Het vikingschip is als eend een beter bed voor slapelozen

Geplaatst: 28 juli 2009 in Scheppingsverhalen
Tags:, , , , ,

vikingschepen gestrand
 
 
lux verwacht vandaag nog een telefoontje van de ama. hij heeft op een blog gelezen dat de directeur een kleinzoon van die van vollehoven is, die sneller dan een verkeerslicht op vraagstukken van nationaal belang reageert. terugvindingen zijn dat van nature, is zijn stellige overtuiging. ze halen immers hun stof uit de wording van de natie, van de lokale mensheid. in het kader van het behoud van de eigen cultuur is het terugvinden van de moderne tijd in hun familiegeschiedenis een daad van liefde voor volk en vaderland, die tegelijk over de lands- en cultuurgrenzen heen de hele wereld verrijkt. het overstijgt zelfs een mondiaal belang, de hele kosmos heeft er baat bij. ja hoor, plaagt zijn vader hem, wij brengen er de aarde mee in een andere baan en met een slimme multimeer dichten we alle gaten in de ozonlaag.
 
 
dat bedoel ik niet, dat weet je best wel, vermaande lux hem. met de hele kosmos wil ik aangeven dat we de wereld spiritueler maken met een multimeer die net als het heelal bestaat door zwellen en inkrimpen. we geven onze heilige voorwerpen, de vervoersmiddelen, adem. zoals de noormannen ierland een spritueel koninkrijk brachten, rondt lux zijn betoog af. een spiritueel koninkrijk, ierland, noormannen. waar heb jij het nou weer over. fietsenmakers zijn we, geen goeroes. even stil pa, fluistert lux opeens, hoor de buren zingen hun soera’s. melach mi oeza efriem doe liehihihihi ladia…. hij hoort niet eens de harde klap van de deur en een tierende vader die god vraagt hem te verdoemen. zozeer wordt hij meegevoerd met de klankbogen aan de andere kant van de garagemuur. altijd als ze hun gebeden opdreunen, gaat bij lux het hart open. de klanken nemen hem op in een ritueel dat het absurde overstijgt van een vervoering door een voor hem onverstaanbare taal. religieuzer kan een ervaring niet zijn. ze brengen hem in een droomwereld.
 
 
deze keer doemt een diepblauwe zee in zijn geest op met in de branding twee over elkaar gevleide vikingschepen. de eerste vaartuigen van het noordelijk halfrond die de oceaan aankonden. ze doen hem het telefoontje totaal vergeten. de scheepjes fascineren hem. ze lijken veel te rank om een zee te bedwingen. de gestileerde zwanenhals oogt veel te romantisch voor een oorlogschip. de bolle kiel is weer teveel buik voor een snelle aanval of vlucht. zouden ze van oorsprong gondels zijn? vraagt hij zich af, gebouwd voor plechtige gebeurtenissen als begrafenissen, huwelijksaanzoeken of voor louter recreatie? wacht, bedenkt hij zich, het zijn de eerste hybride voertuigen in de geschiedenis. ze kunnen op de wind varen met slechts één groot zeil. ze kunnen voortbewogen worden met een lange afzetstok, als trekschuit en als roeiboot. als hij er uit multimeer gemaakte eendenpoten onder plaatst en zulke vleugels aan de boot geeft dan zou het de natuur zelfs verrijken.
 
 
diep verzonken in het idee van een eend van multimeer, hoort hij de telefoon niet overgaan. de cohesie- en adhesiekrachten van het materiaal, waardoor de step automatisch lijkt voort te wegen, neemt hem geheel in beslag. de autopedbanden worden eerst aangetrokken en dan afgestoten door het mengsel waaruit hun oprijlaan is samengesteld en zijn voetzolen in omgekeerde volgorde. daardoor trekt de weg zelf het voertuig voort en trap je hem sneller vooruit dan een gewone step. met een beetje vaart raak je de grond niet eens meer als je trapt. de afstoting van het plaveisel is dan zo sterk dat je ruim boven de grond je kunt afzetten. voor toepassing op zee zouden draden van hun multimeer op de bodem al genoeg zijn om dezelfde natuurkrachten voor het varen te benutten. meteen ziet hij een reeële mogelijkheid. als ze nu eens alle telefoonkabels, die destijds tussen de continenten getrokken zijn, van een multimeerse hoes voorzien….
 
