen doordrong dat daarmee de hele politiek gevangen was gezet. Tenminste die van de staat van het huis dat ze gekraakt hadden. Dat inzicht was besmettelijk. Immers een gegijzelde politiek betekent dat de verbeelding van de straat aan de macht is. De schimmelkaas had dat niet meteen door. Tot hij nattigheid voelde. Het was zijn eigen water. Dat kon het niet mis hebben. Dus weg wezen, het rapaille komt eraan.

Net als een president van een centrale bank meent hij serieus dat alleen zijn onderbuik kennis kan hebben van wat er op springen staat. Je hoort hem prevelen dat er iets aan het geboren worden is. Meteen heeft hij de smaak van het denken te pakken. In mijn geval zal het een wedergeboorte zijn, neemt hij zich voor. Als muis, neemt hij aan. Maar hij twijfelt of het niet onbenullig is dat je dat naar buiten brengt.

Als je eenmaal gaat twijfelen, dan is het hek van de dam. Dat had Descartes al heel wat hersenpijn bezorgd. Hij wil niet zijn geschiedenis herhalen, want dan moet hij nog een lange weg gaan om zich los te maken van het idee dat je weliswaar bestaat maar nooit zonder twijfel. Al delibererend is de nepmuis in de woestijn terecht gekomen. Geheel in beslag genomen door zijn eigen gedachten botst hij bijna tegen een olifant.

Een olifant? Ja, hoort hij hem heel zacht zich voorstellen, ik ben een Europees exemplaar. Mijn bestaan ontleen ik aan een spreekwoord, dat men in het Westen dagelijks in de praktijk brengt en op dit moment een hit is in Brussel. Hu, piept de schimmelkaas, een spreekwoord? Alle woorden kun je toch spreken? Nee, glimlacht de Europeaan, een spreekwoord is een hele zin. Dus je hebt het over een spreekzin, zegt de nepmuis bijdehand. Eigenlijk wel, geeft de Europeaan toe, maar spreekzin is al door ons geregistreerd. Je drukt dan uit dat je zin hebt om te spreken of dat spreken zin heeft. Ieder parlement draait op en om dat woord.

My, my, moeilijk hoor, piept de stinkende kaas die bezig is een muis te worden, maar laten we onze tijd niet opmaken aan de logica van de taalunie en de zin waar de democratie zich op beroept. Inderdaad, bast de Europeaan opeens, taal is net als de eigen schaduw, je moet erover heen stappen om nog maatschappelijk te kunnen participeren. De berg schimmelkaas heeft ondertussen een muis gebaard. Leuk je te ontmoeten, wil de wedergeboren muis de Europeaan alsnog begroeten. Nou zo leuk is het niet hoor, tetterde hij, iedereen wil de zon uithangen op mijn continent. Terwijl het bloed van de politiek door de straten stroomt, zijn ze alleen maar bezig met een gunstig klimaat te scheppen voor de meest dwaze unies.

Ach, onderbreekt de wedergeborene hem, zou jij de zon een flink stuk kunnen laten zakken want ik smelt bijna weg. De Europeaan, die voor Brussel alle porseleinkasten heeft doorzocht om veilige spaarvarkens op het spoor te komen, tettert door terwijl hij met zijn slurf doet wat gewenst is. Ik heb net geleerd hoe je al je fouten goed kunt maken. Ja, ik zie het, je moet ze gewoon aantrekken, merkt de muis schrander op. Jij leert snel, verwondert de Europeaan zich over het ongedierte.

De hele natuur leert sneller dan de cultuur voor mogelijk houdt, politiseert de net uit zijn schimmelkast gekomen spitsmuis. Da’s waar, slijmt de Europeaan en voegt er meteen aan toe dat hij niets meer met de cultuur te maken wil hebben en weer een echt dier wil zijn. Zullen we dan samen de cultuur negeren, lispelt de plots verliefde spitsmuis. Oh, je neus is gegroeid, schrikt de Europeaan, lieg je? We zouden toch de cultuur negeren, merkt de wijsneus spits op. Ook da’s waar, zucht de Europeaan.

