Onverwachte pop up

Geplaatst: 14 mei 2010 in Toedichten
Tags:, , , , , , , , ,

terras as

Een drieluik met het beeld als scharnierpaneel van mijn gedichten óp’ die van Sonja Pos. Zij overleefde de oorlog, maar kon niet loskomen van het verlies, wat een enorme verlatingsangst en schuldgevoelens teweegbracht, opriep of versterkte. Een thema waar Boudewijn Büch ook in verdwaald was.

Onverwacht (Sonja Pos, 1965)

nu toch nog onverwacht  
midden op het meer verschuift  
weer een ss-er achter het riet  
kan plotseling een verdronken gek  
worden opgespoeld  
ontbonden of verrot  
een suizend ruimteschip terug  
komen tuimelen en haastig  
nu ik niet wil kijken  
hoe daar een aalscholver opduikt  
een witte gillende vis in zijn bek  
prevel ik bezweringen  
prevel ik  
ik ik prevel  
ik  

(Hier naar het plaatje kijken)

Schietgebed (Marius V, 1969)  

een storm  
steekt op
in haar glas  
verschuift het riet  

zet de ss-er in de zon   
op het terras, geniet  
ze van haar limonade  
en de tijd voor een schot  

voordat de vogel is gevlogen  
heeft zij haar blik gelost  
gunt hem geen genade  
al prevelt hij, jij, jij, mijn God….  

"Opa, Judith, Sam, Rebecca, Ronnie, tante Etty, oom Wolf en uw dochters, prevel ik innerlijk, ik heb alles opgeschreven. Nu voel ik mij heel alleen. Jullie zijn al zo lang weg. Ik was zo bang voor de liefde. (-) Eindelijk ben ik zover dat ik de werkelijkheid begin te aanvaarden zoals die is. Misschien ben ik toch nog heel geworden, heb ik mijzelf heel geschreven." (Uit: Daglicht, autobiografie van SP, Contact, 1994)

reacties
  1. Wattman schreef:

    Heel bijzonder dat je de herinneringen en de verwerking daarvan van SP verwerkt met eigen werk. In woord en beeld.
    Je proeft inderdaad de verlatingsangst in haar woorden, beklemmend. En de ss’er in haar glas, die op het punt staat opgedronken te worden. Of zelf verdronken is.

  2. assyke schreef:

    actueel
    in het licht van de vliegramp
    en die ene nabestaande

  3. iris kijkt schreef:

    Een gedicht lezen en er daarna zelf eentje schrijven als een reactie, is een goede manier van lezen.

  4. Marius van Artaaa schreef:

    Dan is het projectje geslaagd, Wattman,
    Sonja liet me destijds zien wat het is om hechtingen te missen. Ik meende zelf in de jaren zestig dat je je van die hechtingen moest bevrijden. Niemand nodig hebben. Dood aan de familie. Geheel autonoom zijn.
    Tegelijk waren er bij mij ook angsten, over mijn nieuwe vrienden, over BB en zoveel anderen, bij wie het tekort aan liefde, aandacht, vertrouwen e.d. in hun jeugd bleef kwellen.B’s verlatingsangst was zonder schuldgevoelens geladen, of hij stopte ze weg, maar net als dat van Sonja vooral een afweermechanisme om geen intimiteit met anderen aan te gaan, niet zich over te geven en voluit te leven.
    Nu zo lang geleden zie ik hoe alledaags het kan zijn. Hoe je nu zo een depressie kunt krijgen van het holle terrasgeluk en het voortduren van oorlogsellende en andere rampen die in één keer je werkelijkheid kan scheuren en een apocalypse in een glas water je dag kan verpesten. Terwijl het op zo’n schaal plaatsvindt dat niemand om je heen het merkt en je het zelf ook pas ziet als je je er op focust.
    Zo had ik recent op een dag een ontmoeting met een bezwete voorbijganger, die me vroeg of ik het ook zo benauwd had. Het was juist fris. Krijtwit drukte hij op zijn borst en zei: ze moeten me vandaag weer hebben. Vervolgens een vrouw die in zichzelf stond te prevelen voor de kassa dat ze haar hoofd er wel bij moest houden, terwijl ze in haar portemonnee vol aangetaste fotootjes op zoek was naar een duppie. En ’s avonds was mijn vriend helemaal over de kook. Hij had de hele dag het gevoel dat er iets mis was met zijn broer, die vorig jaar overleden is en waar hij niet op de begrafenis welkom was.

  5. Marius van Artaaa schreef:

    altijd, assyke
    en voor eeuwig, ben ik bang
    want de wet van je voortbestaan
    begint bij het verliezen van geliefden
    die meer worden dan we aan intieme relaties
    aangaan in het leven
    en iedere ramp
    op welke schaal dan ook
    gebruikt dezelfde wond….

  6. Marius van Artaaa schreef:

    vind ik ook iris,
    schrijven is bouwen
    en alle materialen zijn bruikbaar
    voortbouwen op een gedachte
    onderbouwen van een gevoel
    inbouwen van een raak beeld
    uitbouwen van een ervaring
    iedere aflevering is een hoeksteen
    voor een boek over de angst
    niet van betekenis te kunnen zijn,
    niet van belang,
    niets waard,
    geen leven hebben.

  7. paco painter schreef:

    Ben het met Iris eens.

  8. maria trepp schreef:

    ontzettend goed

  9. svara schreef:

    doorleefd
    raakt

  10. Rob Kruzdlo schreef:

    Zeer bewogen geschreven Gr Rob

  11. Marius van Artaaa schreef:

    en dan moet er toch ook een gedicht van jullie komen, paco,
    dan introduceren we meteen het kettingdichten…./ – ; {]

  12. Marius van Artaaa schreef:

    ontzettend bedankt, maria

  13. Marius van Artaaa schreef:

    …de ziel, svara
    hoop ik

  14. Marius van Artaaa schreef:

    en S. is De Beweger, Rob
    waar Aristoteles een puntje aan kan zuigen
    wedergr.
    Marius

  15. galadriel schreef:

    prachtig en indringend Marius…en je antwoord aan assyke…zo prachtig maar wreed en waar
    groet,
    gala

  16. Marius van Artaaa schreef:

    dank je, gala,
    ja zo is het
    met onze ‘gevallenen’
    werkelijk vreemd
    en onwerkelijk waar
    wedergroet,
    marius

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.