Begin van matrix voor piramide van Het Achterhuis en Ira

Geplaatst: 6 augustus 2009 in Museum voor Veiligheid
Tags:, , , , , ,

De piramidebouwvak ligt natuurlijk ook stil. Vandaar dat er alleen nog de bewapening in aangebracht is voor het storten van het fundament van Het Achterhuis in spirituele lichtpuntjes.

Die piramide brengt de rethinkmogelijkheden in veiligheid voor een wereldvrede zonder dat we daar steeds voor naar Amsterdam moeten om ons er weer toe aan te zetten…

Dat Anne Frank hier als 80 jarige met gitzwarthaar wordt afgebeeld (rechterhersenhelft voor de kijker) schuin haar bakvistoetje maskerend voordat ze gedeporteerd werd…

matrixbouw achterhuis

Voor haar posthumane verjaardag

De tachtigjarige veterane
zegt vandaag graag
uit eigen werk
te willen voorlezen
 
De schrijfster die
haar stem bewaarde
in het graf van Mozes
laatste baas op aarde
 
vertelt in alle rust dat haar
in de knop gebroken leven
oneindig blijft verlangen
naar het gegeven even.

De matrix zal tevens de ruimte en tijd overbruggen tussen toen en zoèven met de heroìeke vlagplanting door de indiaan Ira, die aan zijn afgewezen heldendom is overleden.

iramom

Plaatje komt uit de aflevering met de eerste piramidesessie op het grondvlak voor het kinderrijk in de running story over Jeugdherinneringen op mijn met vakantie gesloten blog bij Trouw, warvan hierionder de relevante passage.

Weten jullie, zei Sven dat Ira een wel heel bijzondere naam in het rijtje is. Hoezo? keek Lukas van zijn zeil op.  Ken je The Ballad Of Ira Hayes dan niet? Eh, nee, niet echt, moest hij toegeven, hoewel hij wel vaag dacht aan Johnny Cash, maar verder dan dat kwam hij niet. Precies, Johnny Cash heeft dat liedje nog proberen te promoten. Het is geschreven door Peter la Farge naar aanleiding van het tragische relaas van Ira Hayes, een indiaan uit Arizona, die het leger inging omdat het leven in het reservaat te hard voor hem was. Het leger was destijds voor veel jonge mannen de enige kans om weg te komen uit hun ellendige bestaan, zich goed te kunnen voeden en nog wat geld te sparen om de familie bij te staan. Hij zou de Indiaan worden die de amerikaanse vlag hees op het eiland in de Stille Oceaan dat ze op de Jappen hadden veroverd, een Phyrrhusoverwinning. Toen Ira zijn handen uitstak om zijn kameraden te helpen de vlag te planten drukte toevallig een passerende fotograaf zijn worldpressfoto af. Zo kreeg Amerika een heldendaad in haar schoot geworpen, die ze tot op het bot hebben uitgebuit voor hun oorlogspropaganda met het tafereel “Flag Raising At Iwo Jima” in de hoofdrol. Ira Hayes zelf was helemaal niet gelukkig met zijn heldendom. Hij vond zichzelf helemaal geen held. Van zijn legeronderdeel met een omvang van 250 man was 10% nog in leven en van de zes mannen op de foto waren drie uiteindelijk toch gesneuveld. Hij kon de overweldigende belangstelling voor zijn persoontje niet aan en zocht zijn heil in de drank. Hij werd tien dagen na de onthulling van het tafereel als nationaal monument onderkoeld na al die dagen doorzakken in een ondiepe greppel in het reservaat gevonden. Een jaar of wat geleden draaide er nog een film van hem in de Doelen Kino The Outsider, met Tony Curtis in de hoofdrol.

De tekst van The Ballad Of Ira Hayes ken ik zelfs uit mijn hoofd. Johnny Cash heeft er een single van gemaakt. Het gaat ongeveer zo:  

Gather round me, people, there’s a story I would tell,

About a brave young Indian you should remember well;

From the land of the Pima Indians, a proud and noble band,

Who farmed the Phoenix Valley in Arizona land. 

Down their ditches for a thousand years the waters grew Ira’s people’s crops,

Till the white man stole their water rights and their sparklin’ water stopped.

Now Ira’s folks grew hungry, and their farms grew crops of weeds.

When war came, Ira volunteered and forgot the white man’s greed. 

Call him drunken Ira Hayes

He won’t answer anymore,

Not the whiskey-drinkin’ Indian,

Not the Marine who went to war. 

Well, they battled up Iwo Jima hill — two hundred and fifty men,

But only twenty-seven lived — to walk back down again;

When the fight was over — and Old Glory raised

Among the men who held it high was the Indian — Ira Hayes. 