De snelheid van het natuurlijk leren is hij nog niet gewend. Ik ga eerst maar eens een ommetje maken om alles los te laten wat ik in Brussel in mijn zak moest steken. Da’s goed jongen, maar je komt terug, bezweert mijnheer Spitsbergen hem. Natuurlijk, ik heb je net je naam gegeven, toch?! Ja, knipoogde hij flirtend naar het bakbeest, en straks is dat allemaal voor mij, wees hij op het gigantische lichaam van het dier met het sterkste geheugen van de wereld.

Vlissingen, donderdag 10 oktober 2013, de dag waarop de natuur zich realiseert dat leren spontaan plaatsvindt zonder daar de cultuur voor aan te spreken


Stijfkoppen zijn jullie, ja allebei. Ze was woedend, al haar pogingen door te breken door de harde laag van gewapend beton op de hoofden van de geliefden waren tevergeefs. Alsof de beitel steeds tegen haar zenuwen terugstuiterde. Ze had misschien niet meteen de fetish van de postmoderne kunst als voorbeeld moeten nemen voor haar sculpture de lámour infinité. Het was alsof het keiharde diamant de huid van haar gepassioneerd verongelijkte minnaars misvormde. De eeuwige liefde heeft een granieten kinderhoofd, vol aangestampte muisjes, waar de monogamie als verharder haar werk allang heeft gedaan.

En dat neem ik jou zo kwalijk, Oetlul. Je zit de boel alleen maar op te fokken met je gelijkhebberij om je handen schoon te houden. Een dubbel spel speel je met die jongen zijn gevoelens. Ik moet daar niks van hebben, iemand voorhouden dat hij alles voor je is en ondertussen naar mij verlangen, dat trekt zo’n gozer toch niet. Al masseer je het tot een verlangen dat iedereen kan hebben of overkomen, het blijft stinken. Hij is misschien ook koppig, maar dan om zijn kop niet  te verliezen. Ik had hier nooit aan moeten beginnen. Ik zit mijn kostbare tijd met jullie t e verdoen. Juliie willen beiden je niet over je trots heenzetten. Nou wat let me om jullie in je sop gaar  te laten koken.

Het wordt toch niks met die koppen van jullie. Bange koppen om elkaar gelijk te geven. Armzalige van geest, alleen met die egocentrische mannenbreinen elkaar dwars zitten, elkaars geluk bederven. Ik stap daar uit, Ik ga daar niet naast noch tussen liggen. Dat kan nooit de bedoeling zijn.

betonhouwster

Ze heeft godverdomme zoveel gelijk, al propt ze alles zonder onderscheid en medegevoel wel in een kogel die ze op je hart richt. Een rechter voor de dood van een dichter. Geen kans meer op erbarmen. De rechter is hoogmoedig in haar oordeel, maar heeft velen aan haar kant. Wie vindt een dichter niet een Oetlul als hij uit alle macht wil zwellen en zijn partner dat ervaart als vermindering van de liefde voor hem. Ziet hij dat niet, nee, hij wil dat niet zien. Hij denkt dat hij een goddelijke aanraking heeft en dat die de liefde zuiver maakt, ook voor zijn vriendje die er van walgt. En dat op zijn manier rondbazuint. Harde botheid schroeit de oren dicht, smeedt de tongen tot priemen. Dat ik daartoe aanzet heb gegeven is ook weer hoogmoedig gedacht. Alsof ik in staat ben je te regeren, keizer van het genot met de dubbele tong.

Ze speelt ons uit, zie je dat niet. Het drama van twee harde koppen, is dat ze geen van ons beiden voor haar hart kan winnen, dat ze dat niet aankan en daarom ons alles in de schoenen
schuift, zodat zij haar rol van Assepoester kan blijven spelen. Zij zit mij achterna man, zij wil mij, helemaal gek is ze van mij. Ze gebruikt dezelfde woorden als bij jou om mij om haar vingers te winnen. Ze schuift je als een suffertje opzij, man. Ze bespeelt je als een slang om je gek te maken op haar, maar ze kiest heel ordinair voor jong en geil. Zo zijn die zogenaamde kunstenaressen. Geloof me maar, ze heeft je nooit op het oog gehad als haar Verlosser. Dat schijn ik te zijn. Ze moet me hebben om pootjes te geven en rechtop te zitten. Tering man, ze is gek, ik zweer je.