 
lux, roep zijn vader, hoor je de telefoon niet? terug in de alledaagse werkelijkheid snelt lux naar zijn bureau. net op tijd pakt hij de hoorn en hoort aan de andere kant de stem van hendrik, vernoemd naar de echtgenoot van koningin wilhelmina. uw multimeer heeft de proef glansrijk doorstaan, hoort hij de kleinzoon van pieter en margriet bijna juichend zeggen, maar voor een patent moet u snel zijn. de rollatorkoning zou u weleens voor kunnen zijn. we hebben net een aanvraag van hem binnen. dan heeft hij onze terugvinding gestolen, briest lux meteen in de hoorn. dat moet nog blijken, stelt hendrik hem gerust, want we hebben uw materiaal geheel weten te identificeren en alle eigenschappen aan de chemische structuur kunnen linken. als zijn materiaal identiek is, dan heeft hij een probleem. hoezo? wil lux weleens weten, want identiek kan ook betekenen dat beide het auteursrecht kunnen claimen. dat kan niet, meent hendrik, want uw materiaal bevat een geheugengen, waarin tijd en plaats van oorsprong vastgelegd zijn. overigens, we hebben ook een oercel gevonden, waarmee de multimeer zichzelf oneindig kan reproduceren.
 
 
de oercel, juicht lux, als dat waar is….. ja, het is waar, pocht hendrik, we hebben de cel geisoleerd. in die staat is het een stipje aan de horizon. zodra we echter stikstof toevoegen, schieten er bladeren uit die zich om de cel wikkelen en in no time een wereldbol op klaslokaalformaat doen opzwellen. het krimpt weer in als je aan een blaadje trekt. ja dat zijn de lippen van de multimeer, bevestigt lux de ontdekking, dat weten we allang. nee, weerlegt de piepjonge directeur van de ama het, die lippen hebben betrekking op het zwellen en inkrimpen van afzonderlijke cellen, celparen en alle cellen in een samenspannend teamverband. de oercel vermenigvuldigt en deelt zich op. meteen ziet lux een fraaie toepassing. als hij die oercel zou benutten voor de eendenboot dan zou hij de krijgsvondst aller tijden in handen hebben. het vikingenschip zou ermee in alle wateren kunnen varen, door alleen al een stel poten die zich naar omstandigheden kunnen vermeerderen en verminderen, verlengen en verkorten, verbreden en versmallen. die veranderingen zouden zelf al voldoende zijn om het schip op de daaruit voortkomende krachten voort te stuwen.
 
 
hij hoort de directeur al niet meer, die nog toezegt dat hij de aanvraagformulieren voor het patent zelf zal invullen als lux hem zijn digitale handtekening opstuurt, en is in gedachten al bezig met een hele vloot vikingschepen die als slaapvaartuigen jachthavens vullen om in de vroege ochtend tijdens het ontbijt van hun gastheren de gehele tent in bezit te nemen zonder een druppel bloed te doen vloeien. aangezien hij niet meteen een oorlogsnoodzaak ziet op dit moment, houdt hij het bij een toepassing voor een slaapcruise. een gat in de recreatiemarkt v
oor die bootliefhebbers, die thuis in hun bed liggen te woelen omdat ze de zee als levensruimte missen en alle slapelozen die verlangen naar een wiegende schoot. het zou de bouw van heel wat slaapsteden schelen als iedereen, die daar last van heeft, een oercel kan bieden waar ze van hun werk zo in kunnen stappen om naar het water te forenzen. met wat ingrepen kan de eendenboot hen zelf van het voedsel uit de zee voorzien en kunnen ze eindelijk van een volledige slaap genieten op het ritme dat ze als foetus in hun moedersbuik prenataal gelukkig maakte. hij gaat meteen aan de slag met het model van de noorse piraten voor de oplossing van de slapeloosheid, waar eenderde van de wereldbevolking aan lijdt.

 
 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.