Ira Hayes returned a hero — celebrated through the land,

He was wined and speeched and honored — everybody shook his hand;

But he was just a Pima Indian — no water, no home, no chance;

At home nobody cared what Ira done — and when do the Indians dance? 

Then Ira started drinkin’ hard — jail was often his home;

They let him raise the flag and lower it — as you would throw a dog a bone;

He died drunk early one morning — alone in the land he’d fought to save;

Two inches of water in a lonely ditch — was the grave for Ira Hayes. 

Yea, call him drunken Ira Hayes,

But his land is just as dry,

And the ghost is lying thirsty

In the ditch where Ira died.

Het werd een hit, maar veel radio’s weigerden de achterkant van hun nationale monument uit te zenden. In weerwil van zelfs doodsbedreigingen zong Johnny Cash het nummer op het Newport Folk Festival dat dit jaar voor het eerst is gehouden. 

reacties
  1. Jezzebel schreef:

    Bij Anne Frank denk ik altijd, wat voor een schrijfter zou zijn geworden.
    Welke verhalen zou ze verteld hebben?
    De plaat is heel erg mooi.
    Hoe treurig het verhaal van Ira Hayes.
    En ook die plaat is prachtig.
    De rode handen doen me opnieuw aan Marlene Dumas denken.
    Bij veel van haar werken is er een rode en een blauwe hand.
    Dader en slachtoffer, zij zijn vaak één.
    Ik vond bij youtube een origineel filmpje van Johnny Cash.
    Met een Indiaanse blessing op het eind.http://www.youtube.com/watch?v=NdNV9JX-Xi8
    .

  2. Marius van Artaaa schreef:

    "ook weer verhalen die we voor de ander kunnen maken, Jezzebel…
    de matrix van het achterhuis kan haar leven beschrijven alsof ze daar als auteur haar residentie had genomen na ontsnapping uit de trein…
    dat vind ik een ideaal, een fantasme die de kanovrouw passeert….
    een schrijfster kunnen reconstrueren die met haar ogen in de wereld rond is blijven lopen, steeds een straat verder van haar onderduikadres…
    ze kon de bezettingservaring niet loslaten..
    het gijzelingsthema…
    zeer geschikt voor een volgeschreven achterhuis in een piramide waar haar priesteressenhoofd de rituele levensloop postmortaal verwerkt….

  3. Jezzebel schreef:

    @Marius, je zegt mooie dingen man.
    Heb je mijn blog ‘Presentje’ gezien?http://www.vkblog.nl/bericht/259630/Presentje
    Zeer aan te bevelen om de link van Aad Peters en Simec te volgen.
    Als je kracht heb, worstel je door die uitzending.
    Helemaal aan het einde gebeurde iets magisch.
    Toen hij over Iran sprak en ik de klaagmuur zag.
    .

  4. Marius van Artaaa schreef:

    @Jezzebel
    Ik zal zien als ik explorer weer aan de praat krijg, nu ben ik afhankelijk van Safari die steede plugins mist. Ik denk alles met opzet, omdat ik niet echt die Peters serieus kan nemen. Hij doet zijn best, maar zijn opinies horen niet door een Simek aangehoord te worden. Alleen omdat ik Simek een aardige praatlul vind hebben, wil ik wel kijken wat me gaat likken.
    die mooie dingen komen door levenswetten…
    zoals dat het geluk bij een ongeluk teruggevonden kan worden…
    zoals ik nu ervaar van mijn geluk jullie te hebben gevonden, die mij meteen stimuleren alles steeds te geven, terwijl ik het zo ongelukkig vond geen sparringpartners meer te krijgen sinds mijn broer dood ging en onze kunstenaarsambities zijn graf innam…
    of de wet op de remmende voorsprong, die hieruit bestaat dat ik 40 jaar lang onder de korenschelf op de rem stond en nu een voorsprong heb op menig kunstenaar…
    vanwege een vast inkomen, waar alles al voor gedaan is, behalve met de belastingen eruit komen…
    en mooie dingen kan maken hoe ik wil…
    dat blijkt uit de verkoop van Paintkeningen…
    die ik nog eens superaandekop van de artrace interactief maak…
    en kan blijven reproduceren door die interactie steeds in een uniek plaatwerk af te ronden…
    Ps
    Jan Romein bedacht die wet om te verklaren waarom Nederland zo laat industialiseerde. Uit wiki: de wet op de remmende voorsprong is een fenomeen dat door Jan Romein in 1937 is beschreven in zijn essay "De dialectiek van de vooruitgang", onderdeel van de bundel "Het onvoltooid verleden". Het fenomeen is in tal van omgevingen toepasbaar.
    De wet stelt dat een voorsprong op een bepaald domein er vaak toe leidt dat er weinig stimulans is om verdere verbetering of vooruitgang op te zoeken, zodat een ander vroeg of laat je voorbijstreeft. Door te berusten in een voorsprong word je geremd om nog verder te gaan.
    Een technologisch bedrijf kan een product met grote innovatieve waarde ontwikkelen en commercialiseren, maar naderhand gewoon op de inkomsten blijven teren, zonder verder te investeren in datzelfde (of verwante) producten. Als gevolg daarvan kunnen concurrenten eerst het innovatieve product namaken en verder verbeteren en uiteindelijk een groot marktaandeel overnemen.
    Ook een persoon kan op zijn lauweren gaan rusten en zich zo laten inhalen. In de sport is dit geen uitzondering. De beste worden is een uitdaging, de beste willen blijven vraagt meer eigen wilskracht.
    Ps
    die voorsprong is natuurlijk vooral zo groot omdat mijn inkomensstaat mij geheel en al bevrijdt van de arbeid als last…
    slechts 50 kunstenaars in Nederland zijn zo onafhankelijk als ik nu materiëel en immateriëel ben….
    door de levenslange massage voor de start van een bedrijf, ook wel…
    Ps
    het komt bij mij allemaal door mijn voordeel vanwege de wet op de remmende jeugd, die nu de kunstwereld dwarszit…
    ik heb mijn jeugd opgespaard….