Wat jouw gelijk betreft, is het simpel voor mij. Je moet mij niets wijsmaken, Je wilt haar of je wilt mij. Jojo niet meer. Daar wordt ik pas gek van. Ik weet dat het simpel is, maar ik denk niet zo moeilijk als jij. Je idee dat je voor mij kunt kiezen en toch naar haar verlangen is voos, nu ze toch duidelijk dubbelspel speelt helemaal. Echt waar, je houdt echt niks daarmee in ere wat kostbaar is, dierbaarder dan een offer, schoner dan de hand die het ontvangt. Jouw woorden, toch?! Daar geil je haar toch zo spiritueel mee op. Nou ze komen je nu goed van pas om eens flink op te mediteren.

Eén telefoontje en het is gedaan met de verbeelding. Terug met beide beentjes op de grond. Ze vervloekt iedereen tot het nageslacht. Ze verwijt en beschuldigt al die armzaligen van geest die zo benauwd over de liefde denken. Ze heeft het gehad. Ze heeft genoeg pijn moeten verdragen van al die bezoedelingen van haar intenties. Ze roept de demon aan van alle slechte mensen. Ze wil geen contact meer. Schluss. De bastamens is in haar opgestaan en heeft haar vervult van een groot gelijk, al is het een verongelijkt gelijk, haar Phyrrusoverwinning. Want  nu heeft ze geen van beiden. En een dubieuze indruk achtergelaten. Dumb Boy is helemaal klaar met haar, hij heeft er geen goed woord voor over. Van beton, mompelt hij op zijn sms, ik hou van je schatje, zielsveel, zeg met dat terug.

Oetlul gelooft nog op betere tijden. Kan het idee van een dergelijke aanraking niet opgeven, kan niet zomaar weer door de knieën gaan voor de vrouw van beton, die barst van de buikpijnen en nog wat dagen door moet gaan. Dumb Boy begint  weer te verhoren, vragen af te vuren vol suggestieve taal, je in een hoek te drukken om klappen onder de gordel te incasseren. Heel je verbeelding kapot te slaan. Ze is een slang. Ik zeg je. Ik zweer je. Hou je kop erbij, ze eist hem op.

Ze is afgunstig op je tong. Ik heb echt geen gebrek aan verbeelding, teveel zelfs, hou op. Ik kan echt niet anders meer Dumb Boy, ik zit vast aan die aanraking, ik zit vast aan haar verbeelding dat het goddelijke bereikbaar is met eenwording in ons. Ik snap je goed, dat je daar niks kuis of monogaams in terugvindt, maar wat is monogamie dan, is dat alle lust voor de ander opgeven, en zo het spel dat erotiek heet van zijn spanning en zin ontdoen? Als een modelvliegje met elkaar samenleven, wil je dat? Ik niet, en als madame de Sculpturesse geen contact meer wil, niet oprecht en eerlijk wil zijn over haar motieven, dan kan me dat niets schelen weet je,  het is haar verantwoordelijkheid voor haar taak, justice zal ze denken, mijmeren, omdat ze er dan vrede mee kan hebben. Als zij mij pijn wil doen met het als zeepbeel op te blazen dan is dat haar vrijheid, haar gruwelijk spel met de liefde, en die verklaart waarom zij Damien Hearst nog zo omarmt als vrijheidsbeeld.

Het gekke is Dumb Boy dat ik geloof in haar als fantasme, dat ik haar helemaal kan uitlepelen, al haar kwader trouw, dat zij dat aanbiedt als overschrijding van de grens tussen God en Gebod, dat zij daar uiteindelijk liefde mee bedoelt, verdraait door haar liefdeservaringen en verwerkingen, die niet misselijk zijn , dat moet je toegeven. Ik kan mijn keus voor haar verdedigen. Niet uit hoogmoed, ik sta niet hoger dan zij. Uit ootmoed voor haar inzichten en dat alles tevergeefs is geweest, wat ik mezelf aanreken.