  5. Jezzebel schreef:

    @Maarius, oh man, dit zie ik nu pas.
    Ik ook maar een gewoon mens.
    Maar Aad Peters, gaf me een wereld waarvan ik meer van wilde weten.
    Zoals Simeck zei.
    Als je van een pop aan je arm
    een persoon los van jezelf kunt maken,
    dan weet je dat het kunst is.
    Dit in mijn eigen woorden.
    Maar ik weet de strekking nog.
    Marius, ik ben je broer, of je zus.
    Wat je er maar van maakt.
    Ik weet alleen één ding heel zeker.
    Ik wil het beste van je.
    Vertel me je jeugd.
    En je leven.
    Vertel me alles wat je aan de wereld zal geven.
    Ik zal er mijn best voor doen.
    En zo goed als ik kan.
    Een kunstwerk van maken.
    Kom nou man.
    Er is nog zoveel te delen.
    Daar houd ik van.

  6. Marius van Artaaa schreef:

    "Jezzebel
    het verhaal over mijn jeugd is een reconstructie van het verloren kinderrijk en suddert in de pan..
    ik heb het in drie stromen geschreven die nu een kleine delta vormen…
    daar moet je dan even op wachten om de bedding goed te kunnen lezen
    het script wijzigt iedere dag
    het begon als een verhaal over de rivier die in dertien klaagzangen klaarkwam..
    de eerste klaagzang was geheel een parafrase van
    het befaamde gedicht van J. McCraehttp://en.wikipedia.org/wiki/John_McCrae
    dat heb ik misbruikt voor een meer scabreuze tekst rond een afbeelding
    (1)
    In de Bommelerwaarden verdrinken de bloemen,
    als de Waal zijn blaas heeft geloosd.
    Daar zie je mij, een jongen nog die bloost,
    als de zwerm bijen boven hem zoemen.
    Onwetend van de euwenoude Geest in zijn blik,
    zag hij in de jaarlijkse overstroming
    van de lange rivier
    een niet aflatende zaadlozing
    van de lokaal vereerde stier
    die zich zelfbevredigde,
    kenmerkend voor een eigen ik.
    Meer naar het Westen zou vele jaren later,
    de gekwelde Piet Vroon Jezus volgen over het water.
    Wars van innerlijke tegenspraak op zoek naar helend ontzag.
    De stier moet woest geweest zijn, omdat hij dood thuis lag.
    Piet Vroon was hoogleraar Psychologie en columnist, een echte topper maar aan zijn haast overleden om voor de graal te gaan, tot moeders thuis het zat werd en wegliep met het gezin. Piet heeft dat verlies nooit kunnen verdragen. Hij was totaal gevloerd. Het ging spoken in zijn hoofd. Hij ging van alles zitten te verwerken in zijn eentje thuis. Ging zich zijn vader indenken die militair die voor de duvel niet banf was en dacht dat hij dat dan ook niet mocht zijn. Tragisch, jezelf kapothuilen.
    Heroische tragiek verwerk ik op kinderlijke wijze, dan respecteer je hun naiviteit of stel je die minstens buiten schot.
    De naìviteit van Jon McCrae is dat hij als legerarts natuurlijk al die door de dood verkrachte geesten moest opvangen. Het kanonnenvlees gaat je niet in je kouwe kleren zitten. Maar je mag het geen toorts in de handen stoppen als het door de papavers de harten geopend heeft om elkaar halfdood van dienst te zijn…
    Ps
    Wat zegt die indiaan nou precies op die mooie video van Jhonny?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.